Red

Ασφαλώς και υπάρχουν περιπτώσεις, στις οποίες οι μουσικοκριτικοί στριμώχνονται άσχημα και βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Σκεφτείτε ας πούμε να ξυπνήσει μέσα στον Elton John η καλά κοιμώμενη εδώ και δεκαετίες διάνοια και να κυκλοφορήσει ξαφνικά τον δίσκο της χρονιάς. Ανεξαρτήτως είδους, σκηνής, πιστότητας κ.λπ. Έτσι απλά ένα αριστούργημα. Το 80% κάθε κειμένου θα είναι μια απολογία του γραφιά και το υπόλοιπο μία αναγκαστική υπόκλιση. Και έπειτα ο Elton όλως φυσιολογικά θα ξαναγίνει ανέκδοτο!

Ολίγον τι στριμωγμένα, αλλά σε ελεγχόμενο βαθμό, είναι τα πράγματα με συγκροτήματα όπως οι Guillemots. Τόσο καλόβολα όμορφοι, τόσο παραδοσιακά ευγενικοί στις συνθέσεις και τις ερμηνείες τους, τόσο ευγνώμονες απέναντι στο παρελθόν και σίγουροι για τις προθέσεις τους, που είναι σχεδόν ντροπή να γράφουν και καλά τραγούδια από πάνω. Από την άλλη τόσο πρόωρα αναγνωρισμένη αξία, που ποτέ δεν θα τους ρίξει στην κατηγορία των αδικημένων. Μοιάζει σαν μία καλά οργανωμένη "πλάκα" του mainstream προς το indie κοινό. Και σε καμιά περίπτωση το αντίστροφο.

Κάποιοι γκρινιάζουμε που ο Fyfe Dangerfels (εκτός του ότι έχει ανόητο όνομα) είναι ένας μη αλκοολικός Stuart Staples. Με τα ίδια ακριβώς "προβλήματα", θα προσθέσω όμως. Το δράμα του Kriss Kross δεν είναι δα και ό,τι πιο μαύρο έχετε ακούσει. Είναι όμως μια καλοδεχούμενη up to date ευκαιρία για όσους από χρόνια σκέφτεστε να κλείσετε τη βραδιά του γάμου σας με μία αυτοσχέδια χορογραφία του Dance Me To The End Of Love.

Το beat θα ξεψυχήσει για ένα δύο τραγούδια ακόμη μες στο δίσκο και κατόπιν η αυτού μεγαλειότης ακουστική μπαλάντα θα προσπαθήσει να κρατήσει το ενδιαφέρον του ακροατή αμείωτο. Βουτώντας την love pop των 80s σε μία μετρημένα emo διάθεση, τραγούδια όπως το Standing On The Last Star αποδεικνύουν ότι ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει ο νέος Rufus. Και ούτε θα έλεγε όχι η απολιθωμένη έμπνευση του Chris Martin για μία λιποθυμική τραγωδία σαν αυτή του Clarion που με μερικά εξτραδάκια στην παραγωγή θα έσειε τα στάδια μονάχη της και χωρίς περιττό εφετζιλίκι.

Το κλαψούρισμα βέβαια πέφτει άφθονο και άμετρο σε όλη τη διάρκεια του δίσκου και δεν θέλει και πολύ να παραδεχτείς ότι είναι ουσιαστικά το σήμα κατατεθέν των Guillemots. Όχι ότι περίμενε κανείς βέβαια πιο κεφάτη ατμόσφαιρα από την συνύπαρξη ενός γνήσιου Άγγλου με έναν Σκωτσέζο (ή Σκοτσέζο;) και έναν Καναδό. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι οι Guillemots είναι μπάντα που παίρνει βραβεία, προτείνεται για βραβεία και βάζει τον κόσμο να αναρωτιέται τι θα απογίνουμε χωρίς το Top Of The Pops... Αν όλα αυτά τα πετύχαιναν με κέφι αμείωτο θα ήταν boy band...

Να μην ξεχάσω να ρωτήσω τους παλιότερους αν κάπως έτσι ήταν τα πράγματα και με τους Tears For Fears στην εποχή τους... Λίγο πριν το αριστούργημα του Elton John πάντως το Red Album των Guillemots είναι η απόλυτη απόδειξη ότι η pop μουσική ήρθε για να βάλει με το ζόρι λίγο περισσότερη λύπη στη ζωή μας. Όλων μας όμως, όχι των ολίγων!