Ράμματα

Δεν είναι καθόλου εύκολο να παρακολουθήσεις το σύνολο της ελληνικής δισκογραφικής επικαιρότητας, αφού κάθε χρόνο βγαίνουν πάμπολλες κυκλοφορίες. Χωρίς μάλιστα να μετριούνται όσες δεν καταγράφονται επειδή κινούνται αθόρυβα, δηλαδή μονάχα ψηφιακά. Κι αν έχεις τη διάθεση (ή την τύχη), τις βρίσκεις· αν πάλι όχι, στην καλύτερη μπορεί να σε βρουν εκείνες. Κάπως έτσι συνέβη και με τη νεοσύστατη μπάντα Inter Alia, η οποία με το ντεμπούτο της επιθυμεί να ανέβει (έστω και νοητά) στην αθηναϊκή εναλλακτική σκηνή.

Θεωρητικά, οι Inter Alia επιλέγουν έναν εύκολο δρόμο, ο οποίος δεν παύει όμως να είναι και πολυσύχναστος. Πράγμα που, από μόνο του, δημιουργεί κατευθείαν τη δυσκολία να περπατήσεις στα δικά σου βήματα. Τουτέστιν, τα Ράμματα αφήνονται κυρίως στην αφήγηση και στην ποίηση, με τη μουσική να κινείται μεταξύ διακριτικότητας και σίγουρα οικειότητας.

Στα 8 κομμάτια του άλμπουμ, ο πρωταγωνιστής πιάνει το νήμα από την αρχή της ύπαρξης για να συνεχίσει αργότερα στα περάσματα τα οποία κάνει κάθε άνθρωπος, μέχρι την αποχώρησή του από τα εγκόσμια. Στους στίχους διαδραματίζεται λοιπόν ο έρωτας, ο εαυτός, η παιδική αθωότητα, η διεκδίκηση, ο ρομαντισμός, η καθημερινότητα.

Σε αυτή τη γνωστή συνταγή, οι Inter Alia δείχνουν να διαθέτουν πράγματα προς κατάθεση. Υπάρχει δηλαδή το στίγμα της συγγραφής, αλλά και της ανάλυσης, ενώ η αφήγηση βρίσκει τρόπο να δημιουργήσει τη ζητούμενη ένταση. Αφήνεται επίσης μια αίσθηση του βιωματικού, που προσπαθεί να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο κατά τη διάρκεια του δίσκου, καθώς –πολύ έξυπνα– δεν στέκεται μονάχα στο μέσα: σαν plot twist, η θεματολογία ξεπερνά την εσωτερικότητα και γίνεται πιο εξωστρεφής και κοινωνικοπολιτική.

Επειδή όμως, όπως προείπαμε, πρόκειται για πράγματα τα οποία έχουν ειπωθεί πολλές φορές, αυτό που λείπει αισθητά είναι μια διάθεση ψαξίματος· τόσο στον ήχο, όσο και στον τρόπο ερμηνείας. Η διακριτικότητα δηλαδή της μουσικής, όσο χρήσιμη κι αν αποβαίνει, άλλο τόσο μπορεί να κάνει τον ακροατή να την περάσει δίχως να την προσέξει ιδιαίτερα. Συνάμα η αφήγηση παραμένει βαριά, αν και προσπαθεί να αποδοθεί διαφορετικά, μέσω π.χ. απαγγελίας, δύο φωνών, μιας γυναικείας φωνής, σχεδόν τραγουδιστά. Πουθενά ωστόσο δεν δημιουργείται κάποια εκτόνωση. Αντιθέτως, παραμένει μια μπασαρισμένη φωνή, που θεωρεί ότι συνεχώς πρέπει να σε πείθει ότι μιλά για κάτι πολύ σοβαρό.

Όσον αφορά τους στίχους, επίσης, υπάρχει μια απλότητα που ίσως περνά ξυστά από την επιδερμικότητα. Κάθε φορά δηλαδή που το περιεχόμενο γίνεται πιο ποιητικό, δημιουργεί ταυτόχρονα και κάτι το αφηρημένο, του είδους που συνήθως χαρακτηρίζεται ως «εντεχνίλα». Κι αυτό είναι στοιχείο που βάζει τρικλοποδιές στο όλο εγχείρημα. Το οποίο διαθέτει πάντως και τις ωραίες στιγμές του, είτε σε συγκεκριμένα λόγια, είτε σε τραγούδια που αποτυπώνονται ως σαφώς ολοκληρωμένα. Το "Αλκυονίδες Μέρες", για παράδειγμα, δικαίως έχει κάνει κάποια αίσθηση: διαθέτει την ισορροπία όλων των παραπάνω, ενώ η αφήγηση είναι πραγματικά αξιόλογη, με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεσαι πλήρως τις λέξεις, τα κόμματα, τις παύσεις. Αλλά και το "Αθηνών Γεωγραφίες" είναι μια πολύ δημιουργική αφιέρωση (προφανώς) στην Αθήνα. Εύκολα μάλιστα συμπεριλαμβάνεται στα καλύτερα κομμάτια που έχουν γραφτεί για την πρωτεύουσα κατά τα τελευταία χρόνια. Και δεν είναι λίγες οι δοκιμές.

Εν ολίγοις, μιλάμε εδώ για μια προσπάθεια την οποία αναγνωρίζεις, παρότι σου λείπει μια πιο καθάρια ταυτότητα –ένα θάρρος από τη μεριά του γκρουπ για να μπει πιο δυναμικά στα εγχώρια πράγματα, για να αναγνωρίσει ότι δεν προσθέτει ντε και καλά κάτι ο άμεσος λόγος άλλων ποιητών, ώστε να βρει πραγματικά τον δικό του. Γενόμενοι στην πορεία πιο άμεσοι, πιο στοχευμένα ποιητικοί, πιο ανοιχτοί στο περίβλημα της μουσικής τους. Είναι όλα συστατικά που φαίνεται να διαθέτουν, άρα μπορούν και να τα δουλέψουν.