I put a record on
Μια πραγματικά αξιοσέβαστη κυρία! Γκούντρουν Γκουτ είναι το "πολύ" γερμανικό της όνομα και είναι στο κουρμπέτι της δισκογραφίας εδώ και σχεδόν 30 χρόνια. Για να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στο βιογραφικό της:
Έτος γέννησης: ("μια κυρία δεν τη ρωτάνε ποτέ την ηλικία της!"). Τόπος: Βερολίνο. Επαγγελματική εμπειρία: "έπαιζα σε art-punk μπάντα την εποχή που τύπισσες σαν την Karen O. ακόμη έπιναν το γαλατάκι τους, Malaria τις λέγανε αν τις έχετε υπόψη, μας έκαναν μόδα αυτές οι ...τρελοκαμπέρες οι Chicks on Speed. Μετά ήμουν στις πολύ πιο ενδιαφέρουσες Matador, αλλά αυτές δεν τις έχουν ανακαλύψει ακόμη στις ανασκαφές. Ένα φεγγάρι, πολύ παλιά, πέρασα και από τους Neubauten, την εποχή που ήταν μια κολεκτίβα που κάθε μέρα άλλαζε σύνθεση, αλλά ας μη ληφθεί αυτό υπόψη - άλλωστε κι εγώ η ίδια δεν το αναφέρω στο myspace μου.
Στα 90s ασχολήθηκα με το ραδιόφωνο, τα βράδια έκανα με επιτυχία την DJ και κάποια στιγμή βρέθηκα με δική μου εταιρεία, τη Monika με τ' όνομα. Ποτέ δεν είχα το ψώνιο να βλέπω το όνομά μου τυπωμένο πάνω σε δίσκο, γι' αυτό όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, αυτός ο δίσκος είναι ο πρώτος μου προσωπικός! Τον δικαιούμαι, αν μη τι άλλο! Και φυσικά, "αφεντικό κερνάει, αφεντικό πίνει", στη Monika τον κυκλοφόρησα. Και περιμένω με πολύ ενδιαφέρον την άποψή σας...".
Λοιπόν, από περγαμηνές και προϋπηρεσία τα πάμε πολύ καλά, αλλά στη μουσική (όπως και παντού στη ζωή!) δεν αρκούν. Είναι μεν καλές ενδείξεις, αλλά μέχρι εκεί. Για να ακούσουμε και στην πράξη (παρένθεση: μακάρι την ίδια στάση να είχαν και οι εργοδότες στην πραγματική ζωή!). Ο δίσκος είναι σίγουρα μέσα στο πνεύμα της εποχής, το zeitgeist που λέτε και εσείς οι Γερμανοί. Ποιο είναι αυτό; Ζούμε σε εποχές όπου δεν έχουμε κυρίαρχα κινήματα, κανένα καινούργιο, οπότε σκαλίζουμε το παρελθόν, και ανακατεύουμε είδη. Όσο πιο ετερόκλητα μάλιστα, τόσο και πιο ψαγμένα θα θεωρηθούν!
Ένας τέτοιος ετερόκλητος δίσκος είναι και το "I Put A Record On". To laptop είναι το κυρίως όργανο, ή μάλλον το όργανο που χωράει μέσα του όλα τα όργανα. Επιρροές; Ουκ εστίν αριθμός! Ξεκινάει πάντως με το δεξί! Το "Move me" με γράπωσε στη μαγεία του με το πρώτο άκουσμα. Κάτι η φωνή που μου θύμισε Chris & Cosey, κάτι ο γοητευτικός (όταν δεν τον επιχειρούν ξενέρωτοι κοσμοπολίτες τύπου Gotan Project) συνδυασμός ηλεκτρονικών και tango, δεν ήθελα και πολύ. Τι έλεγα όμως προηγουμένως περί ετερόκλητου; Στο καπάκι ακολουθεί διασκευή του "Rock Bottom Riser", αυτού του ..... (ποιο είναι το αντίστοιχο της "εμμηνοπαυσιακής" για άντρες, Άρη;) Bill Callahan, των Smog δηλαδή. Συμμετέχει και στα φωνητικά εκείνη η ουϊσκο-κανάτα ο Matt Elliott, για όσους ενδιαφέρονται. Και ο δίσκος συνεχίζει να παίζει... Η Gut μουρμουρίζει, ψιθυρίζει, ερωτιάρικη και μελωμένη, ακόμη κι όταν παραμορφώνει τη φωνή της με όλα τα διαθέσιμα ηλεκτρονικά τερτίπια, τα τοπία εναλλάσσονται, από ambient χαλαρωτικά και υπνωτικά έως πιο τεκνοειδή και πιο διεγερτικά (ξεχώρισα το "Girlboogie 6" που θα μ' άρεσε να το ακούσω αργά σε ένα μπαράκι μετά από 3-4 ποτά!)... Και ο δίσκος κλείνει απρόσμενα τρυφερά, με ένα πιανάκι και την Gudrun να μας χτυπά ...tip tip στη μύτη!
Λοιπόν, συμπέρασμα; Όχι κάτι σπουδαίο. 1-2 τραγούδια που θα ακούσω για λίγο καιρό (μήπως όμως είμαι πλεονέκτης; δεν αρκούν αυτά;). Πάντως και μόνο για το γεγονός ότι με τέτοιο παρελθόν η κυρία Gut ψάχνεται με σύγχρονους ήχους, προσπαθεί να βρει νέους δρόμους έκφρασης και δεν αναμασά το ένδοξο παρελθόν της (σε αντίθεση με... - ατελείωτος ο κατάλογος!), αξίζει τον αμέριστο σεβασμό μας!
