Empire
Kάνοντας μια βόλτα στο Λονδίνο και χαζεύοντας τις βιτρίνες των μεγάλων δισκάδικων, τα ονόματα που βρίσκονται παντού, όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου, είναι τα εξής τρία: οι The Fratellis, ο Bob Dylan και οι Kasabian. Tούς πρώτους δεν τούς έχω ακούσει και δεν έχω γνώμη, για τον δεύτερο έχω γνώμη αλλά καλύτερα για όλους να μην την εκφράσω, ενώ οι Kasabian είναι ένα συμπαθέστατο σχήμα που ξεκίνησε με ένα θριαμβευτικό και άκρως ελπιδοφόρο ντεμπούτο. Ο νέος αυτός δίσκος δεν είναι τόσο ενδιαφέρων όσο ο πρώτος τους, και το γεγονός ότι είναι με αυτό το album που οι Kasabian κάνουν το μεγάλο μπαμ στην πατρίδα τους λέει πολλά για τη δίψα των Βρετανών να βρουν ένα νέο όνομα για να πάρει τη θέση των Blur, των Suede, των Oasis, των Verve ή των Franz Ferdinand στα πρωτοσέλιδα του μουσικού Τύπου.
Το "Empire" είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής δίσκος: όπως και το προηγούμενο album, μένει πιστό στον κιθαριστικό indie / brit-pop ήχο με τις μπόλικες baggy αναφορές, με τη διαφορά ότι εδώ οι Kasabian ακούγονται μια σκάλα αιχμηρότεροι, περισσότερο θορυβώδεις, λιγότερο pop (ή αν προτιμάτε, λιγότερο nineties). Εξακολουθούν να είναι διαβολεμένα πιασάρικοι, και είναι καλοί τεχνίτες της μελωδίας, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά για τη δημιουργία ενός σημαντικού δίσκου. Η βασική αδυναμία των Kasabian είναι ότι ακούγονται σα νοσταλγοί συγκροτημάτων όπως οι Soup Dragons, και συνεπώς αναπαράγουν (επιτυχώς πάντως) έναν ήχο που είναι κάπως κουρασμένος. Έχουν ενέργεια και νεύρο, έχουν συνθετικές αναλαμπές, αλλά δεν έχουν φαντασία και καλλιτεχνικό όραμα. Έτσι, στις στιγμές που αποτυγχάνουν να δώσουν κάτι τόσο catchy όπως το ομώνυμο single, το "By My Side", ή το "Sun, Rise, Light, Flies" ακούγονται μάλλον ανιαροί, κάτι που δεν είναι καλά νέα, ειδικά για ένα album 40 λεπτών.
Το ότι ένας απλά καλός δίσκος όπως το "Empire" θα βρίσκεται στις λίστες με τα καλύτερα πολλών εντύπων είναι ένα σημείο των καιρών: χωρίς να φανερώνει κανενός είδους πενίας στη σύγχρονη μουσική σκηνή, απλά δείχνει ότι τα πραγματικά σπουδαία albums του ανεξάρτητου ήχου που έχουν τις προδιαγραφές για να γίνουν μαζικά αποδεκτά είναι πλέον σπάνια, κι έτσι, σε ένα περιβάλλον τυφλών, είναι λογικό να βασιλεύσει ένας μονόφθαλμος. Ή για να το πω και κυριολεκτικά, σε μια εποχή που ο Thom Yorke ηχογραφεί ένα αντι-ραδιοφωνικό album, οι Blur λάμπουν με την απουσία τους, οι Oasis είναι μετριότατοι, ο Tim Booth μάλλον βαρετός και ο Richard Ashcroft ακούγεται σα λοβοτομημένος, είναι λογικό να ξεχωρίζουν οι κάθε Kasabian, οι κάθε Arctic Monkeys και οι κάθε Muse, που, υπό νορμάλ συνθήκες, θα έπαιζαν στην β'εθνική.
Όπως και να'χει πάντως, το "Empire" είναι μια αξιόλογη ηχητική πρόταση που μάλλον θα είχε περισσότερη αξία 15 χρόνια πριν, αλλά ακόμα και τώρα ακούγεται ευχάριστα από τους φίλους του συγκεκριμένου ήχου, ενώ δε λείπουν και οι στιγμές που μπορούν να ενθουσιάσουν. Οι μη φανατικοί του είδους δεν πρόκειται να χάσουν τίποτα αν περιμένουν λίγους μήνες όπου και θα μπορούν να βρουν το cd στο Metropolis στην τιμή των 4,90 - κι έτσι, με ένα δεκάευρο θα έχουν τη δυνατότητα να πάρουν και τους δύο δίσκους των Kasabian, ώστε να βάλουν στη δισκοθήκη τους έναν ταιριαστό γείτονα στους Happy Mondays και στους The Charlatans.
