Self-Portrait

Αν το "Self-Portrait" ήταν έγκλημα (λες;), ο παμπόνηρος επιθεωρητής Κλουζό προσπαθώντας να το εξιχνιάσει, πού αρχικά θα εστίαζε;

Στοιχείο 1ο.
Βαρύς και μελό ο τίτλος, με όλα τα περί ενδοσκόπησης, ψαξίματος του πραγματικού εαυτού, αναπόλησης και λοιπών βαθυστόχαστων να είναι έτοιμα για εισβολή.

Στοιχείο 2ο.
Η φωτογραφία στο εξώφυλλο είναι τόσο προσεγμένη και καλαίσθητη, σχεδόν "αισθησιακή". Συμπέρασμα: Πάει και το υποδόριο αυτοσαρκαστικό χιούμορ του παρελθόντος!

Στη συνέχεια, αφού θα το τοποθετούσε στο σι-ντι πλέιερ, με στοχασμό και αφοσίωση θα περίμενε να οδηγηθεί στα υπόλοιπα συμπεράσματα.

Κάπου θα στράβωνε όμως η δουλειά γιατί η κάτω σιαγόνα όλο και θα έπαιρνε αποστάσεις από την πάνω. Μήπως αυτό είναι ένα κρυφό μήνυμα; Ένα σημάδι του δολοφόνου;

Κλάψα και χασμουρητό αγαπητοί μου δημιούργησαν το θανατηφόρο συνδυασμό. Το έγκλημα δεν ήταν δύσκολο τελικά να εξιχνιαστεί. Μπράβο Κλουζό!

Ο καλλιτέχνης έχασε την έμπνευσή του και δυστυχώς ακόμη και οι κιτς ελέκτρο-80s ανησυχίες προηγούμενων χρόνων, φάνταζαν τουλάχιστον αέρινα διασκεδαστικές μπροστά στη θανατηφόρα μετριότητα του "Self-Portrait".

Όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι, κάποια αξιομνημόνευτη μελωδία. Ούτε και κάτι εντελώς για τα σκουπίδια. Μάλλον όμως, αυτό είναι χειρότερο. Μπορώ να φανταστώ πολλούς που θα σκότωναν να είναι έστω μισητοί παρά αδιάφοροι.

Εν κατακλείδι, η μελαγχολική jazz-lounge με ολίγη ψαγμενιά αισθητική των πρώτων ημερών, στην οποία επέστρεψε με όχι άσχημα αποτελέσματα στο προ διετίας "The Long Term Physical Effects Are Not Yet Known", προσπαθεί να είναι κι εδώ παρούσα. Ή μάλλον είναι, αλλά δεν έχει τίποτα να πει.

Η δε προσπάθεια ξεπατικοτούρας της βιομηχανικής στροφής των Portishead στο άσμα του "Medicine" μόνο λύπηση μπορεί να προκαλέσει. Σα να μυξοκλαίει μουρμουρίζοντας: "Δώστε λίγη σημασία και σε μένα τον κακομοίρη"...

Α ρε Jay Jay, ποιος να το φανταζόταν!