Aboogie

Είναι κάτι δίσκοι που μοιάζουν με εκκλήσεις, με κιβωτούς φωνών που προσπαθούν να μεταδώσουν ένα συναίσθημα για κάτι που χάνεται και κάτι που πασχίζει να κρατηθεί ζωντανό, να προασπίσουν μια ταυτότητα, μια ύπαρξη (ή απλά το δικαίωμα αυτής). Και τούτο όχι με τον ακαδημαϊκό ή/και ατομικιστικό τρόπο των μοδάτων «identity politics» του «Πρώτου Κόσμου», αλλά απλώνοντας το χέρι σε μια ανθρώπινη κοινότητα, τοπική αλλά και δυνητικά οικουμενική.

Οι Imarhan, παρόλο που εδώ φτάνουν στον τρίτο τους πια δίσκο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανήκουν στο νέο κύμα του assouf (ή «ροκ της ερήμου» κατά την τυποποιημένη ορολογία), όντες διάδοχοι της γενιάς των Τουαρέγκ που κρατούσε στο ένα χέρι το Καλάσνικοφ και στο άλλο χέρι την ηλεκτρική κιθάρα, από την οποία ξεπήδησαν οι θρυλικοί πλέον Tinariwen (η παρουσία δύο μελών τους στον δίσκο αυτό είναι και μια εμφατική υπογράμμιση συνέχειας).

Εγκατεστημένοι πλέον σε αστικά κέντρα, σε κάποια από τις χώρες που εφηύραν οι αυθαίρετες αποικιοκρατικές χαράξεις (οι συγκεκριμένοι εδρεύουν σε μια πόλη-όαση στην Νότια Αλγερία, την Tamanrasset), μπορεί να εγκατέλειψαν τον νομαδικό τρόπο ζωής αλλά κράτησαν κάτι από το ανταλλακτικό και ανοιχτό του πνεύμα. Το οποίο εκφράζεται και μέσα από την μουσική, σε εμπλουτιστική αλληλεπίδραση των τοπικών ρυθμικών δρόμων με δυτικά ακούσματα και μπλουζ αντιδάνεια, που μαζί με έναν εξωραϊσμένο ρομαντισμό της ερήμου προσέλκυσε κατά καιρούς και γνωστά ονόματα της δυτικής δημιουργίας (στον εν λόγω δίσκο συμμετέχει π.χ. ο Gruff Rhys Super Furry Animals με ερμηνεία στα ουαλικά κιόλας).

Για όσους έχουν ακούσει τους δύο προηγούμενους δίσκους των Imarhan, αμέσως θα αναγνωρίσουν έναν μεγαλύτερο επαγγελματισμό στην παραγωγή που δεν θυσιάζει όμως την αμεσότητα, αλλά και μια ακουστική εσωστρέφεια πιο συγκινητικά άμεση, όπως π.χ. εκφράζεται σε κομμάτια όπως το υπέροχο «Taghadart».

Είναι κάτι δίσκοι που μοιάζουν όμως και με εκκλήσεις σε ώτα ακούοντα αλλά κατά βάθος μη-κατανοούντα και αισθανόμενα. Όχι μόνο λόγω των χαμένων στην μετάφραση λόγων. Αλλά και της θεμελιώδους αντινομίας του σύγχρονου κόσμου, όπου εμπορεύματα και πολιτισμικά είδη διακινούνται όλο και πιο ελεύθερα (κάπως έτσι δεν βρέθηκε και στα ακούσματα του «ασυμβίβαστου» Ομπάμα και ο Mdou Moctar;), την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι φορείς τους μπορεί να παραδέρνουν και να θαλασσοπνίγονται σε χίλια μύρια κύματα και σύνορα.