Streetcore
Το άγχος του σύγχρονου ανθρώπου είναι το «status της υπόστασης». Το παραπάνω βαθυστόχαστο δεν το λέω εγώ (δεν έχω τις απαραίτητες νοητικές αναπαραστάσεις για κάτι τέτοιο) αλλά ο συγγραφέας-δοκιμιογράφος Αλέν Ντε Μποτόν. Να σου εξηγήσω όμως εν ολίγοις, πως το αντιλαμβάνομαι αυτό: Πρέπει να είσαι καταξιωμένος πετυχημένος, «κάποιος», αλλιώς η κοινωνία του οικονομικού δαρβινισμού σε έχει δακτυλοδεικτούμενο. Και οι περισσότεροι εξ ημών λειτουργούμε προσανατολισμένοι προς αυτή την δηλητηριασμένη κατεύθυνση. Λίγοι οι αντιστασιακοί που αδιαφορούν για αυτά τα δυσκοίλια κελεύσματα και πάνε γι' άλλα. Τέτοιου είδους παραδείγματα ανθρώπων, αγαπημένε μου αναγνώστη, θα μπορούσα να σου αναφέρω κάποιους φίλους, αλλά δεν τους ξέρεις οπότε, καταλήγω στον ένα και μοναδικό Strummer τον συνεπέστερο επαναστάτη της τελευταίας τριακονταετίας. Και η επανάστασή του έγκειται στο ότι ήταν ταγμένος στην ιδεολογία του και δεν παρέκκλινε απ' αυτήν, παρά τις σειρήνες που το περιτριγύριζαν.
Με ενοχλεί ο παρατατικός. Ο Strummer δεν ήταν, είναι και θα είναι. Το μόνο που μπορεί να σε βάλει σ' αυτόν τον λαβύρινθο του χρόνου, είναι το 'Streetcore'. Το τελευταίο lp που κυκλοφόρησε και δεν είναι ολοκληρωμένο δια χειρός Joe. Κάποιοι μάλιστα, το χαρακτήρισαν το «εάν» άλμπουμ. Δηλαδή πως θα ηχούσε το 'Streetcore' «εάν» ο Strummer είχε και άλλη ώρα στο studio; Ποιο τραγούδι θα έμενε απ' έξω, «εάν» του καθόταν κάποια εμπνευσμένη σύνθεση και ήθελε να την συμπεριλάβει στο 'Streetcore'; Πως θα διαμόρφωνε τον τελικό ήχο «εάν» δεν τον ικανοποιούσε η ερμηνεία του σε κάποιο τραγούδι; Καμιά απάντηση σ' όλα αυτά, γεγονός που φορτίζει με αλλόκοτα συναισθήματα κάθε ακρόαση του 'Streetcore'.
Την ολοκλήρωση του cdιου ανέλαβαν κάποια μέλη των Mescalleros και συγκεκριμένα οι Martin Slattery και Scott Shields, καταβάλλοντας αξιοθαύμαστες προσπάθειες για να αποδοθεί ο πραγματικός ήχος. Υφολογικά το 'Streetcore' μπορεί να χωριστεί σε δύο περιοχές, την ακουστική και την ηλεκτρική. Στο ακουστικό μέρος συναντάς τον Strummer και την κιθάρα του, ενώ στο ηλεκτρικό μαζί με τους Mescalleros αναδίδουν την ρώμη και την ευρωστία των συνθέσεων των ημερών Clash. Υπάρχουν και δύο διασκευές, το 'Redemption song' και το 'Silver and gold'. Η γενική μουσικολογική θεώρηση του 'Streetcore' εντοπίζει στοιχεία reggae, dub, hip hop, funk, blues, folk, country και post-punk. Συγκριτικά με το προηγούμενο 'Global-a-Go-Go', λείπουν οι εθνικ προσανατολισμοί και η λεπτεπίλεπτη ενορχήστρωση, αλλά στο 'Streetcore' υπερτερεί το πάθος.
Δεν νομίζω ότι το 'Streetcore' πρέπει να εξεταστεί με οποιοδήποτε πλέγμα ανάλυσης. Όλα λειτουργούν στο επίπεδο φόρτισης - αποφόρτισης, το θυμικό δεν επιτρέπει ουδεμία ορθολογική προσέγγιση και απλά νοιώθεις γδάρσιμο ψυχής με κάθε νότα και με το στίχο που κλείνει το τραγούδι 'Long shadow': «Somewhere in my soul /there's only rock 'n' roll».
Τιμή και σεβασμός για πάντα στον Joe Strummer!
