Gentle spirit

Αν ονειρεύεσαι να γράψει κάποτε κριτική το Mojo για το δίσκο του παιδιού σου, σου έχω έτοιμη και σίγουρη λύση. Αλλάζεις το επίθετο του σε Wilson. Κάτι μαγικό συμβαίνει με αυτό το επίθετο στο κομμάτι της μουσικής. Ο Jonathan Wilson μάλιστα μπορείς να πεις ότι σαν αίσθηση σε οδηγεί στα φοβερά αδέλφια των Beach Boys, στη δεκαετία του '60, με την ψυχεδελική φολκ στα φόρτε της!

Τι είναι αυτό που ωθεί την πορεία ενός μουσικού προς μία κατεύθυνση, ένα ύφος, είναι κάτι που συνέχεια μας προβληματίζει. Υπάρχει συνταγή; Είναι ίσως τα ακούσματα που έχει, είναι η περιοχή που μεγάλωσε, ο ήλιος, η βροχή, το νερό; Στη περίπτωση του Jonathan, γίνεται αρκετός λόγος για την περιοχή που κατοικεί, το Laurel Canyon στο Los Angeles, μέρος όπου πολλοί μουσικοί ανατράφηκαν, συναντήθηκαν και μεγαλούργησαν. Ίσως βέβαια και όλα αυτά να είναι απλά η απαραίτητη μυθολογία που συνοδεύει ένα σπουδαίο άλμπουμ! Και το Gentle Spirit γράφει ήδη ιστορία...

Ο τίτλος του άλμπουμ αντικατοπτρίζει πραγματικά αυτή τη διάθεση σε όλα τα κομμάτια του δίσκου, ένα ευγενές πνεύμα που δεν είναι ακριβώς το πνεύμα των Χριστουγέννων που γεμίζει αγάπη ακόμη και τον Δρακουμέλ, αλλά εκείνο που σε αναγκάζει για 78 λεπτά να ανταλλάσσεις ερωτικές ματιές με τα ηχεία σου...

Ο Jonathan Wilson έχει κερδίσει το παιχνίδι, σε τρία σημαντικά πεδία. Πρώτον στο συνθετικό μέρος. Δεκατρία τραγούδια, μεγάλης κυρίως διάρκειας, πράγμα που εμπεριέχει ρίσκο, τα οποία όμως δε περνάνε σε καμιά περίπτωση απαρατήρητα και δεν κουράζουν. Και αν με την πρώτη ακρόαση σου ξεφύγει κάποιο, στις επόμενες σίγουρα θα σταθείς. Δεύτερον η ενορχήστρωση και η παραγωγή. Είναι δική του υπόθεση και τα καταφέρνει περίφημα.

Πρώτο τραγούδι το ομώνυμο Gentle Spirit, πρώτα το πιάνο, ακολουθεί η κιθάρα, η φωνή, σε έχει κερδίσει με την πρώτη. Μια ήρεμη δύναμη καθηλωτική, πρώτα έχει διαπεράσει τον ίδιο και μετά το μεταφέρει και σε εμάς. Στο ίδιο τέμπο και το επόμενο Can we Really Party Today; Για να φτάσουμε στο Desert Raven σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του Gentle Spirit, όπου ανεβαίνουν ελαφρώς οι τόνοι χωρίς όμως να ξεφεύγουν από τον αρχικό προγραμματισμό και σε αυτό το σημείο φτάνουμε και στο τρίτο κερδισμένο στοίχημα! Η ερμηνεία. Διαβάζουμε ότι ο ίδιος αναφέρει στους αγαπημένους του τον J J Cale και η αλήθεια είναι ότι αν θες να παρομοιάσεις τη φωνή του με κάποιου από το παρελθόν ο J J Cale βρίσκεται στους υποψήφιους. Συνοδεύει τα τραγούδια του σαν ένα έξτρα όργανο σε μία απόλυτη αρμονία.

Παρόλα αυτά δεν θα λέγαμε σε καμιά περίπτωση πως το Gentle Spirit είναι ένα εύκολο άλμπουμ. Δεν το ακούς από το youtube για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται γιατί πιθανόν με αυτό τον τρόπο να τον αδικήσεις εντάσσοντας τον στην κατηγορία των βαρετών φολκ τραγουδοποιών που λατρεύει το Uncut και το Mojo.

Όλες οι συνθέσεις ανήκουν στον ίδιο εκτός από μία, το The Way I Feel, που είναι ενός άλλου παλιότερου και σπουδαίου φολκ τραγουδιστή του Gordon Lightfoot.

Για το τέλος ο Wilson μας αφήνει, με τρία τραγούδια, τα Rolling Universe, Magic Everywhere και Valley of the Silver Moon, για να μας δυσκολέψει περισσότερο στην επιλογή για το καλύτερο του άλμπουμ. Το Uncut επέλεξε για την συλλογή που συνοδεύει το τεύχος με τα καλύτερα της χρονιάς το The Way I Feel.

Oι σπουδαίοι φίλοι του Jonathan Wilson που βοήθησαν στο χτίσιμο του Gentle Spirit όπως ο Anti Cabic των Vetiver, o Gary Louris των Jayhawks ή ο Adam MacDougall των Black Crowes μάλλον θα είναι περήφανοι για το αποτέλεσμα. Και εμείς οι ακροατές, ευχαριστημένοι για την νέα μας ανακάλυψη, αναρωτιόμαστε τι τύχη μπορεί να είχαμε αν το όνομα μας ήταν Wilson...