Plague park

Αφού διανύουμε που διανύουμε την εποχή της μουσικής όπου αρκετοί εμπλεκόμενοι, οργανοπαίχτες και μη, αλλάζουν δύο και τρία προσωπεία αναλόγως των διαθέσεων και της παρέας, δεν είναι να απορεί κανείς που ο Dan Boeckner αποφάσισε να βγει απ' το δέρμα των Wolf Parade, ζευγαρώνοντας και στο στούντιο μαζί με τη φίλη του Alexei Perry, συγγραφέα απ' ό,τι διαβάζω δώθε εκείθε, ράβοντας ένα νέο κοστούμι, τους Handsome Furs. Δεν μπορεί, κάποιο αόρατο χέρι πρέπει να τους έφερε κοντά αυτούς του δυο. Τέτοια χημεία πια;

Σε ανησυχεί και σε ανακατεύει, δε, το φαρδύ ντεμπούτο τους "Plague Park", μιας και το έφερε ο λόγος. Όλο και πιο πολύ καθώς εξοικειώνεσαι μαζί του παίρνει τη μορφή ενός patchwork όπου οι συγγένειες του γκρι, του γκρίζου και του γκριζωπού μοιάζουν ανομολόγητες, αλλά έχουν και χάρη, έχουν και μια ορμή σαγήνης πέρα απ' το συμβολικό μηδενισμό τους στη χρωματική κλίμακα.

Τον περασμένο χειμώνα στο Μόντρεαλ ξεκίνησε η όλη φάση, κανείς δεν χρειάστηκε να ξεσπιτωθεί δηλαδή, και μάλιστα στον πιο οικείο χώρο ηχογραφήσεων για τον Boeckner, το Mount Zoomer στούντιο των Wolf Parade.

Το άκρως (x9, όσα και τα τραγούδια) σημαντικό με τους Handsome Furs είναι το γεγονός ότι καταφέρνουν να πετύχουν σπουδαία ("Can Not Get Started", "What We Had", "Snakes On The Ladder"), ενίοτε εκθετικώς εντυπωσιακά ("Dumb Animals"), πράγματα στον τομέα της γραφής, χρησιμοποιώντας μόλις τρία συστατικά σε ακέραιες αναλογίες του παλιού καλού καιρού. Κι αυτό το "καλού" δεν το λέω ευφυολογώντας, υπάρχει καλή αφορμή εδώ. Στο net βολτάρει ευθαρσώς και μια διασκευή τους στο "The Other Side Of Mt. Heart Attack" από το προηγούμενο των Liars.

Τραγούδι, κιθάρες, electronics. Ε, τι σόι προσδοκίες να σου δημιουργήσει ένα τέτοιο τρίπτυχο, θα πει κάποιος; Και εδώ είναι το κλειδί. Θα μπορούσε πιθανώς καμία, διαψεύδεται ωστόσο διότι αυτή η λιτή, λίγο κεκαλυμμένη, lo-fi φόρμουλα των απόλυτα απαραίτητων δένεται με πίστη και αφοσίωση ώστε να διεκδικεί τα πάντα εκτός απ' το τετριμμένο. Βοηθιέται κι από τη high quality των υλικών καθαυτών: η φωνή του Dan Boeckner είναι ένα χάρισμα από μια ανώτερη δύναμη, στήνεται αρχηγικά, οδηγεί, σηκώνει και κατευθύνει τις συναισθηματικές μανούβρες, έχει τα καλύτερα τραγικά τραβήγματα και λυγμικά τελειώματα στις φράσεις των στίχων από το τελευταίο άλμπουμ του David Eugene Edwards. Κάνει στο παρόν με αρχαϊκή υποτροπή αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει, προσπαθώντας να το απλώσει για να μην πω να το εξελίξει. Μπορεί βέβαια απλώς να τα δίνει όλα στο τραγούδι του ο άνθρωπος κι εγώ να τα φαντάστηκα όλα αυτά, αλλά μήπως κι έτσι αν είναι αλλάζει το μαγευτικό της ουσίας;

Οι κιθάρες ακολουθούν κατά πόδας ό,τι συλλέγει και εγγράφει το μικρόφωνο. Ο Boeckner (πάλι αυτός), αποδεικνύεται άψογος εφετζής και χρήστης των πεντάλ που δεν μένει στα τυπικά, αλλά το ψάχνει αλλιώς, και στην καλύτερή του στήνει όμορφα ριφ, παραπλήσια σε πνεύμα με τη συμβατικότερη πλευρά των πάλαι ποτέ αδερφών Jim και William Reid.

Τα ηλεκτρονικά γεμίζουν τα (καμουφλαρισμένα, όπως καταλάβατε ήδη) κενά, όπου μένουν, βάζοντας τις τελευταίες πινελιές στην ατμόσφαιρα, αλλά απαραίτητες για να ολοκληρωθεί, με τη γυναικεία επιμέλεια που ορθώς φαντάζεστε και μέχρι εκεί, ο ρόλος τους δεν έχει από τους σεναριογράφους μονολόγους ή ειδικά μέρη, έχει όμως τη γκάμα που φτάνει μέχρι θορύβους μικρής δόσης, συνθετικής φύσεως ασφαλώς.

Τους Handsome Furs τους προτιμώ από τους Swan Lake, τους προτιμώ και από τους Sunset Rubdown. Όπως αρέσκομαι και στο "Plague Park" ως μια συνολικά πρωτόγονη άσκηση γούστου, ανέλπιστα καλή. Κι αν δεν με απατά η μνήμη μου, η Sub Pop είχε να βγάλει έναν καθαρά μεστό και ουσιαστικό δίσκο τόσο πολύ καιρό που ειλικρινά ξεχνάω από πότε χωρίς υποβοηθητικό σκονάκι. Τουλάχιστον...