Deep politics

Ακόμη ένα σπουδαίο άλμπουμ από τους Grails, για τους οποίους η (προσωρινή;) αποστροφή των ακροτήτων και η πορεία προς ένα φιλικότερο ηχητικό περιβάλλον ήταν μεν αναμενόμενη, αλλά γίνεται με κάθε άλλο παρά προβλεπόμενο τρόπο. Όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα αποδεικνύονται υπερβολικά διαβασμένοι και εμπνευσμένοι ταυτόχρονα, για να πέσουν στη λούπα της απλής αναπαραγωγής μελαγχολικών τόνων και σινεφίλ ατμόσφαιρας. Στην ουσία της η μουσική τους παραμένει πικρή και άρα δυσπρόσιτη σε όσους αναζητούν απλά συνοδεία ανέφελων στιγμών τους, συνεπώς οι όποιες ενστάσεις περί φιλικότητας πέφτουν εύκολα στο κενό.

Το άλμπουμ ανοίγει εντυπωσιακά με μία από τις πιο δυνατές μελωδίες που έχουν δώσει ποτέ και καθώς το Future Primitive φτάνει προς το τέλος κυριαρχεί την αίσθηση ότι ο Emil Amos αυτή τη φορά δίνει μεν τον ρυθμό, αλλά όχι και τον τόνο. Το τρίο αυτή τη φορά δημιουργεί σε καθεστώς απόλυτης σύμπραξης και το τελικό αποτέλεσμα επαναπροσδιορίζει τις σχέσεις του εναλλακτικού ροκ με παρεξηγημένους ήρωες όπως ο Francis Lai, που εύκολα θα μπορούσε να είχε γράψει μια τόσο μελιστάλαχτη μελωδία όσο αυτή του Daughters Of Bilitis για να ντύσει περισσότερες ιστορίες αγάπης (χωρίς happy end). Οι δωδεκάχορδες εμμονές του Zak Riles εμφανίζονται σε ένα μόλις τραγούδι του δίσκου, το οποίο και κύρια ευθύνεται για την παρουσία των ακατανόμαστων στην τελευταία παράγραφο του κειμένου.

Καθώς τα πράγματα και στις... τρεις πλευρές του δίσκου είναι όντως λιγότερα έντονα και αγχωτικά από οποιαδήποτε φορά, αφήνουν την αίσθηση ότι είναι και λιγότερο εντυπωσιακά. Δεν ξέρω τι στάση θα κρατούσαμε αν αυτό ήταν το ντεμπούτο άλμπουμ του γκρουπ... Όντας όμως πεπεισμένοι εδώ και αρκετό καιρό ότι αποτελούν πράγματι την κορυφή της υπόθεσης... instrumental, τους αναγνωρίζουμε ακόμη και το δικαίωμα να μη μας εντυπωσιάζουν. Και ασφαλώς κανείς δεν βγαίνει χαμένος. Ούτε οι δημιουργοί που σχεδόν επανεφευρίσκουν εαυτούς, ούτε ο ακροατής, που δεν του σερβίρονται μία από τα ίδια με ολίγη.

Πρέπει να ειπωθεί βέβαια και το ότι καθώς τα χρόνια περνάνε οι Grails όχι απλά λοξοκοιτάζουν, αλλά αφήνουν το βλέμμα τους ανενδοίαστα πλέον στους Pink Floyd και των ύστερων χρόνων. Καθώς όμως εδώ η μουσική δεν συνοδεύεται από μεγαλοιδεατισμό, σωτηρία/κατάκτηση... και πάλι σωτηρία του κόσμου και του ατόμου, μεγαλομανία και ανώφελη καθαρότητα, νομίζω ότι δικαιώνονται και όσοι τόσα χρόνια γκρινιάζουν (-με) περί του ότι απεχθές περιβάλλον και μη αγαθές προθέσεις αρκούν για να καταστρέψουν και την πιο καλή πρώτη ύλη. Μία έστω και εικονική επιστροφή στο underground και στις συνθήκες γνήσιας δημιουργίας, μέχρι και τον Roger Waters θα μπορούσε να κάνει συμπαθή στα μάτια μας, έστω και αν αυτός επιμένει ηλιθιωδώς να χτίζει και να γκρεμίζει το ίδιο βαρετό τείχος κάθε βράδυ εδώ και αιώνες.