Fixed :: Content

Στον έκτο τους δίσκο οι Labradford δείχνουν πως έχουν μάθει πια να να παίζουν σύμφωνα με τους όρους της σιωπής. Και πλέον γίνεται σαφέστερο από κάθε άλλη φορά πως κάθε δίσκος του συγκροτήματος έχει ένα και μόνο σκοπό: να αναιρέσει την αξία του προηγούμενου, αυτό όμως μέσα από μια μοναδική κατανόηση και αφομοίωσή του. Για να φτάσει κανείς στη νοητική επεξεργασία του 'Fixed::Context' πρέπει πρώτα να έχει βιώσει τον kraut ambient βρηχυθμό του 'Prazision' LP, το μεταβιομηχανικό (η μήπως αντιβιομηχανικό;) αναλογικό έρεβος των 'A stable referance', 'Labradford' και 'Mi media naranja' και τον οξυγoνοτικό μελωδικό μινιμαλισμό του 'E luxo so'.
Σε 37 λεπτά χωρισμένα σε τέσσερα άνισα μέρη, η παρούσα δουλειά φαίνεται να αποτελεί το φιλοσοφικό μάλλον παρά το μουσικό απόσταγμα της πορείας των Labradford. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που έχω την αίσθηση οτι ο επόμενος δίσκος του γκρουπ από το Richmond, ίσως να μην περιέχει απολύτως τίποτα, ένα άδειο CD που θα λέει απλά στο εξώφυλλο Labradford, ενώ -για να το τραβήξω λίγο από τα μαλλιά- ο μεθεπόμενος δε θα κυκλοφορήσει καν, απλά θα διαδοθεί η φήμη οτι το συγκρότημα την τάδε περίοδο βγάζει τον ανύπαρκτο δίσκο του. Θα αρκεί δηλαδή η ανακοίνωση της πρόθεσης.
Το 18λεπτο 'Twenty' που ανοίγει το δίσκο επιβεβαιώνει τα παραπάνω. Με χαρακτηριστικά αργή εξέλιξη, απουσία κορύφωσης και χαρακτηριστική λιτότητα εκφραστικών μέσων, το κομμάτι αποτελεί τη μελοποίηση της συνειδητής γαλήνης, όπως αυτή υπάρχει στο νου του συγκροτήματος, όπως υπήρχε στο νου του Brian Eno 20 χρόνια πριν ή στην κολεκτίβα των Ρώσων πρωτοπόρων ζωγράφων στις αρχές του 20ου αιώνα. Γύρω από μια λιτή και σύντομη κιθαριστική μελωδία περιστρέφεται το σύμπαν των Labradford. Ένα σταθερό, τρεμάμενο μπάσο κρατά αυτή τη νοητή γραμμή, χαρακτηριστική μάλλον της νοητικής γραμμής που ακολουθούν όλα τα έλλογα όντα, κάποιοι συνθετικοί ήχοι, προσαρμοσμένοι στη γενικότερη εικόνα μικροθόρυβοι, δίνουν το συναίσθημα: ελεύθερο, αντιφατικό, ζεστό.
Τα υπόλοιπα κομμάτια δεν ξεφεύγουν από αυτό το κλίμα. Στο 'Up to pizmo' έχει τόσο πολύ διατηρηθεί η γαλήνη του 'Twenty' σε σημείο που όταν η μπότα -που εδώ αντικαθιστά το ρόλο του μπάσου (ή της καρδιάς)- αρχίζει να χτυπά λίγο πιο δυνατά, σου δίνεται η αίσθηση αναμονής του συνταρακτικού (που βέβαια δε φτάνει ποτέ), της αναμόχλευσης της συμπαντικής αρμονίας. Το Badalamentiκό 'David', με το αιθέριο υπόστρωμα από πλήκτρα και τη χασμωδική spaghetti κιθάρα, θα μπορούσε να συνοδεύει την περίφημη σκηνή με το 'χορό του διαστημόπλοιου' στην Οδύσσεια του Κιούμπρικ. Το 'Wien' είναι ένα μικρό μανιφέστο στο πως η συνεχής επανάληψη ενός μοτίβου όχι μόνο δεν καταλήγει μονότονη, αλλά δυναμώνει την αίσθηση της πιουρίστικης ρυθμικής μελωδίας.
Πέρα όμως από την καθαρά μουσική αντιμετώπιση του 'Fixed::Context' έχω την αίσθηση πως η δουλειά αυτή οφείλει να αντιμετωπιστεί μάλλον με βάση μια γενική κοινωνική συνθήκη, αυτή της έλλειψης ησυχίας, αυτοσυγκέντρωσης και ενδοσκόπησης. Το να κυκλοφορείς το 2001, μια δουλειά που απαιτεί από τον ακροατή να της αφιερώσεις ολοκληρωτικά 37 λεπτά από τον πολύτιμο εργασιακό συνήθως ή ΄ψυχαγωγικό' σου χρόνο, δεν είναι μια κραυγή επιστροφής σε ριζικές αξίες που δεν έχουν να κάνουν παρά μόνο με την ψυχή σου και την αντιμετώπισή της ως το πιο υψηλό και εύθραυστο αγαθό;

Αν η pop είναι η μουσική της ευχάριστης ψυχαγωγίας, το punk η μουσική της εκτόνωσης κ.ο.κ. η μουσική των Labradford (ambient, post rock ή ότι άλλο θέλετε) είναι η μουσική ενός υποτιθέμενα άυλου κόσμου, το soundtrack του κόσμου των ιδεών, οι ήχοι στο μυαλό ενός κωφάλαλου, το ταξίδι ενός γαλαξία στο μη-χώρο, η πορεία ενός φύλλου από το δέντρο στη γη που θα επαναλάβει τη διαδικασία της ζωής.
Κυρίως όμως, το 'Fixed::Context' είναι η μινιμαλιστική αποθέωση της μελωδίας, όταν αυτή υπάρχει σε τόσο μικρές ποσότητες, αφτιασίδωτη και 'γυμνή', τόσο βαθιά και δυνατή όμως ωστε τελικά (και μέσα από αυτή την πορεία του μη-γίγνεσθαι) να προσφέρει την ανάταση. Γι'αυτό και σε έναν τόσο ακραία υποκειμενικό δίσκο μια βαθμολόγηση είναι μάλλον περιττή. Τόσο περιττή όσο και οι γνώμες αυτών που γελάνε μπροστά στα έργα της σύγχρονης τέχνης, θεωρώντας τα δημιουργήματα είτε παιδιών είτε ατάλαντων. Όσο βέβαια και αυτών που τα εξυμνούν.