I tweet the birdy electric
Oτιδήποτε είχα ακούσει έως σήμερα από τα τέσσερα προηγούμενα άλμπουμ των Icarus με είχε αφήσει με την αίσθηση "καλό, αλλά...". Aυτό που με ενοχλούσε περισσότερο ήταν η εμμονή των ξάδερφων Ollie Bown και Sam Britton στο drum'n'bass, ένα είδος που στα μέσα της δεκαετίας των '90ς ήταν επαναστατικό και πρωτοποριακό, αλλά που σήμερα το θεωρώ εξαντλημένο και κουραστικό. Η αλήθεια είναι ότι το drum'n'bass γνώρισε εκατοντάδες εκφάνσεις και πειραματισμούς (από το jazz drum'n'bass του James Hardway έως το κιθαριστικό drum'n'bass είτε με την κιθάρα του Derek Βailey είτε του Gary Moore έως το συντριπτικό drum'n'bass του Amon Tobin έως το οργιαστικό breakbeat του Squarepusher, έως το μινιμαλιστικό drum'n'bass των περί ων ο λόγος). Oι Icarus το υπηρέτησαν, και συνεχίζουν να το κάνουν, με ευσυνειδησία και μαστοριά αλλά έπρεπε να φτάσουν στο πέμπτο άλμπουμ τους 'I Tweet The Birdy Electric' (δανεισμένο από το ποίημα του Walt Whitman;) για να κάνουν ένα απρόσμενο βήμα μπροστά.
Eνθουσιασμός επικρατεί στις τάξεις μου (!) για το 'I Tweet The Birdy Electric' και οι λόγοι είναι προφανείς. Oι καθαρά drum'n'bass στιγμές του περιορίζονται σε ένα-δυο κομμάτια και σε μικρά αποσπάσματα. Aυτός είναι ο λόγος που σχεδόν αδιαφορώ για συνθέσεις όπως το 'Gnog' ή το 'Ganglion'. Στο υπόλοιπο άλμπουμ όμως οι Icarus καταφέρνουν με πρωτοφανή τρόπο να το μεταστοιχειώσουν σε μια πειραματική και αυτοσχεδιαστική εκδοχή που όμοιά της δεν πιστεύω ότι έχει ξαναυπάρξει. Ξεκινήστε το ταξίδι από το 'Jokun's Civet', ένα απίθανο μεταμοντέρνο θέμα που φέρνει στο νου τον John Cage. Tο μικρό σε διάρκεια κομμάτι λειτουργεί ως εισαγωγή στο μεγαλειώδες 'Frogmatik', την κορυφαία στιγμή του άλμπουμ, μια σύνθεση που δεν έχει συγκεκριμένη δομή, είναι σχεδόν ατονική και οδηγείται από τα τυχαία τύμπανα και ένα έγχορδο που παίζει αρμονικές. Οι πειραματιστές free jazz δημιουργοί των '60ς θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι για τα μπασταρδάκια τους. Σε παρόμοιο ύφος κινείται και το 'Mutations', άλλη μια σημαντική στιγμή που οδηγείται από το πιάνο. Εδώ ανακατεύονται πολλά είδη μουσικής, η μινιμαλιστικη κλασσική, η electronica, το avant garde. Στο 'Birdz Max' το έναυσμα δίνει ένα τσέλο (ή βιόλα) που συμβαδίζει με δυο αγχωτικές νότες πριν μπουν στη μέση τα πουλιά που κρατούν τον drum'n'bass ρυθμό. H πλειονότητα του άλμπουμ κυριαρχείται από προετοιμασμένα πιάνα, ασυνάρτητα τύμπανα, ηλεκτρονικά παιχνίδια και σπασμωδικούς ρυθμούς που όλα τους φαίνονται στους ανυποψίαστους ακροατές ασύνδετα και ατάκτως ερριμμένα. Το αποτέλεσμα όμως μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα μινιμαλιστικά αριστουργήματα των μεγάλων δημιουργών του 20ου αιώνα.
Aν το 'I Tweet The Birdy Electric' αποτελεί φυσιολογική εξέλιξη των Icarus τότε δεν μπορώ παρά να πανηγυρίζω για την πρόοδο και την αναζήτησή τους. Tα δυο ξαδέρφια έχουν φύγει πολύ μακριά, σε μονοπάτια απάτητα από τους συνοδοιπόρους τους. Πιστεύω ότι σε εκατό χρόνια οι αντίστοιχες εταιρείας των σημερινών Hat Hut, Wergo ή Mode θα κάνουν αμάν για να έχουν στα χέρια τους τέτοιο υλικό. Tο 'I Tweet The Birdy Electric' πατάει γερά στο παρελθόν και στο μέλλον και είναι πολύ προβοκατόρικο για την εποχή του.
