From the stairwell

To file under και οι ιδιωματικοί χαρακτηρισμοί είναι σαφώς υπέρ των Ολλανδών: dark jazz (εξ ονόματος), drone jazz (εκ φύσεως), doom jazz (εκ θέσεως και παράλληλων ενεργειών). Δεν νομίζω να τους ενοχλούν όλα αυτά, άλλωστε οι ίδιοι επέλεξαν να περιγράψουν επακριβώς τη μουσική τους με το όνομα τους. Δεν θέλει πολύ λοιπόν να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον ένα συγκρότημα που η μουσική του περιγράφεται ως ανωτέρω. Το ότι σχηματίστηκαν για να ντύσουν μουσικά βουβές ταινίες όπως το Nosferatu ή το Metropolis, δεν μου έκατσε και τόσο καλά. Έχω την αίσθηση πως όποιον οδηγό πόλης και να ανοίξεις σε οποιαδήποτε σεζόν του έτους, θα βρεις ένα πειραματικό jazz(έ) σχήμα που κάνει το ίδιο ακριβώς πράγμα σε κάποια αραχνιασμένη κινηματογραφική αίθουσα.

Στην τρίτη τους ουσιαστικά δουλειά και με ένα ιδιόμορφο concept να παρακολουθεί τις ούτως ή άλλως χαλαρές (όχι και χαλαρωτικές όμως) δομές του δίσκου, οι TKDJE δίνουν την αίσθηση του απαραίτητου επόμενου βήματος, καθώς η μουσική τους μπορεί να απαλλαγεί πλέον χωρίς συνέπειες από τους πονηρούς επιθετικούς προσδιορισμούς και να σταθεί ως μία μόνη και αγέρωχη jazz, παρότι η σκοτεινιά και η κατατονία κάθε άλλο παρά εγκαταλείπονται.

Μέσα στο όλο κλίμα της απομόνωσης και των ερημικών ηχητικών τοπίων όμως, δημιουργούνται πλέον μελωδίες που στηρίζουν επαρκώς την κεντρική ιδέα της έμπνευσης τους. Για μία μουσική υποβλητική δια της απουσίας της. Που παρότι δεν είναι καινοτόμος ως ιδέα, εν τούτοις δεν είναι και εύκολο ως επίτευγμα. Που παρότι την επεδίωξαν και οι Tortoise, κανείς δεν τους το ανταποδίδει πλέον, έστω και ως εύσημο. Διότι και οι Tortoise jazz ήταν στα δυνατά τους κι ας τους καταδικάσαμε σε post δίνη.

Στο Perfecting Sound Forever του Greg Milner περιγράφεται κάπου η εικόνα ενός απηυδισμένου στουντιακού παραγωγού να αναφωνεί "Μα πόσοι μουσικοί πρέπει να μαζευτούν επιτέλους, για να μην ακουστεί απολύτως τίποτε;...". Σαν να πιάνουν την ειρωνεία, οι TKDJE διευθετούν τις παρουσίες-απουσίες τους στο στούντιο, ώστε να ακουστούν όσα από τα "τίποτε" πρέπει να ακουστούν και να μην ακουστεί κάτι παραπάνω από αυτά που δεν πρέπει. Στις τέσσερις πλευρές του βινυλίου μοιράζουν ισόποσα τις almost friendly στιγμές της αισθητικής τους με δύο μακροσκελείς σπαζοκεφαλιές για δυνατούς ακροατές-λύτες.

Ενόψει και της ζωντανής εμφάνισης τους στο Gagarin 205 στις 11/11/2011 (μαζί και το alter ego τους βουνό Fuji, με πιο "βαρύ" κλίμα), το Cocaine παραμένει, παρά τις πολλές ακροάσεις ένα μεγάλο ερωτηματικό. Είναι μια ολοκληρωμένη σύνθεση ή ένα τυχαίο αποτέλεσμα σπασμωδικών ενεργειών; Είναι εγκεφαλικό ή απλά ασύνδετο; Προμηνύει ότι θα ταχθούν οριστικά στον αυτοσχεδιασμό ή κλείνει το μάτι σε μουσικοκριτικούς που θέτουν ερωτήματα, αφού πρώτα έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά;

Προσωπικά είναι το κομμάτι που με "έπεισε" να ασχοληθώ τελικά με το δίσκο επί μακρόν, καθότι οι πρώτες ακροάσεις (και παρά τις ενθουσιώδεις προτροπές φίλων, των οποίων εκτιμώ τη μουσική άποψη) με άφησαν μάλλον αδιάφορο ως προς όχι το βάθος, αλλά την ουσία της μουσικής των TKDJE. Με το Cocaine όμως έχω την υποψία ότι πονηρά σκεπτόμενοι δίνουν στον ακροατή εκτός από το τελικό κτίσμα και τα πρωτογενή υλικά αυτού, για να μπορέσει να συμμετάσχει με κάποιον τρόπο στη διαδικασία της δημιουργίας (και αυτός ο έρημος). Στο Past Midnight με ακόμη πιο ακραίο τρόπο προειδοποιούν τον ακροατή για τις προθέσεις τους να εξαντλούν τις αντοχές του στο εξής και για δώδεκα λεπτά δεν μένει τίποτε επεξηγημένο, αλλά σχεδόν τα πάντα αποδομούνται και πάλι και ο καθένας πράττει όπως ακριβώς επιθυμεί χωρίς να (δείχνει ότι) νοιάζεται για τους γύρω του.

Μετρημένα φωνητικά που χρησιμοποιούνται σε αντιθετική σύμπραξη με τα κλασσικά όργανα (φυσικά όργανα δεν υπάρχουν, όπως λέει και ξαναλέει ο Πανότας) και κάποιες ελάχιστες φράσεις, ενορχηστρώσεις που θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν καλό και σταθερό εισόδημα ως κατασκευαστές intro για dark & extreme metal σχήματα, αλλά και πνευστά ορθολογικής -όπως είπαμε- jazz νοοτροπίας, καθιστούν το From The Stairwell έναν δίσκο όχι τόσο εντυπωσιακό, αλλά ούτε και τόσο υποβλητικό, όσο υπονοεί η προσπάθεια λεκτικής περιγραφής του, αλλά σίγουρα ισχυρή εξαίρεση στον κανόνα που λέει πως δεν αξίζει να ασχοληθείς με επιμονή με ένα μουσικό έργο, αν αυτό δεν σου μιλήσει με τη μία όπως και εκεί που πρέπει. Οι TKDJE αργούν να μιλήσουν, αλλά στο τέλος θα πουν όσα πρέπει και μόνον αυτά και μάλιστα θα θες να τα ακούς επ' άπειρον. Δεν το συζητώ το ότι δεν χάνονται επί σκηνής.