Stitches
1. VHS in, 2. Lotomafam, 3. I partake, 4. Coocking as a habit, 5. Plums ward of danger, 6. The sun debates, 7. Grew aqouainted, 8. Equalhades, 9. Little room, 10. Hearing the words you said, 11. Brass park (surround), 12. Polio, 13. Death claps, 14. Pitch bay, 15. You come (then you want to go), 16. Lucid days, 17. The irregular sea, 18. Infant gems, 9. The drums themselves, 20. Grew detached (interlude), 21. Blizzard, 22. Droplies, 23. That (or this burst of red), 24. Last things last, 25. Schackeld (kids), 26. Rings, 27. Spit curl hairdo, 28. The threshold, 29. Crashberrie (Simos bed), 30. Grew encircled (interlude), 31. On the verge, 32. Lucid days (reprise), 33. Plane trees (in provence), 34. My faintest springtime sough, 35. VHS out.
Επιτέλους το μυαλό μας πάει και κάπου αλλού πέρα από το ρεβανί όταν αναφέρεται η Βέροια.
Θυμάμαι το Larry Gus στις συναυλίες, από τη μια να τρέχει σαν το Βέγγο να προλάβει τις λούπες του, κι από την άλλη να έχει μια φάτσα κάπως σαν να βαριέται ή σαν μόλις να ξύπνησε.
Δεν καταλαβαίνω γιατί αν μεγαλώσεις με Neil Young και όχι με Cypress Hill είσαι φλώρος, αλλά αυτό πιστεύει για τον εαυτό του ο Larry Gus. Η αλήθεια πάντως είναι ότι δίνει την εντύπωση ότι είναι λίγο χίπης, λίγο hiphop και όσο πέρα βρέχει χρειάζεται. Μάζεψε ένα κάρο beats και samples, εξωτερικές ηχογραφήσεις και έφτιαξε ένα μίγμα που έχει soul και ψυχεδέλεια και pop και lounge... Αν σου αρέσει πολύ ένας δίσκος βασισμένος σε samples αρχίζεις να ψάχνεις να βρεις από πού είναι το κάθε sample κλπ. Αν όμως σου αρέσει πάρα πολύ, παραδόξως δεν σε ενδιαφέρει από πού έρχεται το κάθε τι. Σαν να αποκτάει μια αυτονομία λόγω ποιότητας. Δεν είναι πια ο δίσκος που έχει το τάδε το τάδε και το τάδε sample, αλλά απλώς αυτός του Larry Gus. Πώς νιώσατε όταν πρωτοακούσατε DJ Shadow, κάπως έτσι.
Φτιαγμένο με λογική κολάζ είναι αναγκαστικά λίγο ακανόνιστο. Αλλά απολύτως στιλάτο. Είπαμε και ότι ο Larry έχει ένα θέμα με το Βέγγο, οπότε στριμώχνει 35 κομμάτια σε λίγα λεπτά. Κυκλοφόρησε από την Cast-A-Blast! Νομίζω πως ο Larry Gus δηλώνει ότι το 'Stitches' είναι hip-hop, αλλά στην πραγματικότητα είναι ό,τι θέλετε. Οπότε άμα θέλετε είναι hip-hop, soulful hip-hop, χωρίς MCing, πάντως.
Με τρελαίνει αυτός ο συνδυασμός ανανέωσης και παλιομοδίτικου που βγάζει, με όλα τα samples που λέγαμε παραπάνω και που παραπέμπουν περίπου... παντού. Δηλαδή θα μπορούσε να το κάνει soundtrack ένας μυστήριος αβανγκάρντ σκηνοθέτης, ή ο Παπακαλιάτης, ή ακόμα και ο Woody Allen.
ΥΓ. Όσο το ακούω πιστεύω ότι θα χωρούσε στους 30 αγαπημένους μου ελληνικούς δίσκους της δεκαετίας που εκπνέει. Αλλά τι να γίνει, οι κυκλοφορίες που βγαίνουν εκεί ακριβώς στο παρά πέντε μένουν απέξω μεν, αλλά είναι με έναν τρόπο... διαχρονικές.
