Furesta

Η φράση ‘κάθε (μεσογειακή) χώρα παράγει την Rosalia της’, ίσως είναι λιγότερο αφοριστική από την φράση ‘κάθε χώρα έχει την Rosalia, που της αξίζει’, παρότι αυτή η τελευταία είναι που περιγράφει με ακρίβεια τα Ροζαλιανά στη χώρα μας.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν την ακριβώς τελευταία ημέρα του Ιούλη στο εντυπωσιακά χλιδάτο πλέον, αλλά και ενημερωμένο πάντοτε, δισκοπωλείο Discoteca Laziale, στα πέριξ του κεντρικού σταθμού Termini της Ρώμης, αγοράζοντας τον εν λόγω δίσκο, απλώς και μόνον μετά από πρόταση του συμπαθούς παλαιο-indie κοπής πωλητή, που αργότερα το ίδιο βράδυ θα συναντούσα στο live του Morrissey και χωρίς να γνωρίζω κάτι ουσιαστικό είτε για τον δίσκο, είτε για την λα-νίνα.

Τέσσερις μήνες μετά, βρέθηκα εκ νέου για μία μόλις ημέρα και νύχτα στην Πόλη, για να διερευνήσω και επί της σκηνής αν οι υποψίες μου περί του ότι η Ναπολιτάνα Carola Moccia προκύψει τελικώς περισσότερο ως η Ιταλίδα Polly Harvey, έχουν όντως κάποια βάση. Αποχωρώντας από το Atlantico και έχοντας μετρήσει σαφώς λιγότερους ‘φασαίους’ Ιταλούς και Ιταλίδες από όσους περίμενα, κατέληξα για μία ακόμη φορά στο ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Σίγουρα πάντως ανήκα στο ηλικιακό ταβάνι του κοινού της βραδιάς, πέρα από κάποιους γονείς που συνόδευαν τα παιδιά τους, που και αυτοί όμως ήταν λιγότεροι από όσους θα περίμενα (δηλαδή από όσους θα έβλεπε κανείς στις συναυλίες των δικών μας Ροζαλιών).

Το ‘Furesta’ μπορεί να ιδωθεί μεν ως ένα εναλλακτικό folk άλμπουμ, στο μεταίχμιο της rough τραγουδοποιίας, με στέρεα φωνητική και ρυθμική βάση, είναι όμως παράταιρο ειδικά στην παρούσα συγκυρία το να προσπαθήσει κανείς να αποσπάσει την δημιουργό του από την σφαίρα της ολιστικής meta-pop, η οποία είτε ως τυφώνας, είτε ως γάγγραινα θα κατακτήσει και θα εξοβελιστεί αναπόφευκτα στο αποκορύφωμα της επόμενης τριετίας. Κοινώς, το φαινόμενο La Niña είναι αυτή τη στιγμή όχι απλώς το ιδανικό, αλλά το μόνο άξιο support act για το φαινόμενο Rosalia.

Η trap μουσική σκηνή της Νάπολης αποτέλεσε μέσα στη χρονιά αφορμή για ένα εξαιρετικό μονοθεματικό τεύχος του ιταλικού Rolling Stone, το οποίο ουσιαστικά επανασύστησε την πόλη στους Ιταλούς μέσα από την οπτική του rapper Geolier, που μετράει ακριβώς όσα χρόνια ζωής και ο αιώνας που διανύουμε και του οποίου τον νέο δίσκο περιμένουμε στα τέλη του πρώτου μήνα του 2026. Η Carola δείχνει να βρίσκεται από την άλλη πλευρά, στις παρυφές της Campania και εκτός του σκληρού αστικού ιστού, αλλά όχι τόσο μακριά όσο αρχικά θα πιστέψει κανείς. Κάπου θα συναντηθούν, θεωρώ.

Έως τότε το ‘Furesta’, παρά την ακόρεστη εμβύθιση του στη φύση και στις θείες ιδιότητες της, ακούγεται και είναι σταθερά πειστικό στο να στηρίξει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει τοπική μουσική που ορμάει στο καθολικά αποδεκτό της pop, χωρίς να ευτελίζεται στις παρυφές του ethnic, και χωρίς (ακόμη) να επαιτεί για ισχυρούς προσκεκλημένους. This is no Real World (ακόμη, ξαναλέμε).

Η τελική βία, τα παιδικά τραύματα και η ευρεία έννοια της καμένης γης, παρά το tribal περίβλημα, συνθέτουν έναν μάλλον σκληρό αισθητικά δίσκο, στο τέλος του οποίου σχεδόν χαράσσεται μια πρωτόγονη ιδεολογία, όχι όμως στο σύνηθες ψευδοφουτουριστικό πλαίσιο στο οποίο μας την πλασάρει η δυτική μουσική σε τέτοιες περιπτώσεις. Ατόφια και εμμονική περισσότερο, ‘ναπολιτάνικο κεφάλι’, όπως θα λέγαμε αρβανίτικο εμείς.

Στην τελική παραγωγή του δίσκου, κάπως έχουν πειραχτεί προς το ‘παραπάνω’ των εντάσεων οι -διακριτές πάντως ακόμη- προθέσεις για αφαιρετική μαθηματική λογική τόσο στους ήχους, όσο και στην πληρότητα αυτών, αλλά αυτό είναι κάτι χωρίς το οποίο κανένας δίσκος δεν μπορεί να επιζήσει στο σήμερα. Μία ανέγγιχτη στουντιακά κυκλοφορία του τύπου ‘Furesta Live 2025’ θα ήταν παραπάνω από καλοδεχούμενη για το πραγματικό των προθέσεων. Ακούσαμε το Δάσος, ας το ακούσουμε και γυμνό δηλαδή, όχι απαραίτητα καμένο βέβαια, όπως ακριβώς επί σκηνής.