You΄re nothing

"If I could leave my body then I would bleed into a lake
Dashing away, disappear
Broken promise, Where's your morals
In this cursed realm where hides Jesus?"

Ο Elias Bender Ronnenfelt είναι ένας κατατονικός έφηβος σε μια από τις πιο όμορφες και πλούσιες πρωτεύουσες του κόσμου (Κοπεγχάγη). Ο τρόπος που στέκεται και κοιτάζει το κοινό με βλοσυρό βλέμμα επιδεικνύει μια αυστηρή σοβαρότητα που δεν ταιριάζει στην ηλικία του. Όταν μιλάει, οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία και συνήθως χωρίς να φανερώνουν πολλά. Όπως όμως αποδεικνύεται από το 2ο άλμπουμ των Iceage, o Elias κρατάει τις σκέψεις του, τις ιδέες και τα συναισθήματά του για εκεί που πρέπει, και όλα βγαίνουν από μέσα του με τρόπο ακατέργαστο και ιδιοφυή. Για τον ήχο της μπάντας κάπου είδα να αναφέρεται ο όρος "blackened no wave punk", εγώ προτιμώ τον όρο "art-punk" ή ίσως απλά "δημιουργικό πανκ μπάχαλο". Αλλά πόσο μπάχαλο να αντέξει κανείς;

Για αυτόν ακριβώς το λόγο θεωρώ πετυχημένο το You're Nothing, καθώς έρχεται να δαμάσει το χάος του ντεμπούτου τους New Brigade, χωρίς όμως η μπάντα να χάσει τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά της. Ο ήχος είναι σαφώς καλύτερος, οι συνθέσεις είναι πιο σφιχτές και το παίξιμο, ενώ παραμένει χύμα, φαίνεται να κρατιέται σε πολύ πιο γερά θεμέλια, προφανώς λόγω εμπειρίας. Τα κιθαριστικά ριφ είναι λίγα και εκλεκτικά, οι μελωδίες πολύ καλύτερα δουλεμένες κι όταν ο Elias επιλέγει να ακολουθήσει κάποια από αυτές, τότε έχουμε μέχρι και συγκινητικές στιγμές. Προφανώς επιμένω στον frontman της μπάντας, καθώς τα εκφραστικά του μέσα είναι ανεξάντλητα και προκαλούν αλλεπάλληλες ανατριχίλες, αλλά και η μπάντα φαίνεται να τον ακολουθεί με ευρηματικό τρόπο στα δύσκολα μονοπάτια που επιλέγει.

Η ενέργεια που εκλύεται πάντως στο άλμπουμ δεν είναι λόγω ενός τυπικού ρυθμικού punk κατακλυσμού αλλά κυρίως λόγω νοήματος. Όταν σκάει η λέξη "pressure" στο -ας το πούμε- ρεφραίν του Ecstasy που ανοίγει τον δίσκο (ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς), είναι σαν να συγκρούεται όλη αυτή η ενέργεια σε έναν πελώριο τοίχο και οτιδήποτε άλλο συμβαίνει, εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της πρόσκρουσης αυτής. Και σε αντιπαράθεση με τα ιδιαίτερα άλμπουμ των Antimob/Ruined Families που παρουσίασε εδώ ο Άρης, οι Iceage παίζουν ένα πολύ πιο λυρικό υβρίδιο, με λογοτεχνικές αναφορές και πιο ελεύθερο rhythm section, αλλά είμαι σίγουρος ότι μοιράζονται πολλά κοινά χαρακτηριστικά με αυτή τη νέα γενιά hardcore punk μπαντών, κυρίως ως προς τη διάθεση και τον αυθεντικό τους πεσιμισμό, που εκφράζεται ως η ηχητική ακολουθία ενός κακοφτιαγμένου οικοδομήματος που καταρρέει.

Το πρώτο μισό του You're Nothing είναι καταπληκτικό, η μπάντα πετυχαίνει τους στόχους της 100%, με το Ecstasy και το αργό Morals (ακούω πιανάκι στο βάθος;) να ξεχωρίζουν ως η τέλεια συνένωση της σκληρής αισθητικής του θορύβου με ένα εύθραυστο πάθος που δεν φοβάται να βγει στην επιφάνεια. Στο δεύτερο μισό του άλμπουμ όμως αρχίζουν οι Iceage να χάνουν την έμπνευση τους και να βουτάνε τα τραγούδια τους σε πιο συμβατικές φόρμες, κάτι που δεν τους βγαίνει, όπως πχ. στα It Might Hit First και Rodf?stet που ενώ προσπαθούν να δείξουν τα δόντια τους σε πιο γρήγορους ρυθμούς, τελικώς κολλάνε σε νεφελώδεις καταστάσεις και χάνεται έτσι το καθάριο βλέμμα της μπάντας που συνήθως ξέρει τι θέλει και πώς να το πετύχει.

Το You're Nothing είναι συνολικά μια εξαιρετική προσπάθεια και 2 βήματα μπροστά για τους Iceage. Η μπάντα προσθέτει περισσότερα χρώματα στην παλέτα της και δείχνει να εξελίσσεται γοργά. Τα καλύτερα λοιπόν έρχονται και "εις αναμονή των σπουδαίων..."