Latin
"Που είναι το κράτος;". Σε μία χώρα όπου η αντίδραση σε κάθε αναποδιά είναι η παραπάνω επωδός, δεν είναι περίεργο ότι η πρωτοβουλία της καναδικής κυβέρνησης να επιδοτήσει πριν από μερικά χρόνια περιοδείες των καλλιτεχνών της χώρας (μέσα από το πρόγραμμα PromArt), είχε ξυπνήσει φαντασιώσεις και ...φθονερή σιελόρροια σε πολλούς ανθρώπους της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας (όπως φιλόδοξα αυτο-αποκαλείται ο χώρος). Φυσικά ποτέ δεν είδαμε ένα αντίστοιχο σχέδιο στα μέρη μας. Και ευτυχώς! Όχι μόνο γιατί κατά την άποψη μου δεν νοείται τέχνη επιχορηγούμενη από την οποιασδήποτε Κρατική Εξουσία. Φαντάζεστε τι σφαγή θα είχε γίνει για το μοίρασμα της πίτας μεταξύ γνωστών, αγνώστων και ...ανιψιών από την Κορώνη;
Τελικά το πρόγραμμα δεν μακροημέρευσε ούτε στον Καναδά. Οι Holy Fuck μάλιστα υπήρξαν μία από τις αφορμές για το πρόωρο τέλος μετά από αντιδράσεις του τύπου "είναι δυνατόν τα χρήματα του καναδού φορολογούμενου να πηγαίνουν σε κάποιους που λέγονται Ιερό Γαμήσι;" Η ερώτηση "μα υπάρχουν ακόμη κάποιοι στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες του μπουτιού και της κλειδαρότρυπας που σοκάρονται από την ..."four letter word;", έχει, φευ, προφανή απάντηση.
Καλή λοιπόν η πρόκληση, καλή και η αποκάλυψη της σεμνοτυφίας και του συντηρητισμού αλλά, ως γνωστόν, η προκλητική φόρμα δεν συνεπάγεται και απαραίτητα προκλητικό περιεχόμενο. Η φόρμα άλλωστε εύκολα παραπλανά, μιας που εν προκειμένω, τίποτε το ...λατινικό δεν ανιχνεύεται σε έναν δίσκο με τίτλο "Latin" (κρίμα, θα είχε ενδιαφέρον αν μη τι άλλο μια απόπειρα διασταύρωσης μιας "μετέχουσας της ευρωπαϊκής παιδείας" αντίληψης με ένα καρναβαλικά κακοποιημένο είδος (να θυμηθώ τους Von Magnet;))
Όσον αφορά το περιεχόμενο, οι σταθερά (πλέον) τέσσερις Holy Fuck δεν απομακρύνονται από τα οικεία χωρικά τους ύδατα (με την εξαίρεση ίσως κάποιων σποραδικών ενέσεων λευκής funk ρυθμολογίας). Τα οποία χωρικά ύδατα ορίζονται κατά κάποιο τρόπο από ένα ερώτημα. Πολλαπλώς απαντημένο αλλά πάντα ανοιχτό. Γίνεται ηλεκτρονική μουσική χωρίς "συνθετητές, λαπιτόπια και άλλα όργανα του ...διαβόλου;
Η δε λογική πίσω από την ηχητική τους αρχιτεκτονική είναι επίσης κρυστάλλινα διαυγής και ξεκάθαρη (και μοιάζει αρκετά με αυτή των "συντρόφων" Fuck Buttons). Χρησιμοποιούν έναν συμπαγή και στιβαρό ρυθμικό πυρήνα ως καμβά, πάνω στον οποίο κεντούν ήχους, patterns και θορύβους από κάθε είδους μαραφέτι παραγωγής ήχου, από την παραδοσιακή ηλεκτρική κιθάρα ως γεννήτριες τόνων. Με αποτελέσματα ποικίλα... Χαοτικά, θορυβώδη, σίγουρα χορευτικά, ενίοτε ατμοσφαιρικά...
Το "Red Lights" που ουσιαστικά ανοίγει τον δίσκο μετά από έναν τετράλεπτο, μάλλον ενοχλητικό βόμβο, είναι ένα άψογο δείγμα μιας ιδέας που καρποφόρησε. Όταν μάλιστα δίπλα στην συνδιαλλαγή με το kraut προστίθεται και ένα πανέμορφο leitmotiv post-rock αισθητικής, όπως συμβαίνει στο "Stay lit", τότε έχουμε ίσως το καλύτερο κομμάτι που έγραψαν ποτέ οι HF (θυμίζω, το "Super Innuit" είναι πιο πολύ ...Neu!). Και φτάνουν στον επίλογο του "Ρ.Ι.G.S.", όπου το τοπίο γίνεται πιο τραχύ και σκοτεινό (να το συσχετίζω με τις ...χώρες του Νότου;) μετά από μόλις 35 λεπτά, χωρίς πάντως να αποφεύγουν ευκολίες και στιγμές όπου το χάος συγκαλύπτει μια έλλειψη έμπνευσης. Για φλυαρία όμως κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει...
Σε γενικές γραμμές, οι HF στον δίσκο δεν θα απογοητεύσουν όσους τους θυμούνται από το "LP". Το δημιουργικό στοίχημα όμως αμφιβάλλω κατά πόσο το κέρδισαν. Κατ' ουσία νομίζω ότι απλά δεν έπαιξαν. Και κατά συνέπεια δεν έχασαν...
