The art of being a girl
Μια νεράιδα από παλιά μας επισκέφτηκε ξανά. Ποιός θυμάται την αέρινη, σχεδόν παραμυθένια φωνή της Julee Cruise; Πιστεύω όλοι, κανείς μας δεν την ξέχασε.
Ήταν το 1985 όταν την εντόπισε ως ταλεντάκι ο Angelo Badalamenti την εποχή που εργαζόταν πάνω στο Blue velvet. H απόκοσμη φωνή της ήταν ό,τι έψαχνε για τα νοσηρο - ονειρικά τοπία του και το "Mysteries of love" στοίχειωσε το σάουντρακ. Τρία χρόνια μετά, ο ίδιος ο David Lynch έγραψε τους στίχους που ήθελε ν' ακούσει απ' τη φωνή της, ο Badalamenti μια απ' τις ονειρικότερες μουσικές του και το σάουντρακ του "Twin Peaks" (της τηλεοπτικής σειράς) στοίχειωσε μερικά μας όνειρα. Κάποιοι διέκριναν και τη συμμετοχή της σε μικρό ρόλο στην αλλόκοτη εκείνη σειρά. Το "Voice of love" του 93 φυσικά δεν μπορούσε ν' ανταγωνιστεί τον προκάτοχό του. Η τελευταία φορά που μας μάγεψε ήταν στο "Until the end of the world" του Wim Wenders, στη διασκευή του "Summer kisses, winter tears" του Elvis κι έκτοτε... σιωπή. Έτσι εδώ δεν έχουμε μόνο την πρώτη κυκλοφορία της εδώ και δεκαετία, αλλά και ουσιαστικό τον πρώτο ολόδικό της δίσκο.
Φυσικά δεν πιστεύω να περιμένατε άλλο ένα αποκλειστικά εύθραυστο «little-girl-lost» κλίμα. Η θηλυκότητα είναι πανταχού κυλούσα, αλλά η Julee φέρνει ένα βήμα μπροστά την εμφανή θεατρική της διάθεση. Από το καμπαρετζίδικο ως το παρακμιακό (κλίματα που ήταν εμμονές του Lynch, σε κάποια φάση νόμισα πως θα βγει ο νάνος με το κόκκινο κουστούμι, θυμάστε ποιος...) και απ' το jazzy στο noir, καλύπτει ένα κενό. Μόνο που η νωχελικότητα της είναι μελαγχολική και οι οπτικές γωνιές της ημιφωτισμένες. Στο οπισθόφυλλο ποζάρει κακοβαμμένη, ταλαιπωρημένη σαν τις λολίτες των ντονατσάδικων. Και η διάθεση της εξωτερίκευσης μιας κακοπαθημένης περσόνας μάς θυμίζει την αντίστοιχη διάθεση της Marianne Faithful όταν άρχισε να μας προσφέρει τις θρυμματισμένες της βινιέτες, αλλά και το παραγνωρισμένο "The Luv Show" της Ann Magnuson. Δε φτάνει τη δραματική θεατρικότητα μιας Ute Lemper, και λόγω διαφορετικών καταβολών αλλά και κυρίως επειδή προτιμά να παραμένει σε πιό τζαζ νουάρ, αλλά και bossa nova μουσικές. Στις τελευταίες ακούγεται υπέροχη ("You're staring at me"), όπως κι όταν πάει να μας θυμίσει το νεραϊδοπαρμένο της στυλ ("Τhe fire in me", "Everybody knows"). Στα υπόλοιπα κυμαίνεται μεταξύ electronico-chill-noir κλίματος.
Μπορεί να μην έχει εδώ εκείνη τη δυάδα αλλά έχει διαλέξει προσεκτικά τους συνεργάτες της. Ο συμπαραγωγός της και κιθαρίστας JJ McGeehan είναι συνθέτης μεταξύ άλλων και X Files και διαφόρων indie θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών ενώ καλεσμένος στη κονσόλα είναι κι ο Motion Worker, με πείρα σε Eno, Cale, Laurie And., Daniel Lanois συνευρέσεις. Και τελικά όλα αυτά τα χρόνια δεν έμεινε στάσιμη. Στο σανίδι μάλιστα αντικατέστησε την Cindy Wilson των ... B52, με τους οποίους στη συνέχεια συνεργάστηκε (κι επηρεάστηκe αρκετά, ακούστε το "Three Jack Swing" κι όχι μόνο), όπως και με τον Khan (βοηθάει εδώ), τον Μoby (που την χαρακτήρισε ως την αγαπημένη του singer) και τον Kid Congo Powers - άλλος χαμένος...
