Χρώματα
Λόγω του artwork του σχεδιαστή Valero Doval, και της πιο αφυπνιστικά νοσταλγικής ανακατωσούρας που νοιώθεις βλέποντας στην πλάτη του εξωφύλλου τους τίτλους να παίρνουν κλίση και σταδιακά να ξεγλιστρούν της ευθείας, πιάστε αυθόρμητα την αρχή από τον κοντινότερο συγγενή, την παιδική ζωγραφική... Υπάρχει ένα αναπτυξιακό στάδιο, προσχολικό, όπου τα παιδιά σχεδιάζουν στο χαρτί σύμφωνα με ό,τι ξέρουν από μνήμης, κι όχι με ό,τι πράγματι βλέπουν. Οι ζωγραφιές τους σου δίνουν την εντύπωση κρεμασμένων, σχεδόν ασύνδετων, με κενά, γραμμές να φεύγουν... Η ας την πούμε εσωτερική οργάνωση και πειθαρχία στην αναπαράσταση, είναι να 'ρθει αργότερα. Μαζί με τους πονοκεφάλους.
Πού όμως αρχίζει και πού σταματά το μη-ρεαλιστικό στη σκέψη και στο έργο πίσω απ' όλο αυτό; Μάλλον πουθενά. Γι' αυτό κι οι ψυχεδελικοί είχαν μια τρελά κολλημένη εμμονή με τη συμβολική επιστροφή στην παιδική ηλικία. Κι εδώ αρχίζει να μπαίνει αυτοτελώς η μουσική δημιουργία, ένας δρόμος όπου όλα τα παραπάνω μετατρέπονται σε έκφραση κι αισθητική... Αμφότερες, μπορούν ανά πάσα στιγμή να γίνουν δυσνόητες για όσους δε γνωρίζουν, ή και να απορριφτούν ως ελαφρότητες από άλλους...
Αυτοί μας παρέσυραν. Διότι στην τελευταία στροφή προς το ταμείο της εγχώριας παραγωγής των 00s, φάνηκε ότι τον περισσότερο καιρό στον καινούργιο κόσμο που συνεχίζει να δημιουργείται ενταύθα απ' τη μουσική βάσει τύπων, ο ελληνικός στίχος πήρε απουσία. Κι όταν το καταλάβαμε αυτό, τότε είδαμε και το πρόβλημα, κάπου τώρα δηλαδή, κοντά στα τελειώματα της δεκαετίας. Στην υπεράσπιση μετρώ ν' αφοσιώθηκαν: "Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ", "Υπόγεια Πτήση", "Το Χρώμα Της Ημέρας", υπολογίζω και την "Ιχνογραφία", κι σ' αυτά ολοκληρώνονταν και το θέμα... Μέχρι χθες...
"Καρυωτάκης - 13 Τραγούδια" της Λένας Πλάτωνος, θυμάμαι. Συγκεκριμένα την Σαβίνα Γιαννάτου να οδηγεί με υψηλή, μετέωρη υποκριτική το "Βράδυ", σ' ένα από τα πιο εξαιρετικά εν δυνάμει τσακίσματα που αποτυπώθηκαν ποτέ στη γλώσσα μας. Βασιζόμενη λες στον ίδιο ακριβώς φόβο, τον οποίον μέχρι σήμερα έχουμε, η Εύα Ιεροπούλου εισάγει το "Κοίτα" με λόγια πικρά κι άμεσα "Κοίτα, στάθηκα πάνω στο σκοινί, κι ας μην είναι κανείς να με κρατήσει...". Η Ιεροπούλου είναι το είδος της ερμηνεύτριας που μπορεί ακέραια και πολύ γρήγορα να σε ξυπνήσει και να σε βγάλει από ντροπές και ψευδαισθήσεις. Το ότι έχει ήδη μία πολύχρονη πορεία (και δύο δίσκους) στην προσχολική μουσική αγωγή σε κάνει να καταλάβεις πολλά από δω μέσα, και να τα σεβαστείς διπλά και τριπλά... Αυτό το συγκλονιστικό τραγούδι περιέχει μέσα σε 4 λεπτά την πιο ιδανική ισορροπία ντόπιων στοιχείων κι εποχών που έχει κλειστεί σε δίσκο εδώ και χρόνια. Είναι από μόνο του μία παράσταση παραμυθιού σε θέατρο... Όπως και το "Αρκουδάκι" αμέσως μετά, όπως στην ψυχή του κι όλο το cd...
Τόσα αποθέματα ενέργειας στη νοοτροπία τους περί τραγουδιού φαίνεται πως είχαν οι δύο δημιουργοί. Το μέγεθος των αισθημάτων που σου μεταβιβάζουν με λίγες μόνο λέξεις και διαστήματα, σου προκαλεί έκπληξη, καθότι εκπληκτικό και το ίδιο. Είναι λες και δίνουν μορφή στο ιδανικό (και συνάμα μοντέρνο) μείγμα λάμψης κι ουσίας - με electronics, πλήκτρα και programming απ' τη μία, και μπάσο, έγχορδα, πνευστά, ακορντεόν απ' την άλλη...
Τα Χρώματα σχηματίστηκαν μόλις το '06 στη Βέροια από δύο αδέρφια, την Εύα και τον Φίλη Ιερόπουλο. Για τις επίσης πολυετείς ασχολίες του δεύτερου δεν κάναμε λόγο, όταν ψάξετε επομένως τα ονόματα Cloudcub και Diskoboy θα 'ναι χρήσιμα λινκ. Οι ίδιοι λένε ότι επηρεαζόμενοι απ' τον Μάνο Χατζιδάκι και την Ορχήστρα των Χρωμάτων έκαναν τα δικά τους βαφτίσια. Για να μη λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Άλλες πληροφορίες; Το παρόν άλμπουμ είναι ντεμπούτο, ανεξάρτητη παραγωγή κι ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο με τον Marcel Van Limbeek (Tori Amos, ...).
Κατάληξη; Η βαρυσήμαντη ενίσχυση της πεποίθησης -που 'χει περάσει στην τελική ζύμωση πλέον- ότι η περιφέρεια είναι το εναπομείναν εν λειτουργία χρυσωρυχείο πραγμάτων και θαυμάτων σ' αυτήν τη χώρα, απ' το οποίο και περιμένεις ένα μεγάλο αιφνιδιασμό διαφορετικότητας, εν γένει ακόμα και στην αντίληψη του κόσμου που ζεις καθαυτού. Με ενίοτε εξαιρετικά αποτελέσματα, όπως εδώ. Must αναμφίβολα.
