This is happening
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε τεράστιο χάσμα μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής. Μουσικά εννοώ, γεωγραφικά συνεχίζει να υπάρχει. Άλλα άκουγε η Ευρώπη, άλλα αποθέωνε η Αμερική. Και αν τυχόν τύχαινε να ακούσει και η Αμερική αυτά που ακούει η Ευρώπη, μιλούσαμε για brit invasion και άλλα τέτοια σταυροφορικά. Με αυτά τα δεδομένα θα μπορούσα να θεωρήσω την περίπτωση του James Murphy εθνοσωτήρια για ένα έθνος που ποτέ δεν έδωσε την προσοχή που του έπρεπε στο Boys Keep Swinging δια φωνής Billy Mackenzie. Σε εμάς τους Ευρωπαίους ακροατές όμως, τι άραγε να προσέφερε αυτή η τριλογία των L.C.D. Sounsdystem, που κάπου εδώ υποτίθεται ότι κλείνει πανηγυρικά;
Σε όσους δεν έχουν ανάγκη από ένα τεράστιο hype για να ακούνε μουσική, είναι σαφές ότι το ανέκδοτο περί της ηχητικής πρωτοπορίας του Murphy και των κατά καιρούς συνεργατών του δεν πρόσφερε απολύτως τίποτε. Η αφορμή για να επαναπροσδιοριστεί η έννοια της indie disco, το punk funk και η rocktronica, είναι στοιχεία που διαρκώς ανακυκλώνονται από το 1978 και μετά και από τα βαριά βήματα των P.I.L. στο τεμαχισμένο από τους Fall σώμα του αμιγούς punk rock ήχου, δεν έχει γίνει μισό βήμα παραπάνω. Και αν έχει γίνει, μετά βεβαιότητος δεν το κατάφεραν οι L.C.D. Soundsystem.
Όταν πρωτοεμφανίστηκαν αργοπέθαινε το electroclash, τώρα που λένε να μας αδειάσουν τη γωνιά αργοπεθαίνει το electro της Ed Banger. Οι ίδιοι παραμένουν περισσότερο απατεώνες από τον πιο τυχάρπαστο εκπρόσωπο κάθε έκαστου είδους. Καμία άξιου λόγου σύνθεση και σε αυτό το τρίτο άλμπουμ και τα υποψήφια anthem του πρώτου ακούσματος (Drunk Girls), που πληρώνουν με όρεξη τα μηνιάτικα loyalties στον David Bowie, δεν θα περάσουν πολλές μέρες μέχρι να τα βαρεθείς. Ο James Murphy δηλώνει ότι παραιτείται του project διότι επιβεβαίωσε ότι το να είσαι cool ισοδυναμεί τελικά με το να μην είσαι τίποτε. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων...
Η ευπρόβλεπτη αυτοκριτική του You Wanted A Hit αδυνατεί να συγκινήσει, παρότι δεν αδυνατεί να σε χορέψει στο ντισκορόκ ταψί. Δεν είμαστε εμείς που θέλαμε απεγνωσμένα ένα θηριώδες hit από τους LCDS, είναι η πνευματική ανεπάρκεια της μουσικής ικανότητας του Murphy, που εξαρχής πόνταρε στο συνταγολόγιο των θνητών σουξέ. Αρκετά τέτοια και εδώ μέσα για να καταστήσουν περιχαρείς τις πρώτες ακροάσεις. Το παραπάνω για παράδειγμα ήδη γνωρίζει στιγμές δόξας στα μαγικά χέρια των Soulwax/2 Many Djs ή όπως αλλιώς λέγονται σήμερα Κυριακή, 20/6/2010 και ώρα 17:30. Το All I Want και πάλι από τα σκουπίδια της έμπνευσης των New Order και κάθε τι άλλο από εκεί που το περιμένεις χωρίς περιθώρια για εκπλήξεις πλέον.
Όλο αυτό το κατάπτυστο σύνολο περιέργως και ταυτόχρονα όλως φυσιολογικά δεν καταλήγει σε ένα απαράδεκτο αποτέλεσμα. Κάθε άλλο. Μάλιστα οι LCDS συμβαίνει να εξελίσσονται οριστικά σε ένα συγκρότημα των singles, που τελικά φτιάχνει και ολοκληρωμένα άλμπουμ με τον παλιό ορθό τρόπο. Οριοθετούν το ηχητικό σήμερα αποκλειστικά μέσα από αναφορές στο χθες και αν τυχόν είστε ακόμη ικανοί να ακούτε τα άλμπουμ των Happy Mondays, τότε είναι πιθανόν ότι το This Is Happening θα αποτελεί προτεραιότητα σας και το 2030. Τότε όμως θα πρέπει να παραδεχτείτε επιτέλους ότι το πιο εύστοχα pop τραγούδι του δίσκου, το πλαστικό blues αίσθημα που αναδίδει το I Can Change δηλαδή, δεν αναφέρεται σε κανένα underground και σε καμία ψαχουλεμένη μετάπανκ ιδιαιτερότητα, παρά μόνο στις αυτού μεγαλειότητες τους Buggles, που ισοπέδωσαν κάποτε την έπαρση της πρωτοπορίας θέτοντας την στην υπηρεσία του κοινού. 3D Killed The LCD Stars το λοιπόν.
Κλείνω και αρχίζω να ετοιμάζομαι για τη συναυλία των Aerosmith.
