604

(Τριάντα και ένα χρόνια μετά την ίδρυση των Kraftwerk η πολυεθνική ηλεκτρονική pop των Ladytron τιμάει τις τρεις δεκαετίες ζωής του είδους στο πιο συναρπαστικό ντεμπούτο του 2001. Ο μεταλιζέ ρομαντισμός τους θα προκαλέσει δάκρυα στα μάτια των νοσταλγών των Visage και των Classix Nouveau και οργή σε όλους τους υπόλοιπους. Τι ωραία!).
Οι Ladytron απολαμβάνουν τεράστιο hype, αυτό είναι σίγουρο. Τραγούδια τους υπήρξαν σε όλες τις «προχωρημένες» συλλογές εναλλακτικού (προσοχή: όχι indie πλέον!) ήχου τα τελευταία δύο χρόνια. Οι Les Rhythmes Digitales βρήκαν επιτέλους άξιους συντρόφους στον αγώνα τους για 80ς επιβίωση και κυρίως στο να αποδείξουν ότι δεν πρόκειται για ένα ακόμη revival. Η μπάντα ξεκίνησε από τους Daniel Hunt και Reuben Wu και στην πορεία προστέθηκε η κλασσικής παιδείας Helena Marnie στα πλήκτρα και η Mira Aroyo από την Βουλγαρία, την οποία και συνάντησαν σε ένα ταξίδι τους στα όμορφα Βαλκάνια.
Στο '604' LP αυτό που τιμάται και κυριαρχεί δεν είναι μόνο ο άφθαρτος ηλεκτρονικός ήχος, τα ρομποτικά φωνητικά με συναισθήματα και η αυστηρά μετρημένη ρυθμικότητα της δεκαετίας του 80, αλλά και πολλά ακόμη συμβάντα από την ιστορία της σύγχρονης μουσικής. Η υγιής electro new age άποψη των Tangerine Dream, που επιτρέπει και τις απαραίτητες space / ψυχεδελικές παρεκβάσεις, συνυπάρχει με ενορχηστρώσεις που θα ζήλευαν πολλά rock (έως hard rock!) συγκροτήματα και πολλές φορές ο ήχος γίνεται οργανικά σκληρός και περίεργα τραχύς, τουλάχιστον για ένα συγκρότημα που υπόσχεται αφελή και όμορφη συνθετική pop! Η electronica αποκτά δευτερεύοντα ρόλο (σε σχέση με αυτόν που έχει για παράδειγμα στον ήχο των Les Rhythmes Digitales) και η ανάγκη για τραγούδια που στέκονται πέρα από την ηχητική τους ταυτότητα περνάει στο προσκήνιο.
Με αυτό τον τρόπο οι Ladytron παραδίδουν ένα δίσκο που δεν απευθύνεται μόνο στους νοσταλγούς και τα ευαίσθητα εγκεφαλικά τους κύτταρα, αλλά με άνεση κερδίζει και την κριτική αποδοχή και αποβάλει τη ρετσινιά της φωτοκόπιας που αρέσει εξαιτίας της ποιότητας του πρωτοτύπου και μόνο.
Τα 'Playgirl' και 'He took her to a movie' είναι χωρίς μεγάλη δυσκολία όχι μόνο τα καλύτερα κομμάτια αυτού εδώ του δίσκου, αλλά και δύο από τις πιο αξιόλογες και πιο έντονες pop στιγμές που μπορείτε να αγοράσετε αυτό τον καιρό, σαν μια virtual απόδοση τεχνητής ευτυχίας και ρευστών ξεχωριστών στιγμών που χάνονται μόλις τις αγγίξεις. Το πρώτο επιμένει να στροβιλίζει τους ρυθμούς του κάτω από τα φώτα της disco-μπάλας, το δεύτερο αγαπάει περισσότερο τα αποστειρωμένα υπόγεια των Kraftwerk. Μέσα από το φωταγωγό αυτών των υπογείων περνάνε για λίγα λεπτά και οι υπόλοιπες ιστορίες που μας διηγούνται οι Ladytron ('Ladybird', 'I' m with the pilots') και στο τέλος όλα χρωματίζονται από αντανακλάσεις της λάμπας φθορίου στα καντράν των synthesizer αποδεικνύοντας ότι τίποτε δεν είναι πιο γοητευτικό από την τεχνητή ομορφιά, που έρχεται να αντικαταστήσει τις ατέλειες της φύσης.
Ένα ανεπανάληπτο tour de force συναισθημάτων που θα ζήλευαν οι ενδοξότερες στιγμές των Ultravox και με περισσό μεγαλείο θα άνοιγε ένα live-όργιο των Visage σας περιμένει στο ντεμπούτο LP των Ladytron. Αν το χάσετε θα πει μάλλον ότι δεν έχετε ψυχή, παρά μονάχα μυαλό. Οι εγκέφαλοι των μηχανημάτων απέκτησαν πάντως και πάλι αισθήματα και σε λίγο μάλλον θα ξαναρχίσουν να ερωτεύονται!

Πρόκειται στην ουσία για τους Elastica του electro-pop ήχου (εποχής πρώτου δίσκου, ε;). Κλέβουν από παντού και ασύστολα... συμβαίνει όμως να έχουν τα καλύτερα τραγούδια από όλους και τις πιο έξυπνες ιδέες! Τι βαθμό θα βάζαμε στο ντεμπούτο LP των Elastica λοιπόν;