Όλη η αλήθεια για τα παιδιά του '78
Βρήκα τον πιο καλοδιατυπωμένο ορισμό του προθέματος post- πριν 2μισι έτη σ' ένα δοκίμιο άσχετο με δω. Αν και τη θέλει την απλή άλγεβρα, ξαναέψαξα τον Colin Crouch. Αυτός, λοιπόν, πριν φτάσει στο ότι οι "μετα-" περίοδοι τείνουν να 'ναι σύνθετες, τις χώρισε με αφηρημένο κέντρο το "Χ" ως εξής: την προ-Χ, με χαρακτηριστικά που συνδέονται με την απουσία του Χ, την περίοδο της ακμής του Χ, όταν αυτό επηρεάζει πολλά και πολλάκις, την περίοδο μετα-Χ, όπου έχουν εμφανιστεί συνθήκες που μειώνουν τη σημασία του, ξεπερνώντας το, ωστόσο σημάδια κι ίχνη του θα διασώζονται έντονα, ενώ ταυτόχρονα μερικά πράματα θ' αρχίσουν να θυμίζουν πάλι την προ-Χ κατάστασή τους. Αν στη θέση του "Χ" βάλουμε "ποπ" ("ροκ" κ.ο.κ.) φτάνουμε στα του οίκου μας. Κατανοούμε κι ολοκληρωτικά π.χ. γιατί το "Third" των Portishead μπορεί να θεωρηθεί στο τοπ αυτής της δεκαετίας ενώ έρχεται απ' ένα 90s γκρουπ.
Τη "μετα-ποπ" στην ελληνική πραγματικότητα των zeros την έβαλαν οι Κόρε. Ύδρο. Επί το πλείστον αυτοί. Να το θυμούνται οι Παντελής Δημητριάδης κι Αλέξανδρος Μακρής όταν κάποτε θ' απολαμβάνουν ήσυχοι τη σύνταξή τους, πως ησυχία δεν είχαν. Το ιδιαίτερο του τρόπου τους δε, τούς ξεχώρισε ως εξωστρεφής με τις λιγότερες αναστολές κι αποτυπώθηκε εξαιρετικά από άποψη σύνθεσης στο "Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ", φτιαγμένο με την τελεσιδικία που διατυπώνει, κι από υπερφαλάγγισης του lo-fi ήχου στη "Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ", όπου φάνηκε κι η προοπτική μέλλοντος μέσω του δημιουργικού αυτοσαρκασμού. Ήθελαν τα αφτιά μας κάποιους να τα λένε στην κόψη; Πάντα το θέλουν. Συγχωρώντας το επιτηδευμένο κι ενίοτε σουρεαλιστίκ στίχων κι ερμηνείας, γνωρίζοντας ότι συνειδητά δεν είναι όλα ορθά, μόνον και μόνον διότι προείχε να καλυφτεί το κενό που βλέπαμε ορφανό αντιπροσώπων στη γενιά μετά το μιλένιουμ. Εξάλλου, υπήρχαν προηγούμενα. Αξέχαστα.
"Μετα-ποπ" ήταν οι Poll στα seventies, οι Λένα Πλάτωνος και Τρύπες στα eighties, οι Στέρεο Νόβα στα nineties. Κι όλοι έκαναν κάτι εξόφθαλμα τσιτάτο, π.χ. ο Γιάννης Αγγελάκας σχολή, μη τραγουδώντας. Επειδή η κουλτούρα μας είναι ένας τεράστιος διαγωνισμός δημοτικότητας, κατά Chris Anderson, υπήρξαν κι αρκετοί που απλά δεν τα κατάφεραν: Ήταν Είναι Και Θα Είναι, Το Ψυγείο-Ψυγείο, Αγάπη Πιο Κρύα Από Το Θάνατο, για όλους ήταν ακόμα γύρω στα δεκαπέντε χρόνια νωρίς, αλλά τις είχαν τις συγγένειες και την αδρεναλίνη. Στο όριο να κάνουν τη ζημιά.
"Όλη Η Αλήθεια Για Τα Παιδιά Του '78". Τίτλος προβοκατόρικος με προϋποθέσεις πλακάτ, αντάξιος βιωμάτων αλλά κι ενός απ' τους αναμενόμενους εγχώριους δίσκους για φέτος. Τελικά, όμως, στην Ελλάδα λειτουργούν αιωνόβιες συμπληγάδες: οι επιρροές μέχρι υπερβολής, οι συλλογιστικές του έντεχνου, η φωνή μπροστά, η μελοποιημένη ποίηση, τα εξήντα εκατοστά για ένα μπουζούκι κάπου, το ανακάτεμα που δεν αφήνει απέξω κανέναν και φτάνει στο παρόν μέχρι τους Λουκιανό Κηλαηδόνη, Μίμη Πλέσσα, Χάρη & Πάνο Κατσιμίχα, Στέφανο Κορκολή, Νίκο Καρβέλα... Όχι πως είναι κακό αυτό. Πιο πολύ είναι επίφοβο. Να σε βρει απρόσεκτο και να σε φέρει κοντύτερα στον ντόπιο μέσο όρο περί μετρίου. Κλισέ έγχορδα απώτερης πεπατημένης, αναπτύξεις αργές, μελό κ.λπ. Όλα ίσως να μην ήταν τόσο έντονα αν οι Κόρε. Ύδρο. δεν είχαν μείνει δύο άτομα να το παλεύουν, η έλλειψη μπάντας είναι από εμφανής έως τραγική. Γι' αυτό και τώρα δεν είναι τόσο ανεκτές οι αδυναμίες, είναι πιο πραγματικές, ακούγονται αναπόφευκτες, όπως καθετί όταν παίρνει λάθος πλεύση, όπως όταν το όριο μεταξύ ταλέντου και χασίματος δεν εντοπίζεται με τίποτα.
Κοιτάξτε, σε κάθε δεδομένο υπάρχει ένα κατώφλι "ποιότητας". Εδώ, έξω, οπουδήποτε. Κάτω απ' το οποίο τις προσδοκίες δεν τις θέλουμε να πέφτουν. Υπάρχει όμως κι η κατάσταση όταν αυτές διαψεύδονται απ' το ίδιο τους το είναι, και τότε όλα γίνονται σοβαρότερα, τα τραγούδια -αφού αυτά είναι πρωτίστως τα ζητούμενα- σαν κάπως να διευρύνονται όμως χωρίς συγχρόνως να πυκνώνουν, αποκτούν θερμίδες και λίπος.
Κρατάω απ' αυτό το cd τρία μόλις ανήσυχα κι ενδυναμωμένα κομμάτια και περιμένω αμήν και πώς αυτά τα παιδιά να ξεπεράσουν την εν λόγω εγκλωβιστική φάση, να ξαναγράψουν ως νέοι και να ξαναβρούν την αμεσότητα. Και να τη βρουν μ' όλα της τα λάθη.
