The call
Στο σιντί αυτό πραγματώνεται η συνάντηση δυο σύγχρονων εκφραστών της βαλκανικής τζαζ. Του συνθέτη κιθαρίστα Κώστα Μαγγίνα με διεθνείς σπουδές και πολυεθνικές συνεργασίες. Και του, γεννημένου στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας, Πέτερ Σάλτσεφ του οποίου η ζεστή μελωδική φωνή μάγεψε τόσο το κοινό που του αποδόθηκαν υπερθετικοί και ενθουσιώδεις χαρακτηρισμοί.
Στο σιντί αυτό έχουμε επίσης άλλη μια "συνάντηση". Η ιστορική AnoKato records και το ανήσυχο παιδάκι της, η "ρει", παραδίδουν σκυτάλη στη νεαρή και πολλά ελπιδοφόρα Cue [ιδρυθείσα το 2007]. Στα στούντιο της πρώτης ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις και σε αυτά της δεύτερης έγινε η τελική μίξη. Ως αποτέλεσμα και τεχνική επεξεργασία, αυτό που ακούμε είναι κρυστάλλινο, τριζάτο και καθάριο όσο λίγες ελληνικές παραγωγές.
Ως περιεχόμενο, έχουμε δέκα κομμάτια, τα μισά παραδοσιακά, που έχουν διασκευαστεί ακουστικά για κιθάρες, μαντολίνο και φωνή. Μπαλάντες, νανουρίσματα και δυο μπλουζ που έχουν γνωρίσει θρυλικές εκτελέσεις: το Summertime [μακριά από τη φωνή της Janis] και το Morning Dew [που μεταλλίζει στο στιλ του Robert Plant]. Υπάρχουν και δυο συνθέσεις των συντελεστών. Το οκτάλεπτο The Call του Μαγγίνα που χαρίζει και τον τίτλο στην προμετωπίδα και το Can Not Be True του Salchev που χρειάζεται μόνο 45 δευτερόλεπτα για να μας κερδίσει με την ακαπέλα παραξενιά του και το φλερτ με τη σόουλ και το χιπ χοπ.
Το αποτέλεσμα δεν είναι τζαζ ούτε μπλουζ και δεν είναι κάτι που έχετε συνηθίσει να ακούτε από τους γύρω. Μπλέκει το βαλκανικό ιδίωμα με τις κέλτικες και τις ιρλανδικές παραδοσιακές μουσικές και το αμερικάνικο γκόσπελ [Amazin' Grace γαρ]. Μπλέκει αρχέγονες επικλήσεις σε ξωτικά με δεήσεις στις δυνάμεις της φύσης. Μπλέκει το γόνιμο παρελθόν με το αβέβαιο τώρα. Είναι απλά ένα κάλεσμα.
Σαν αγαπημένα μου καταθέτω το Morning Dew και Can Not Be True που πλησιάζουν κι απομακρύνονται ταυτόχρονα από το κλασικό.
