Tyrannosaurus Hives
Οι Hives είναι παράγωγο της σκανδιναβικής σκηνής (και βέβαια όχι βρετανοί όπως έχει γραφτεί), όπου κυριαρχούν οι λεγόμενες cover bands, group δηλαδή που παίζουν μόνο τραγούδια άλλων γνωστότερων. Στον σχεδόν πλατωνικό αυτό μικρόκοσμο-καθρέφτη λοιπόν όπου τα περισσότερα είναι αντίγραφα φαίνεται μάταιη η αναζήτηση συγκρίσεων, παραπομπών αλλά και πρωτοτυπίας. H διορατική κυκλοφορία του 'Your New Favourite Band' ('02) -ανθολογία της μέχρι τότε σχεδόν δεκάχρονης πορείας τους- σε πολύ επίκαιρη στιγμή τους έφερε βέβαια θριαμβευτικούς ιππείς του κύματος garage-punk αναβίωσης που διογκωνόταν ακριβώς τότε, απέχουν πολύ όμως από τον χαρακτηρισμό του "σωτήρα του rock". Εκμεταλλεύτηκαν την αναβίωση αυτή περιοδεύοντας ασταμάτητα, με υλικό όμως παλαιότερο που χρονολογούνταν μέχρι το '00 και, τώρα που κι αυτή εξανεμίστηκε, βρήκαν τον χρόνο να παρουσιάσουν την νέα τους δουλειά Tyrannosaurus Hives.
Καθυστερημένη λοιπόν και κάπως άκαιρη πλέον συνέχεια του 'Veni Vidi Vicious' ('00) από ένα group με φτωχή δισκογραφία, τα ερωτήματα εδώ αφορούν την σημερινή της συνάφεια αλλά και κατά πόσον προχωρά κάποιο βήμα πιο πέρα. Την απάντηση στο δεύτερο την υποψιαζόμαστε εξαρχής βέβαια καθώς, παρά την μικρή τους ηλικία, οι Hives είναι ήδη εδραιωμένοι βετεράνοι του garage που στήριξαν την μακρόχρονη πορεία τους σε προσεκτικά -παρά τα φαινόμενα- και υπολογισμένα βήματα.
Η σημαντικότερη διαφορά απ' το 'VVV' είναι ότι τα τραγούδια εδώ είναι λίγο -όπως είχε υποσχεθεί ο Pelle- μεγαλύτερα σε διάρκεια και πιο ολοκληρωμένα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες συνοπτικές εκτονώσεις. Ο γνωστός, επιμελημένα ατημέλητος retro '60's garage και light Stooges ήχος με περίσσευμα ενέργειας, αδρεναλίνης και την γνωστή φωνητική αυτοθυσία -και πολυλογία- του Pelle δίνουν πολύ καλά τραγούδια όπως το single 'Walk Idiot Walk' και το 'Two-Timing Touch', φτιαγμένα για άμεση ανταπόκριση να απειλούν το 'Hate To Say', διολισθαίνοντας όμως μερικές φορές και προς την αφελή '60's teen pop ('A Little More', 'Dead Quote Olympics' -καμία σχέση με τα καθ' ημάς). Οι Hives έχουν τον χώρο εδώ να δείξουν περισσότερο τις συνθετικές τους ικανότητες χωρίς ν' αλλάξουν τα συστατικά ('See Through Head', 'Missing Link') αλλά και το ταλέντο τους στην δημιουργία εθιστικών τραγουδιών που βρίσκουν απευθείας τον στόχο όπως το 'Abra Cadaver' ή το εξαιρετικό 'B Is For Brutus' με τις απολαυστικές surf κιθάρες. Με κάποιες επιπλέον απόπειρες όπως την απομίμηση James Brown στο 'Diabolic Scheme' ή το διασκεδαστικό συνοθύλευμα '80's synth, post-punk και surf του 'Love In Plaster' ολοκληρώνεται η εικόνα του 'Tyrannosaurus' που βρίσκει συνολικά τους Hives σε καλύτερες επιδόσεις απ' το 'VVV', να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα και να ανανεώνουν το οπλοστάσιο των live εξορμήσεών τους.
Όσο για το άλλο ερώτημα, οπωσδήποτε οι συμπαθείς Σουηδοί δεν πρόκειται ν' αλλάξουν την rock ιστορία (ούτε σκοπεύουν άλλωστε) και το 'Tyrannosaurus' θα μείνει μάλλον σαν υποσημείωση, αντίθετα όμως από τον προϊστορικό -και προ πολλού εκλιπόντα- δεινόσαυρο προσφέρει σήμερα ζωντανό και απλό fun χωρίς ενοχές και αναδεικνύει τους Hives σ' αυτό που πραγματικά είναι, entertainers δηλαδή και μάλιστα πολύ αποτελεσματικοί.
