Confluence

Δεν έχουν περάσει και πάρα πολλά χρόνια από τότε που η ανεξάρτητη μουσική σκηνή (πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που υπήρχε «ανεξάρτητη μουσική σκηνή» ή έστω από τότε που νομίζαμε ότι υπήρχε;) χωρίζονταν σε συντηρητικούς ροκάδες και σε σκληροπυρηνικούς και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις.
Τότε που οι Giant Sand αντιμετωπίζονταν από πολλούς σαν το αντίστοιχο της «ρεμπέτικης κομπανίας» κι έμπαιναν στον ίδιο ντορβά με άλλους ταλαντούχους και ατάλαντους αμερικάνους επειδή χρησιμοποιούσαν όπως κι εκείνοι κιθάρα μπάσο και τύμπανα και αυτό που έπαιζαν έμοιαζε με τραγούδι.
Όμως, α) πολλοί κατάλαβαν ότι οι Giant Sand είναι καλύτεροι από τους Long Ryders αλλά και οι Sonic Youth δεν έχουν καμιά σχέση με τους No redeeming social value και άλλους φασαριατζήδες ξυλοσχίστες, β) τα αυτιά μερικών άρχισαν να πονάνε και τα νεύρα να σπάνε από τα χωρίς κανέναν λόγο υπερβολικά ντεσιμπέλ αλλά κυρίως, γ) η μόδα άλλαξε: κάτι lo-fi, alternative country, americana και τα συναφή, οι Smog θεοί, οι Palace Άγγελοι, οπότε οι σκληροπυρηνικοί προοδευτικοί μπερδεύτηκαν και έβαλαν νερό στο κρασί τους ή άλλαξαν βιολί κι ο Gelb από γελαδάρης έγινε εκκεντρική μεγαλοφυία.
Το 'Confluence' ούτε τόσο δυνατός ροκ δίσκος όσο το 'Valley of Rain' είναι, ούτε τόσο εμπνευσμένος όσο η συνεργασία με την Lisa Germano ως OP8 στο 'Slush', ούτε ως μουσική πρόταση τόσο ολοκληρωμένο όσο οι δίσκοι των Calexico. Είναι πάντως ένας πολύ όμορφος «επιμελημένα ατημέλητος» χαμηλών τόνων δίσκος, με λιτή παραγωγή, που δημιουργεί συνειρμούς φευγαλέων απεικονίσεων και παίζει με το τυχαίο, συνήθως πετυχημένα, όπως για παράδειγμα η φλυαρία στο βάθος του 'Vex (Paris)'. Τόσο "lo-fi" όσο το ποτήρι με κόκα κόλα που στηρίζεται μέσα σε ένα αθλητικό παπούτσι πάνω στο ταμπλό του αυτοκινήτου και τόσο 'Americana' όσο το τοπίο ερήμου που προβάλλει μπροστά (βλέπε εξώφυλλο).
Διάσημοι φίλοι και γνωστοί βοηθάνε: John Convertino και Joey Burns, John Parish, Grandaddy κλπ. Όπως δήλωσε κι ο Gelb, «η ηχογράφηση λειτουργεί ως μια καλή δικαιολογία για να βρεθείς με φίλους και οικογένεια, σκορπισμένους ανά τον κόσμο». Η φωνή του είναι ακατέργαστη κι επιβλητική όπως πάντα, το ύφος (σε μελωδία και στίχους) λακωνικό, και το περίεργο χιούμορ καταφέρνει να συνδέει στο 'Pontiac Slipstream' τον Bill Monroe (πατέρα του bluegrass) με τη Marilyn Monroe (διάσημη ποπ τραγουδίστρια με επιτυχίες όπως το 'My Heart Belongs to Daddy').