The magnificent tree

Τι δώρο θα ζητούσε άραγε μια ρομαντική μουσικόφιλη ψυχή, από τον Αη Βασίλη αν ερχόταν τώρα το φθινόπωρο; Μα προφανώς το ίδιο που θα ζητούσε και τη Πρωτοχρονιά: 'Ένα καλό δίσκο, αλλά θα έβαζε και την υποσημείωση 'κατάλληλο για να συνοδεύει τις πιρουέτες που κάνουν τα φύλλα λίγο πριν ακουμπήσουν το χώμα'. Και αν ήσουν εσύ ο άγιος τι θα σκεφτόσουν; Τους Hooverphonic και το τελευταίο τους cd; Εύγε! Η κόκκινη λαμέ στολή θα έπρεπε να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου. Διότι και καθότι, το τρίο από το Βέλγιο, έκανε την έκπληξη και ξεπέρασε τα ατομικά του μουσικά όρια παρουσιάζοντας ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του 2000.
Κρατώντας την βασική τους συνθετική φόρμα, άλλαξαν τον ήχο τους, πρόσθεσαν τσέλο, βιόλα, πνευστά, παιδική χορωδία, χωρίς όμως να καταλήξουν σε ανούσιες φανφάρες. Από τις συνθέσεις τους, ξεχωρίζουν το "Jackie Cane" που στο ρεφραίν ξεπροβάλει ένα οργανικό μπητλικό θέμα και μαζί με τα πολλαπλά φωνητικά στο τέλος, το απογειώνουν, και το "Vinegar & Salt", που ξεκινάει μόνο με φωνή μπάσο και προγραματισμένα τύμπανα, κορυφώνεται σταδιακά και τα πλήκτρα ανασύρουν από την μνήμη το Nights in white Satin των Moody Blues. Στο "Frosted flake wood" θα μπορούσες να δεις την Κοκκινοσκουφίτσα, να κινδυνεύει όχι από τον λύκο, αλλά από το δένδρο που ζωντάνεψε, της γλυκομιλά και της δίνει ύπουλες καραμελίτσες. Στο "Every time we live together we die", έχεις την εντύπωση πως το τέλος κάθε στίχου κατρακυλά και πέφτει από τα αφτιά σου στο έρεβος. Στο "Out of sight η Geike", η τραγουδίστρια του συγκροτήματος μιμείται (ίσως όχι εσκεμμένα) την Kate Bush και δεν της πολυπάει, ενώ το "Pink fluffy dinosaurs" ζητά τον ικανό που θα ερμηνεύσει το λανθάνον στιχουργικό μήνυμα.
Για την αλήθεια του πράγματος, να ομολογήσω κύριε δικαστά, ότι τους περίμενα στην γωνία με αποδυναμωμένη έμπνευση κι αναμασημένη παραγωγή. Χαίρομαι που αποδείχθηκε πόσο αλλού νυχτωμένος ήμουν! Δηλώνω ένοχος.