An Infinite Degree of Seperation

Εδώ έχουμε άλλον έναν εξαιρετικό δίσκο από το Underflow και τη δισκογραφική του. Η Νίκη Κόκκολη στο σαξόφωνο και ο Σίμος Ρηνιώτης στα ντραμς. Νέοι και οι δύο αλλά και γνώριμοι πια στον χώρο της δημιουργικής αυτοσχεδιαστικής μουσικής στην Ελλάδα. Η Νίκη είχε κυκλοφορήσει πριν όχι πολύ καιρό τον προσωπικό της δίσκο «Project Nascence» και ο Σίμος Ρηνιώτης (τον είδαμε και ζωντανά πρόσφατα στα Τρίκαλα) συμμετέχει σε σπουδαία σχήματα όπως οι Skraut (με Γιώργο Βαρουτά και Χάρη Λαμπράκη). Μαζί, όπως φαίνεται στο «An Iifinite Degree of Separation», έχουν πολύ καλή χημεία.

Σε τούτο το πρώτο τους άλμπουμ έχουν εμπνευστεί από τον συγγραφέα Herman Melville (οπωσδήποτε καλός οδηγός για την έμπνευση). Φαίνεται πως τους ενδιαφέρει η μαγική, εξωτική αίσθηση του θαλασσινού Βορρά την οποία και καταφέρνουν, φυσικά με τελείως αφαιρετικό τρόπο, να εμφανίσουν με τα παιξίματά τους. Με αφαιρετικό τρόπο σημαίνει ουσιαστικά ελεύθερα από αφηγήσεις, από τυπικές φόρμες, από οποιοδήποτε στοιχείο που άμεσα θα βοηθούσε μια στείρα περιγραφή της αίσθησης αυτής που θέλουν οι μουσικοί. Είπαμε μιλάμε για ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Υπάρχει μόνο ο ήχος των οργάνων που οργανώνεται σε σύνθεση. Πώς μπορείς να χειριστείς αυτόν τον αφαιρετικό ήχο με τρόπο που να υποβάλει ένα συγκεκριμένο περιβάλλον… Αυτό είναι το μαγικό της υπόθεσης. Σαν να διαλογίζονται ή να προσεύχονται (κάπου) για να μπορέσουν να παίξουν και το παίξιμο να υποβάλει στον ακροατή την ιστορία που επιδιώκουν χωρίς να πουν τίποτα για αυτή, χωρίς να την περιγράψουν.

Kasimmavik, στη γλώσσα των Inuit στη Βόρεια Αλάσκα, σημαίνει σημείο συνάντησης και όπως μας λένε οι δύο μουσικοί στα liner notes αυτό είναι το βασικό τους «θέμα» σε αυτό το σχήμα, δηλαδή οι συναντήσεις, οι συγκεντρώσεις αλλά και το αντίθετο, η άπωση, ο χωρισμός, η διάσταση. Η Κόκκολη και ο Ρηνιώτης εδώ, ενώ μοιάζουν να πηγαίνουν παράλληλα μη έχοντας πολύ έντονες εξάρσεις στην ουσία, παίζουν με αυτές τις συναντήσεις και τις αποκλίσεις έτσι ώστε να δημιουργούν ενδιαφέρουσες δυναμικές, με διακριτικότητα και αργή κίνηση (κυρίως αλλά όχι μόνο) που να υποβοηθά μια κατάσταση αναμονής η οποία δεν αφήνει όμως κάποια αίσθηση ανεκπλήρωτου αλλά σε κάνει να νιώθεις το αέναο, το χαοτικό και το άπειρο της φύσης. Γίνονται πράγματα που βράζουν. Δεν εκρήγνυνται, μόνο αφήνουν τον ακροατή να αφουγκραστεί την ποιητική τους. Η οποία υπάρχει όπως όφειλε σε ένα πολύ καλό έργο ελεύθερου αυτοσχεδιασμού όπως αυτό.