Kill your darlings

(Εάν ήθελα να φανώ κακός θα ξεκινούσα ως εξής: ο Kid Loco δείχνει στους Air το πώς γράφεται και κυρίως το πώς πρέπει να ηχογραφείται ένας γνήσια βρώμικος ερωτικός δίσκος. Θέλοντας να φανώ πολύ κακός, επιμένω διαφορετικά: ο Kid Loco αποδεικνύει σε όλους εμάς ότι οι Air δεν έχουν κάνει παρά ελάχιστα καλό sex στη ζωή τους. Αυτός ο δίσκος είναι για όλους τους υπόλοιπους).

Σαν συλλογή από ελαφρά επώδυνες ερωτικές μπαλάντες. Στον κενό χώρο που υπάρχει ανάμεσα στον Robert Johnson και τα τραγούδια των Cutting Crew, που ποτέ δεν τα άκουσε κανείς. Σαν lounge ατόπημα που αναζητά δικαίωση στις porn art προσπάθειες του καταπληκτικού του artwork. Σαν το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο (όπως αυτό «προβάλλεται» στο καλύτερο εξώφυλλο της χρονιάς) σας είναι απαραίτητος ο νέος δίσκος του Kid Loco. Ακριβώς επειδή βαριέστε να ακούσετε Marvin Gaye και δεν κυκλοφορεί και κανένα remix album του...

Ήτανε σίγουρος πως αυτή τη φορά είχε περισσότερα καλά τραγούδια στα συρτάρια του και δεν μπορούσε να τα αφήσει να πάνε χαμένα, δίνοντας χώρο σε ανούσιους ambient χορούς. Τα 'Lucy's Talking', 'A little bit of soul' και 'Gypsie good time'(το πιο υπέροχο όλων...) διαδραματίζουν προεξέχοντα ρόλο στην αναζήτηση ιδανικής σκοτεινής pop για τον χειμώνα που έρχεται. To 'Horsetown In Vain' είναι το βαλς που θα θέλατε να χόρευε το κοινό στην κηδεία σας.

Τελικά αυτός ο μάλλον ασχημούλης Γάλλος διηγείται απείρως ουσιαστικότερες pop ιστορίες από τους Βρετανούς συναδέλφους του, που -υποτίθεται- εξειδικεύονται σε τέτοια πράγματα. Και μάλιστα χωρίς να ξεχνάει ότι στον αδυσώπητο ισοπεδωτισμό του file under ο ίδιος κατατάσσεται υπό τον όρο electronica. Το Bristol-ικό 'Here come the munchies', αλλά και επιλεγμένα ηλεκτρονικά δευτερόλεπτα από όλη τη διάρκεια του album συνηγορούν.

Από τα blues έως τον Andy Warhol, και από τον Lou Reed στον Russ Meyer μετράει ασυνάρτητες αποστάσεις ο δημιουργός του 'Kill Your Darlings'. Και αντί να τις διανύσει, επιλέγει να επιτείνει τη σύγχυση και να σε παρατήσει κάπου ανάμεσα. Εκεί που αποτυγχάνει στο να καταγραφεί ως pop μανιφέστο (Luke Haines δεν γίνεσαι, γεννιέσαι!) και ως «σημάδι» των ηρώων του εμπνευστή του, προκαλεί χαμόγελα ειρωνείας. Εκεί που μπερδεύει τις παρατημένες μελωδίες του με την θρησκεία, τα ναρκωτικά, το sex και το αιωνίως ανεξερεύνητο των εσωτερικών μας διαθέσεων, θυμίζει ότι καλά είναι να σκεφτόμαστε πριν προλάβουμε να γελάσουμε. Με τις καλύτερες ενορχηστρώσεις της γενιάς σου, το πιο ευαίσθητο πιάνο και τα πιο βασανιστικά αργά έγχορδα της χώρας σου... το μόνο που σου λείπει είναι το multicultural στοιχείο της εποχή σου.

Μόλις το έκλεψες και αυτό. Συγχαρητήρια για έναν από τους πέντε καλύτερους δίσκους του έτους 2001 αγαπητέ μου. Που θα πρέπει να είναι όλοι υπερ-ευαίσθητοι και ερεθισμένοι...