Batman begins

Δυο σύγχρονοι κολοσσοί της κινηματογραφικής μουσικής ενώνουν τις δυνάμεις τους στο επικό πρήκουελ του Christopher Nolan. Και δίνουν ένα εξίσου επικό σάουντρακ που γοητεύει σίγουρα τους φίλους του είδους. Οι τίτλοι των δώδεκα κομματιών είναι - νομίζω - επιστημονικές ονομασίες διαφόρων ειδών νυχτερίδων.

Αυτά είχα γράψει στην ανασκόπηση της χρονιάς που έφυγε. Η μόνη υποψηφιότητα που κέρδισε η ταινία ήταν αυτή της διεύθυνσης [δια-μαγνητικής] φωτογραφίας. Κι αν δεν υπάρχει κάποιος ειδικός λόγος αποκλεισμού της από τις άλλες κατηγορίες, από τις υποψηφιότητες μουσικής λείπει αδικιολόγητα. Γιατί αν ήταν υποψήφια μουσικής δε θα τόχανε με τίποτε.

Εδώ συμπλέκονται γόνιμα ο κλασικισμός του James Newton Howard με τις νεωτεριστικές τάσεις του Hans Zimmer. Επενδύουν τις καλπάζουσες εικόνες με έναν μανδύα μυστηρίου, μια ατμόσφαιρα που πότε καταδύεται στα σκοτεινά βάραθρα και πότε υπερίπταται μαζί με τον εκκολαπτόμενο άνθρωπο νυχτερίδα. Η γοητεία της γιγαντώνεται απλόχερα και σίγουρα υποβάλλει καθοριστικά σε μια σκοτεινή αίθουσα με πολυκάναλη αναπαραγωγή ήχου.

Την ταινία την είδα σε dvd. Μπορώ όμως να φανταστώ τη μαγεία του ήχου να με περιβάλλει, στην αρχή αδιόρατα και διακριτικά και κατόπιν ασφυκτικά, να με κυκλώνει και να με σκεπάζει με τη μπέρτα της. Κι απ' την μικρή τρυπίτσα που αφήνει, δήθεν τυχαία, να φαίνεται μόνο η σκιά της νυχτερίδας που προβάλλεται στο άγνωστο στερέωμα της νύχτας.