Glasvegas

Στο blog του Guardian της προηγούμενης Πέμπτης ο Maggoty Lamp παράθεσε κάποια από τα σχήματα που ακούσαμε μέσα στο 2008 και λογικά θα έχουν μια απήχηση έστω και τον επόμενο χρόνο. Ανάμεσα τους ήταν οι Vampire Weekend και οι MGMT. Εμείς θα προσθέταμε και τους Glasvegas. Δηλωμένοι οπαδοί τον Oasis, αναμασούν τον ήχο τους και τον φτύνουν αρκετά επιτυχημένα έτσι ώστε να συνεχίσουμε να τους ακούμε και το '09.

Η φωνή του τραγουδιστή είναι το μεγαλύτερο ατού αυτής της μπάντας. Αυτή η σκοτσέζικη βλαχιά σε κομμάτια όπως το "Daddy's Gone" τα κάνει να κολλάνε στο repeat για αρκετό καιρό. Φωνή έχουν και οι Placebo, εκεί όμως βρίσκεις και κάποια rock μουσική από πίσω. Mια rock αγριάδα που η άϋλη υπόσταση της pop των Glasvegas της δείχνει την πόρτα. Αυτό κάνει τον δίσκο πολύ πιο ευκολοάκουστο αλλά τον συνηθίζεις και εύκολα όμως. Είναι τραγούδια ενέσεις αδρεναλίνης όπως το "It's My Own Cheating Heart That Makes Me Cry" που σου λένε ότι αυτό το άλμπουμ θα παιχτεί ολόκληρο για μία ακόμη φορά. Το αφήνεις έστω μέχρι το πολιτικοποιημένο (παρά τον ελαφρύ τίτλο) "Ice Cream Van".

Υπάρχουν όμως ανεβαστικά κομμάτια σε αυτό τον δίσκο ή μιλάμε για άλλη μια κατάθεση μαυρίλας στο βρετανικό πάνθεον; Το "Geraldine" σου δίνει κάτι τέτοιο μέχρι όμως τον τελευταίο στίχο της δεύτερης στροφής που σε προσγειώνει απότομα. Το πραγματικό party song εδώ μέσα όμως είναι το "Go square go", αρκετά violently happy για να σου θυμίσει τα early 90s και να ξεσηκωθείς μαζί του πριν αποχωρήσεις για απόψε. Στο δρόμο της επιστροφής τα ηχεία μπορούν να παίζουν το "Stabbed" για να ανέβει το ποιητικό συναίσθημά μέσα μας, μιας και πρόκειται απλά για απαγγελία στίχων.

Δεν παραβλέψαμε το γεγονός ότι μέσα στην απελπισία της μουσικής βιομηχανίας, ο δίσκος είναι λίγο μπλέντερ ανακατεύοντας και τα hits του συγκροτήματος από το 2007. Απλά τον εξετάζουμε σαν ολοκληρωμένη προσπάθεια, όχι όπως την πρόσφατη κυκλοφορία τους με τις διασκευές που έγινε για καθαρά εμπορικούς σκοπούς.