Almost happy

(... αγόρι-κορίτσι, όχι ζευγάρι όμως, αδέρφια είναι. Ενήλικη pop, με κιθάρες που παίζονται από ροκάδες που έχουν κουραστεί. Ήχος που δεν ενοχλεί κανένα και στίχοι αγάπης και εμπιστοσύνης παρμένοι από τις σελίδες του Marie Claire. Πώς στο καλό τα κατάφεραν και θεωρούνται εναλλακτικοί οι K's Choice δεν το καταλαβαίνω...)

Ωραία η σκηνή του Βελγίου λοιπόν και οι συγκινήσεις που μας έχει κατά καιρούς προσφέρει, αλλά έχω την αίσθηση ότι τούτους εδώ τους φορτωνόμαστε μόνο και μόνο λόγω καταγωγής. Ή μήπως όχι... γιατί εκτός ημών (που αγαπάμε τους «θεούς» των Βέλγων) διαπιστώνω ότι και άλλες εθνότητες ασχολούνται με τα χλιαρά ποπ τραγούδια των K's Choice που όλο θέλουν να γίνουν ροκ και ποτέ δεν το καταφέρνουν. Στην πατρίδα τους λέει άλωναν τα chart για χρόνια και για να μη χάσει και ο υπόλοιπος κόσμος, τους τράβηξαν προς τα έξω. Έχω και ένα φίλο που το έχει γυρίσει στα σκληροβιομηχανικά ακούσματα και από τις παλιές του ευαισθησίες μόνο την ανώδυνη των K's Choice έχει κρατήσει.
Κάπου ανάμεσα στους Texas, τις/ τους 4 Non Blondes και το χασμουρητό που αιωνίως ακολουθεί τις ανέμπνευστες στιγμές του fm rock βρίσκονται οι K's Choice. Τόσο καθαροί, που ο Mark Knopfler μπροστά τους το παίζει ροκ αλητάμπουρας. Και από πάνω μας πουλάνε και literature εικόνα... (το όνομα τους πάει να πει «Η επιλογή του Κ», από τον ήρωα στη «Δίκη» του Κάφκα). Η επιλογή του Ιούδα που φιλούσε υπέροχα θα έπρεπε να το ονομάσουν το συγκρότημα.
Και ενώ στο 'Cocoon Crash' lp είχαν καταφέρει να γράψουν και ένα δυο τραγούδια που σε κάνανε να ρωτήσεις (έστω από περιέργεια...) «τι είναι αυτό που παίζει;»... στο παρόν lp μονίμως αναρωτιέσαι αν παίζει άραγε τίποτα στο cd, ή πρέπει να σηκωθείς να πας να βάλεις κάτι. Τα τραγούδια τους είτε κινούνται γύρω από την ακουστική κιθάρα, είτε ηλεκτρίζονται από τον κιθαρίστα που προηγουμένως τον είχε πάρει ο ύπνος... στο ίδιο αποτέλεσμα καταλήγουν. Τη δε Sarah Bettens πρέπει να της έχει φερθεί άδικα και άπονα ο μισός αντρικός πληθυσμός του Βελγίου... και όλο μίζερα στιχάκια γράφει και παραπονιέται για αυτά που τράβηξε. Στο 'Home' για παράδειγμα κλαψουρίζει ανυπόφορα και σου φαίνονται ατελείωτα τα μόλις τρία λεπτά ενός ψευδο -portishead- ικού blues... με το κολπάκι στη φωνή να φωνάζει Beeeth από μίλια μακριά (τι φίλτρο πρέπει να έπεσε στο στούντιο...).
Το 'Tired' στο νούμερο οχτώ άνετα στέκεται ως ραδιοφωνικό χιτάκι, μιας και επιτέλους διαφοροποιούν λιγάκι την ενορχήστρωση τους και βάζουν και λίγο νεύρο στο... κρασί τους. Σαν ακουστική μπαλάντα για την κρίση των 30 something περνάει και το 'Somewhere', πέραν τούτων όμως μάλλον εσείς θα συναντήσετε μεγαλύτερες δυσκολίες από εμένα στο να βρείτε κάτι να σας κρατήσει στην υπόλοιπη διάρκεια του δίσκου.
Λοιπόν ακούστε τι πρέπει να κάνουν οι δύο βασικοί των K's Choice: να το διαλύσουν το μαγαζί και να φτιάξουν έκαστος από ένα νέο σχήμα με τον/ την γκόμενο/ -α τους για να έχει ενδιαφέρον, ερωτισμό και λίγη περισσότερη αγωνία το όλο πράμα. Τώρα τα τραγούδια που λένε όταν μαζεύεται όλη η οικογένεια για μπάρμπεκιου τις Κυριακές, τι συγκίνηση να μας προσφέρουν...