Pearl mystic

Ψυχή. Έννοια στα όρια του μεταφυσικού, που τη μεταχειριζόμαστε εκατό φορές τη μέρα ως απολύτως γνώριμη. Φροντίζουμε βέβαια τις ενενήντα να τη σιγοντάρουμε με ποιός ξέρει, άβυσσος, κλπ. νάμαστε μέσα.

Ψυχεδέλεια. Καλά. Κατάσταση που η ψυχή εκδηλώνεται. Εδώ συνωστίζονται βοτανολόγοι, γκουρού κι έμπορες. Α και μουσικοί, που κάνουν ψυχεδελική μουσική.

Έτσι πρωτοσυνάντησα το όνομα των Hookworms. Βρετανοί, απ' το Ληντς. Ψυχεδελικοί. Σαν τους Spacemen 3.

Μα οι Σπέισμεν 3 δεν ήταν ψυχεδελικοί. Δεν μου έκαναν ποτέ τίποτα. Τους άκουγα εγώ κι η ψυχή κοιμόταν. Τζάμπα μούρες που μόστραραν τ' αποφόρια των Velvet Underground. Ούτε εκείνοι ήταν βέβαια ψυχεδελικοί, αλλά έκαναν άλλα λίγο πολύ σε όλους μας.

Και οι Hookworms έχουν ένα κομμάτι που λέγεται How We Talk About και θυμίζει χαλασμένη κασέτα της Μπανάνας σε mashup remix από βαρύκοο Κάβειρο. Αλλά δεν είναι Σπέισμεν 3. Άλλος ανέφερε τους Verve, φαντάζομαι του πρώτου δίσκου. Εδώ κάτι πάει να γίνει, αλλά αυτοί ήταν ποπ γκρουπ χωμένο στα ντραγκς, τούτοι δω δεν παίρνουν τίποτα και εντάξει, ποπ δεν τους κάνεις με την καμία. Άντε να παίξω κι εγώ namechecking: πρόπερσι στο πρώτο τους δωδεκάιντσο ακούγονταν σαν Mars Volta. Ε, βγαίνει έτσι άκρη;

Μπα. Οι Χούκγουερμς του Pearl Mystic είναι υποβλητικοί. Εσωστρεφείς. Και ψυχωτικούς τους λες, αν το ψυχεδελικός δεν σε καλύπτει. Δεν είναι για την επιφάνεια, σκάβουν μέσα, φτιάχνουν λαγούμια, ό,τι φως πέσει έπεσε, αλλιώς με την αφή και το ένστικτο. Στο εξώφυλλο αναφέρονται μόνο με τ΄αρχικά τους. Ο τραγουδιστής ή θα ακούγεται παραμορφωμένος ή θα γογγύζει σεληνιασμένος, δεν είναι του νηφάλιου, έχει θέματα. Οι κιθάρες πετάνε σα νυχτερίδες πάνω από το μπάσο που οδηγεί τη μακρόσυρτη ελεγειακή ανάπτυξη των κομματιών. Τα τύμπανα συνήθως σέρνονται σ' έναν χορό μάλλον απολλώνιο. Κανένα σινγκλ εδωμέσα. Δεν θα μπουν ποτέ στα τσαρτς. Ρε, σε πολλά σημεία μου θυμίζουν μια ξένη εκδοχή των Εν Πλω, είπε το τρολάκι.

Άμπιεντ, ποστ ροκ, ντρόουν, τι σημασία έχουν ακούγοντας το Form & Function ή το Since We Have Changed δεν έχω ιδέα. Αυτά ροκ μου φαίνονται. Από κάπου αλλού πάντως, κι όχι πολύ κοντά. Τα Ι, ΙΙ, ΙΙΙ σκορπίζουν αστρική ύλη για να γεφυρώσουν το χάσμα με τα υπόλοιπα κομμάτια, τοπία από σκοτεινά όνειρα που περιμένουν να περπατήσω πάνω τους. Δεν κινδυνεύω, είναι η ψυχή αλλονών, αλλά είναι όμορφα.

Ψυχή. Αφετηρία και στόχος. Από πόσο μέσα άραγε να ξεπηδούν οι Χούκγουερμς; Και πόσο βαθιά μπορούν να βυθιστούν; Άβυσσος. Καλά τότε, πότε θα τους δω λάιβ;