Made of bricks
Τι μάθαμε κατά την ακρόαση του Made of Bricks της Kate, για την Kate: φοράει trainers, έχει σπυράκια στο πρόσωπο, χρησιμοποιεί στοματικό διάλυμα (της διέφυγε η μάρκα), πίνει τσάι, βλέπει το Κανάλι 5 και ειδικότερα C.S.I., μιλάει πολύ δυνατά, έχει ένα φίλο σκελετό εδώ και χρόνια... και άλλα. Όπως είχε πει κάποτε και η Mia Wallace στον Vincent Vega, όταν αυτός της ανακοίνωσε ότι πάει για κατούρημα, αυτές είναι λίγο παραπάνω πληροφορίες από ό,τι θα χρειαζόμασταν. Ας είναι...
Εν αρχή ην ο Mike Skinner ή Streets, ο οποίος εξιστορούσε τις προσωπικές του περιπέτειες με γλαφυρό τρόπο, τονίζοντας την έντονη αγγλική προφορά του. Έκανε μόδα το να κάνεις τραγούδια, όπου θα μιλάς στους κολλητούς σου ή καμιά φορά θα τους τραγουδάς κιόλας τις ιστορίες σου. Το παράδειγμά του ακολούθησαν αρκετοί, και με μεγαλύτερη επιτυχία οι διαβόητοι Arctic Monkeys και Lily Allen, αλλά και η κολλητή της, η Kate Nash! Οι συγκρίσεις μεταξύ των δυο κοριτσιών δίνουν και παίρνουν, κυρίως η κατηγορία ότι η Kate αντιγράφει την Lily, το οποίο είναι και αληθές, κυρίως από στιχουργικής απόψεως και attitude. Αν και η δικιά μας είναι πιο ντροπαλό, πιο μαζεμένο κορίτσι. Μου θυμίζει τον Aidan των Arab Strap, μόνο που αντί να λέει βγήκαμε, ήπιαμε και πήγαμε να γαμηθούμε, λέει δε βγήκαμε μαζί, ήπια, και τελικά δε μου έπιασες ούτε το χέρι. Η αμεσότητα όμως και η οικειότητα που δημιουργείται με τον ακροατή είναι παρόμοια.
Μουσικά, διαφέρει αρκετά με όλους τους παραπάνω, είναι πιο κοντά στην pop, με δόσεις από country, λίγο από soul και στο βάθος βάθος λίγο indie. Τα πιο πολλά κομμάτια βασίζονται στο πιανάκι της που το χειρίζεται αρκετά καλά, με φαντασία, ρυθμικά, αλλά και συγκρατημένα ταυτόχρονα. Έχει βάλει το χεράκι του βέβαια και ο σπουδαίος και περιζήτητος Paul Epworth που υπογράφει την παραγωγή.
Τώρα, τα επίθετα που χαρακτηρίζουν καλύτερα το album είναι τα εξής δύο: άνισο και γλυκερό. Το άνισο δεν είναι αναγκαστικά κακό, αφού σημαίνει ότι έχει και αρκετά πολύ καλά κομμάτια, όπως και άλλα αδιάφορα. Tracks όπως τα Foundations, We get on, Nicest thing και το Mouthwash, που βάζει υποψηφιότητα για τo τραγούδι της χρονιάς, δείχνουν πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει η Kate, δηλαδή στο επίπεδο της Lily, που είναι πολύ ψηλά κατά τη γνώμη μου. Το δεύτερο επίθετο (γλυκερό) σημαίνει ότι αν το ακούσεις ολόκληρο το album, μια και 'ξω, είναι ίδια εμπειρία με το να φας ένα ολόκληρο πιάτο γλυκό του κουταλιού. Αηδιάζεις λίγο, αλλά σ' αρέσει κιόλας στην αρχή... Όταν δε αρχίζει να παρομοιάζει την ηρωίδα με πουλάκι που σε χέζει στο κεφάλι, αλλά είναι και όμορφο, τα πράγματα δυσκολεύουν.
Σκεφτόμουν να δώσω ένα 6,5 αλλά αν το διαβάσει κάποτε η Kate, δε θα 'θελα να κλειδωθεί πάλι σε καμιά τουαλέτα και να πλαντάξει στο κλάμα, είναι και αυτή η προκλητικά αθώα φωνούλα της, οπότε...
