Rendez-Vous
Την αρχή έκαναν, όπως και σε πολλά άλλα που αφορούν τη γενιά μου, οι Smiths το 84, όταν ξέθαψαν από τη ναφθαλίνη την ξεχασμένη πορσελάνινη κούκλα των 60s Sandie Shaw και της έδωσαν να τραγουδήσει το 'Hand In Glove', το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, ερμήνευσε συγκλονιστικά. Ως τότε, οι ποπ ντίβες των 60s είτε ήταν βυθισμένες στη λήθη, είτε ψευτοεπιβίωναν με περιθωριακές κυκλοφορίες που συγκινούσαν ελάχιστους αφοσιωμένους fans που συνέχιζαν να αγοράζουν τους δίσκους τους, είτε διέπρεπαν ως διασκεδαστές χασούρηδων στα καζίνα του Λας Βέγκας. Μετά την ευτυχή και αποκαλυπτική εκείνη συνεργασία που έδειξε ότι τα γερασμένα άλογα μπορούν ακόμη να κλωτσήσουν αν ντρεσαριστούν σωστά, ακολούθησε μια σειρά από παρόμοιες, κάτι σαν ομαδικό ξεθάψιμο παλιών ρούχων της μαμάς και του μπαμπά από σκονισμένα μπαούλα, όταν η μόδα επιστρέφει. Dusty Springfield με τους Pet Shop Boys, Shirley Bassey με τους Proppellerheads, Tom Jones με καμιά δεκαριά γκρουπ που θα μπορούσαν να είναι παιδιά του, και όλο και κάποιοι θα μου ξεφεύγουν...
Ο πρόλογος έγινε επειδή θεωρώ ότι αυτός ο δίσκος εντάσσεται στο παραπάνω κύμα. H Jane Birkin δεν ξεπήδησε από το πουθενά. Έγινε παγκόσμια γνωστή όταν προσποιήθηκε (;) οργασμό στο τέλος του Je t' Aime, Moi Non Plus του συντρόφου της Serge Gainsbourg το 1969, δηλαδή πριν από 35 χρόνια. Ηθοποιός και τραγουδίστρια, της έμεινε η στάμπα της μούσας του Gainsbourg τον οποίο πολύ δύσκολα και αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του ξεπέρασε (το προπέρσινό της album 'Arabesque' ήτανε γεμάτο με διασκευές τραγουδιών του) και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε, μια που ο μακαρίτης ήτανε πολύ μεγάλη μούρη, και μουσικά αλλά και σε όλα τα άλλα.
Εδώ λοιπόν έχουμε δεκατέσσερα ντουέτα της με καλλιτέχνες από διάφορες γενιές, διάφορες χώρες (οι Γάλλοι έχουν την τιμητική τους, αφού παίζουν εντός έδρας) και διάφορους χώρους. Από τον Bryan Ferry μέχρι τον συνονόματό του Molko (των Placebo). Aπό τον Paolo Conte μέχρι τη Beth Gibbons. Από τον Caetano Veloso ως τον Etienne Daho (τοπική ροκ φίρμα). Από τη λατρεμένη μου Francoise Hardy ως το Manu Chao. Η πρώτη έκπληξη είναι η ηχητική συνέχεια που έχει ο δίσκος, παρόλες τις διαφορές των δημιουργών. Η δεύτερη, μεγαλύτερη και πιο ευχάριστη, η ποπ φινέτσα που αποπνέει. Ακούγεται μονορούφι και τόσο ευχάριστα, που με έκανε να πατήσω μετά από πάρα πολύ καιρό το repeat. Tα τραγούδια, είτε παλιά είναι είτε καινούργια, είναι αξιοπρεπέστατα, τόσο βασανισμένα ώστε να ακούγονται αβασάνιστα, και δεν προσβάλλουν ούτε την αισθητική ούτε τη νοημοσύνη μας. Η φωνή της πενηνταπεντάρας Τζενούλας είναι σωστή, γλυκιά και φρέσκια, είτε τραγουδάει αγγλικά, είτε γαλλικά είτε πορτογαλέζικα. Στα Ιταλικά χάνει λίγο τη μπάλα, αλλά της το συγχωρούμε διότι ως γνωστόν στις ωραίες γυναίκες συγχωρούνται τα πάντα;-)
Πριν να κλείσω, θέλω να υποβάλλω τα σέβη μου στον θεϊκό Brian Ferry. Η φωνή του έχει τόση δύναμη και πάθος, που στέλνει τους διάφορους Neil Hannon και Τhom Yorke πίσω στα θρανία. Πραγματικά κόβει την ανάσα.
Ο δίσκος αυτός είναι ποπ υψηλού επιπέδου για ακροατές με αισθητικές ανησυχίες. Πολυπολιτισμικός και ετερόκλητος αλλά και συμπαγής, όχι όμως ομογενοποιημένος. ΄Οπως θα έπρεπε να είναι και ο κόσμος μας.
