NYC

Αν πάρεις έναν καταξιωμένο drummer από τη μια, που για χρόνια παίζει μουσική δίπλα σε ονόματα σαν αυτό του Archie Shepp ή του Fela Kuti και τον βάλεις απέναντι σ'έναν άνθρωπο που άλλοτε παίζει κι άλλοτε... βάζει μουσική, τότε οι πιθανότητες για να πετύχει το πείραμα είναι μοιρασμένες. Αν το'χεις ξανακάνει στο παρελθόν και δε σου βγήκε και παρολαυτά το ξαναδοκιμάζεις, πάει να πει πως το πιστεύεις και καλά κάνεις γιατί αυτή τη φορά το πείραμα πέτυχε και το αποτέλεσμα είναι νέα τροφή για πολλά και διαφορετικά γούστα.

Μετά από τα αναγνωριστικά Exchange Sessions κι από ένα μέτριο Tongues, το NYC έρχεται να γίνει μια σύντομη και περιεκτική τομή μεταξύ της jazz ιδιοσυγκρασίας του Steve Reid και των ηλεκτρονικών του Four Tet, ηλεκτρονικά που όμως αρκετές φορές στο παρελθόν χαραμίστηκαν ανάμεσα σε χορούς και πανηγύρια. Αρχικά σαν κιθαρίστας στους Fridge, μετά μόνος σαν Four Tet και στη συνέχεια dj, τα παρατάει όλα και με το πατρικό του όνομα στέκεται δίπλα σ'έναν άνθρωπο που φαίνεται σχολείο για τον ίδιο αλλά και για μας τους υπόλοιπους.

Έχοντας ξεκινήσει να παίζει τύμπανα στα 16 του για την Motown και φτάνοντας κοντά τα 50 χρόνια δράσης ο Steve Reid θα'χει να λέει στα εγγόνια του ιστορίες για ιερά τέρατα σαν τον Miles Davis ή τον James Brown και για μακρινά κι επιμορφωτικά ταξίδια στην Αφρική. Κάπου στα 65 του, όχι μόνο δεν τα παρατάει αλλά διατηρεί το ζωοποιό του πνεύμα ανήσυχο κι επαναπροσδιορίζει για μια ακόμα φορά τις δυνατότητες των κρουστών δίπλα σ'έναν μουσικό διαφορετικής σχολής αλλά με μια παρόμοια και μακροχρόνια αγάπη για την jazz και τα παρακλάδια της.

Ο Kieran Hebden διανύοντας ξανά μια μουσική περίοδο, όχι μόνο καταφέρνει να βγάλει νέο αξιόλογο άλμπουμ με τους Fridge, αλλά και να δώσει σε αυτήν την συνεργασία του με τον Steve Reid τα στοιχεία εκείνα που έλειπαν για ακουστεί ένας ολοκληρωμένος καλός δίσκος, δίνοντας μας ότι καλύτερο έχει κάνει μετά το Rounds.

Χρησιμοποιώντας samples από φυσικά όργανα και κόβοντας ράβοντας πάνω τους ακούμε το ντουέτο να παίζει πιο δεμένο από ποτέ και οι 6 συνθέσεις του δίσκου να ακούγονται σαν ένα μισάωρο και πετυχημένο τζαμάρισμα. Ο δίσκος ξεκινάει μ'ένα χωρίς ανάσα Lyman Place και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο μέχρι το τέλος άλλοτε πιο τεχνικά κι άλλοτε πιο στρωτά. Από το σύνολο ξεχωρίζουν το πιο μελωδικό 'Between B&C ' και το τελευταίο και πιο Four Tet-ικό απ'όλα Departure. Οι σπασμένοι ρυθμοί του Reid μαζί με τα πετσοκομμένα samples του Four Tet συνδυάζονται άψογα και ο ρυθμός κερδίζει ένα ακόμα καθαρό άλμπουμ που ίσως από μια προσέγγιση βρίσκει τις ρίζες του στους Tοrtoise.

Όσοι είχαν την τύχη να απολαύσουν το ντουέτο ζωντανά πέρσι στην Τεχνόπολη, έχουν μια πρώτης τάξεως εντύπωση για το πόσο καλά λειτουργεί ζωντανά όλο αυτό, και το γεγονός ότι αυτός ο δίσκος ηχογραφήθηκε μέσα σε δυο μέρες μας εξηγεί την ξεκάθαρη εικόνα και των δυο προς το έργο τους. Θεωρητικά βρίσκονται στο καλύτερο τους σημείο μένει να δούμε το μετά από αυτό τί.