Honeyblood

Αγαπώ πολύ τις γυναίκες ρόκερς, αγαπώ πολύ τις γυναικείες φωνές στις ροκ μπάντες, αγαπώ ακόμα περισσότερο τις αμιγώς γυναικείες ροκ μπάντες! Είμαι αυτή που στην εφηβεία της παθιάστηκε με το κίνημα των riot grrrls, που άκουσε εμμονικά Bikini Kill, Electrelane και Sleater-Kinney, που τσακώθηκε άπειρες φορές με άρρενες θαυμαστές των Nirvana για το αν η Courtney Love ήταν εμμέσως υπεύθυνη για την αυτοκτονία του Κurt Cobein (εννοείται πως όχι!). Eίμαι αυτή που ακόμα ενθουσιάζεται όταν ακούει γυναικείες φωνές σε indie μουσικές, από τις Robots in Disguise και τις CSS ως την Kate Nash και την ελαφρώς παρεξηγημένη Lana del Ray, είμαι αυτή που δηλώνει ως girl crush της την Juliette Lewis των Juliette and the Licks, είμαι αυτή που ΠΑΝΤΑ ζητάει από τους djs στα rock clubs το ''Violet'' των Hole.

Eννοείται πως με αυτά τα γούστα, δε θα μπορούσα παρά να αγαπήσω το ντεμπούτο album των Honeyblood, ενός γυναικείου ντουέτου από τη Γλασκόβη, που είναι ήδη παρελθόν στην υπάρχουσα μορφή του. Η τραγουδίστρια Stina Tweeddale και η ντράμερ Shona McVicar γνωρίστηκαν μια βραδιά που οι μπάντες στις οποίες ανήκαν ως τότε έπαιζαν από κοινού, διαπίστωσαν σύμπνοια απόψεων και μουσικών γούστων και αποφάσισαν να ενωθούν. Μόνο για λίγο, ωστόσο, για το ep ''Thrift Shop'', που άφησαν να διαρρεύσει ότι ηχογραφήθηκε ολόκληρο μέσα σε ένα μπάνιο (!) και για το προκείμενο ομώνυμο album τους. Στα μέσα Σεπτέμβρη η Shona McVicar δήλωσε ότι αποχωρεί από τη μπάντα και η Stina έπρεπε να συνεχίσει τα ήδη κανονισμένα live τους με άλλη γυναικεία παρουσία στα ντραμς.

Και ίσως λοιπόν, μ' αυτά και μ' αυτά, το album ''Honeyblood'' να μη μείνει στη μουσική ιστορία. Ελάχιστοι συντάκτες εντύπων και ηλεκτρονικών μέσων το πρόσεξαν καν, τα lyrics των τραγουδιών του δε βρίσκονται εύκολα online και γενικά μπορείς να μάθεις ελάχιστες πληροφορίες γι' αυτό. Και είναι πραγματικά κρίμα. Γιατί διαθέτει δώδεκα γοητευτικά tracks, στα οποία οι κιθάρες, καθαρές και ξάστερες, σου παίρνουν τα μυαλά, η τραγουδίστρια μοιάζει να σε ειρωνεύεται με τον τόνο της ή να φτύνει τις λέξεις στα μούτρα σου (όχι ακραία και αγενώς, αλλά με χαριτωμένο, σικάτο και αμιγώς βρετανικό τρόπο) και το φάντασμα των Hole αιωρείται ανάμεσά τους - κυρίως στο ελαφρώς kinky ''Choker'' και στο ''Braid Burn Valley'', που εκπλήσσει με τα 20 δευτερόλεπτα σιγής του, ανάμεσα στις νότες του. Στις επιρροές των Honeyblood ανήκει και η Courtney Barnett, μια ακόμα καινούρια ενδιαφέρουσα μούσα, εμένα πάλι η Stina μου θυμίζει αρκετά και τη φωνή και το στιλ της τραγουδίστριας των Sons and Daughters, ίσως επειδή ήταν και εκείνη από τη Γλασκόβη.

To ''Honeyblood'' είναι κυρίως ένα album γυναικείας οργής, με χαριτωμένο ωστόσο και θηλυκό περιτύλιγμα. To ρεφρέν του single ''Super rat'' είναι ''I will hate you forever, you really do disgust me'', ένα τραγούδι ιδανικό για αφιέρωση σε όλα τα αρσενικά που κατά καιρούς μισήσαμε-σιχαθήκαμε-μπουχτίσαμε. Και, εντάξει, κλισέ, το ξέρω, αυτή ήταν πάντα η παράδοση των riot girrrl bands. Και ίσως είναι πια παρωχημένο όλο αυτό, ίσως δεν ενδιαφέρει πια κανέναν και καμία. Και, όπως όλα δείχνουν, οι Honeyblood δυστυχώς δε θα αντέξουν και πολύ, αφού άρχισαν ήδη τις διαρροές και τις αποχωρήσεις. Ακούστε τις, παρόλα αυτά. Και μόνο για την ομορφιά και τη δροσιά του ήχου τους. Ενός ήχου που δε μοιάζει καθόλου παλιός, αλλά αναζωογονητικός και φρέσκος, σαν τα πρόσωπα των δυο κοριτσιών που τον έχουν δημιουργήσει.