Hercules and Love Affair
Έχουμε γίνει απόλυτα ανεκτικοί έως επιτακτικά απαιτητικοί απέναντι σε gay friendly ακούσματα και ακούγεται πλέον σαν ανέκδοτο το ότι μεγαλώσαμε μουσικά με τις ματσό πολιτικούρες του Eddie Vedder, την άνευ λόγου αληταμπουρία των Oasis, αλλά ακόμη και αυτόν τον αριστοκρατικό ρατσισμό του Morrissey. Κυρίες έχουμε γίνει που να πάρει...
Τα πάντα γύρω μου είναι, δείχνουν, ακούγονται και προβάλλονται κατά πρώτον ως gay κάτι. Όχι του δρόμου και της αλάνας, αλλά του σαλονιού. Τα ροδοκόκκινα μαγουλάκια του Antony αλλάζουν πλέον πεζοδρόμια σαν τα πουκάμισα και από το μορμονικό εσωτερισμό εκτινάσσονται στη vintage discotronica, που έχει αράξει στις πλάτες μας σαν εφήμερο hype και δε λέει να ξεκουμπιστεί εδώ και μία δεκαετία.
Ενώπιον του πρώτου δίσκου των Hercules And Love Affair, που καλούνται να υπερασπιστούν την παντοκρατορία της D.F.A. για το 2008, οι Pet Shop Boys κατάγονται από το Texas και παίζουν διασκευές των Lynyrd Skynyrd με τις distorted εντάσεις των Dead Kennedys.
Προς 80s devotees σαν και του λόγου μου: εδώ δεν κάνει πιάτσα το αυθεντικό υλικό. Εδώ βρίσκεται "πλαστικό" για τις μάζες. Μια μεγάλη φωνή και ένα ολοκληρωτικά big anthem, αλλά όλα περιποιημένα και έτοιμα προς σερβίρισμα. Για hardcore 80s οπαδιλίκι είπαμε ότι πηγαίνουμε στον John Maus και σε οτιδήποτε μας στέλνει η Italians Do It Better records, από το Αμέρικα και αυτή.
Εδώ οι έμποροι κάνουν πάρτι και η μουσική του Σαββατόβραδου επιστρέφει με ένα μείγμα από ξεθωριασμένα λαμπερή 80s disco, που αναπολεί περισσότερο την εξωτερική εικόνα των Soft Cell, παρά την ουσία της εσωτερικής τους ακρότητας.
Ο Antony άνευ Johnsons, Bjork, Lou Reed... και μίλια μακριά από τις αλήθειες των Current 93, μεταμφιέζεται σε Dusty Springfield σε απόγνωση και ως συνοικιακή Liza Minelli ουρλιάζει "because I feel blind, because I feel blind", παρασύροντας τους πάντες και τα πάντα στις αιφνιδίως εξεγερμένες ορμές του.
Το μπολιγουντιανό ριφάκι που πολύ μας άρεσε με την M.I.A., μας αρέσει και τώρα με τη δεύτερη, αλλά αν συνεχιστεί θα πρέπει να λάβουμε μέτρα. Στίχοι από αυτούς που ο Marc Almond τους σκαρώνει περιμένοντας να ανάψει το φανάρι για να περάσει το δρόμο..., αλλά υποστηρίζουν ικανοποιητικά τη δημιουργική ιδέα του ήδη πιο πολυσυζητημένου τραγουδιού της χρονιάς. Από δίπλα το Raise Me Up με πανομοιότυπο χαρμάνι, αλλά χωρίς το απαραίτητο υλικό της έκρηξης για το chorus.
Ο Andrew Butler που είναι ο εργοταξιάρχης της όλης ιστορίας αποθεώνει και πάλι τα home project, σε μια μουσική πραγματικότητα που παραμένει αδιάκοπα μελαγχολική μάλλον γιατί οι πρωταγωνιστές της πέρασαν αιώνες δημιουργικής μοναξιάς μέχρι να συρθούν μέχρι το πιο κοντινό στούντιο.
Η Kim Ann Foxman έρχεται με acid house καταβολές, αλλά το μόνο τοξικό εδώ πέρα είναι η μανία του Butler να καταστρέφει τις αρμονικές του μελωδίες ελάχιστα μόνο πριν αγγίξουν τα όρια του AOR & Hal & Oates & Co. Το Iris ανήκει κάπου στα lounge dance 90s, που υπήρξε σαν μουσικό προϊόν ό,τι πιο βδελυρά εύκολο ξέρασε ποτέ η εντός δύο ετών προ-προηγούμενη δεκαετία.
Με το ντεμπούτο άλμπουμ των Hercules And Love Affair μία μέχρι πρότινος παρεξηγημένα underground μουσική άποψη περί θηλυπρεπούς χορευτικού καθεστώτος που μπορεί να σώσει την ατονία του indie μουσικού κόσμου, περνάει όχι μόνο στο mainstream, αλλά και στην προμετωπίδα του αγώνα της επικράτησης. Η Αμερική ανακαλύπτει το mid-tempo hi-nrg με καθυστέρηση ετών φωτός, την ώρα που η ευρωπαϊκή electronica στρέφεται σε πρωτόγονα πρότυπα για να ανακτήσει την αίγλη της.
Απλά πράγματα που από τα πρώτα μέσα των 90s ο Jacques Le Cont και το καραβάνι του υπογείως προσπαθούσαν να τα αποδείξουν και να τα διαδώσουν. Τον ίδιο τον "πίστεψε" η Madonna, το μήνυμά του όμως ουσιαστικά ποτέ δεν βρήκε τους αποδέκτες που άξιζε. Μασημένο και με ασφαλώς λιγότερο θάρρος και ηχητικοστυλιστική τόλμη το κομίζει τώρα o Butler με το δικό του θίασο σκιών από πίσω. Το αν θα πετύχει απόλυτα, δε θα δημιουργήσει ασφαλώς την πρώτη μεγάλη αδικία στη μουσική ιστορία. Απλά θα προσθέσει μία ακόμη. Από τις πιο χτυπητές. Με ολίγη.
