Singles 06-07
Ο Jay Reatard είναι ένα r'n'r animal. Θα πεισθήτε κι εσείς, αν βρεθείτε, όπως εμείς, σ' ένα απ' τα επεισοδιακά -συνήθως- live του, όταν έλθετε καταπρόσωπο με την ασυγκράτητη μανία που φαίνεται πως τον κυριεύει και τον κάνει να ροκάρει σαν δαιμονισμένος. Καταθέτει όμως κι ο ίδιος τα διαπιστευτήρια στο live dvd που μοιράζει μαζί με την cd έκδοση του Singles, για να εξευμενίσει ίσως τους σκληροπυρηνικούς fans του που εξαγριώθηκαν όταν ακούμπησε -για λίγο- την ακουστική κιθάρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ' την αρχή.
Δέκα χρόνια τώρα ζυμωνόταν ο νεαρός αυτός απ' το Memphis στα ανήλιαγα σκοτάδια του αμερικανικού underground, φτιάχνοντας διάφορα σχήματα και περνώντας απ' το punk freak-out στο goth-synth new wave και πάλι πίσω, ώσπου πήρε την μεγάλη απόφαση, να προχωρήσει δηλαδή μόνος του. "Ο μοναχός ο άνθρωπος είναι αντρειωμένος" είχε πεί εντόπιος τροβαδούρος, κι έτσι κι ο Jay δεν πτοήθηκε καθόλου όταν έμεινε χωρίς δισκογραφικό σπίτι, παρά βάλθηκε να ηχογραφεί στο διαμέρισμά του (μάλλον όταν οι γείτονες έλειπαν, για να μην το χάσει κι αυτό) και να κυκλοφορεί singles με όποιο απίθανο label τον δεχόταν.
Όλον αυτό τον προσωπικό του μόχθο μάζεψε εδώ όπως μαρτυρά κι ο τίτλος και, όπως θάχετε ήδη υποθέσει, δεν έχει να δώσει λόγο σε κανένα. Στα συντρίμμια που αφήνει λοιπόν πίσω του το ισοπεδωτικό garage-punk του 'Night Of Broken Glass' της υποδοχής, ρίχνεται στο παλιό καλό punk σαν να μην πέρασε μια μέρα απ' το '76 ('It's So Useless', 'Blood Visions'), στο new wave ('Feeling Blank Again', 'Let It All Go'), ή τ' ανακατεύει όλα με garage ψυχεδέλεια ('Another Person') και 70's glam pop ('Hammer I Miss You'). Ενδιάμεσα, πιάνει την ακουστική κιθάρα στην νευρική ερωτική μπαλάντα του 'Searching For You' (η αφορμή μάλλον για την "παρέμβαση" των σκληρών fans), μπολιάζει με ορμή άγνωστη στους σύγχρονους indie pop σημαιοφόρους το 'All Over Again' ή, ακολουθώντας την ιδιοτροπία της στιγμής, ανεβάζει τον πήχυ για τους καναδούς popsters με το 'I Know A Place', την πιο ξεχωριστή οπωσδήποτε στιγμή του Singles.
Ακολουθώντας το ένστικτό του, διατρέχει κατά βούληση τον χάρτη, τις δεκαετίες και τις αναφορές (κάνοντας μία μόνο στάση για το 'Don't Let Him Come Back' και την δέουσα υπόκλιση στους Go-Betweens), με ευρύτητα αλλά και ευαισθησία που δεν περιμέναμε απ' τα ισοπεδωτικά live του. Αφήνεται να παρασυρθεί απ' την ιδιοσυγκρασία και την παρόρμησή του γνωρίζοντας ότι αυτές είναι και οι μόνοι ασφαλείς οδηγοί στο σημερινό τοπίο, χωρίς να δίνει δεκάρα για τις αναλύσεις της χαμερπούς αυτής συνομοταξίας (των κριτικών δηλαδή), γι' αυτό κι εμείς επιλέγουμε να αφεθούμε στην παράφορη r'n'r ορμή που σπρώχνει ακόμη και τις πιο pop στιγμές του Singles. Εσείς τώρα, μπορείτε να τον χαρακτηρίσετε αναχρονιστικό, νοσταλγό των 70's ή των 80's, punk ή new wave ή garage αναβιωτή, όχι όμως κάλπικο.
