A memory of a memory that we are all left with

Leoforio… λέγεται το μουσικό σχήμα του κιθαρίστα Ανδρέα Παπαγιαννακόπουλου. Ένα τζαζ τρίο ουσιαστικά στο οποίο συμμετέχει επίσης ο Παναγιώτης Χαραλαμπόπουλος στο κοντραμπάσο και ο Νίκος Σιδηροκαστρίτης στα ντραμς. Μυστήριο και ιδιαίτερο τρένο το …λεωφορείο, μιας και ο ήχος του παρόλο που δεν ξεφεύγει σε άγνωστα ύδατα και είναι αναγνωρίσιμος ως τζαζ, έχει κάτι πολύ ξεχωριστό. Πέρα από το ότι είναι ένα ηλεκτρικό τρίο {αφού η ηλεκτρική κιθάρα ας πούμε ότι παίζει έναν κεντρικό ρόλο), έχει μια αίσθηση …υδάτινη. Ο ακροατής έχει τη φοβερή δυνατότητα για λίγη ώρα να ακούσει κάτι που θα τον μεταφέρει μέσα σε ένα μελαγχολικό αλλά γλυκό, παραδείσιο θα έλεγα, ενυδρείο!

Είναι βέβαια η φοβερή κιθάρα αλλά σίγουρα παίζει ρόλο και το εκπληκτικό, διάφανο, διακριτικό παίξιμο στα τύμπανα του Σιδηροκαστρίτη, ο οποίος είναι οπωσδήποτε μέσα στους σπουδαιότερους drummers στο ελληνικό προσκήνιο έχοντας συμμετάσχει σε πάρα πολλά γκρουπ και με πολύ διαφορετικές κατευθύνσεις. Διακριτικό μεν, χωρίς όμως να μένει καθόλου στα μετόπισθεν, αφού χτίζει ρυθμικές κατασκευές λεπταίσθητες όπως της αράχνης -για να μην πω και εξ ίσου όμορφες. Μαζί με την κιθάρα του Παπαγιαννακόπουλου δημιουργούν το κλίμα. Κιθάρα επίσης διάφανη και λεπτής υφής, μιας σχολής άλλης στην οποία ανήκουν οι ηλεκτρικοί κιθαρισμοί οι οποίοι δεν επιδιώκουν μια επιφανειακή αγριάδα και φόρτιση αλλά το στύψιμο του ήχου σε σημείο που να κατασταλάζει το υγρό πνεύμα του. Απόσταγμα ήχου λοιπόν που δεν αρέσκεται στα υπερβολικά εφέ και μοιάζει πολύτιμο σαν υγροποιημένο διαμάντι. Κάπως έτσι προκύπτει η τέχνη από το πέταγμα των περιττών μέχρι να μείνει το εξαίσιο.

Δέκα κομμάτια με διάρκειες που ποικίλουν από ενάμισι λεπτό έως εννιάμισι λεπτά, δηλαδή κάποια είναι ηχητικές φράσεις-σφηνάκια που μιλάνε ορθά κοφτά ορίζοντας μια πρόθεση και κάποια άλλα εκτείνονται περισσότερο, αναπτύσσουν αυτή την πρόθεση λέγοντας μια ιστορία. Πάντα όμως, σε όλα τα κομμάτια η πρόθεση είναι ίδια. Αυτή η διάφανη και υδάτινη αίσθηση. Μεστές μελωδίες που δεν λιγώνουν αφήνοντας το χτίσιμο να μιλάει.

Είχα την τύχη να τους δω και ζωντανά και ακούγονταν ακριβώς το ίδιο. Έτσι κι αλλιώς και το άλμπουμ είναι ηχογραφημένο ζωντανά, παίζουν δηλαδή ακριβώς όπως τους είδα. Είναι ωραία η αίσθηση να βιώνεις από κοντά και δυνατά αυτή την ονειρική ατμόσφαιρα σε μια ζωντανή εμφάνιση. Και εξ ίσου ωραία να την έχεις και στο σπίτι σου, στο δωμάτιό σου, μόνος, με σβηστά φώτα και ελαφρώς τσιμπημένη την ένταση. Είναι ωραία να έχεις αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο.