Acoustic clubbing
Oι Πράσινες Νέγρες ήταν ένα από τα δύο συγκροτήματα που στα τέλη των 80s - αρχές των 90s (ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε το 89) έστρεψαν το ενδιαφέρον μας στην καινούργια γαλλική σκηνή. Το άλλο ήταν οι Mano Negra του Manu Chao.
Παρένθεση: Οι πρώτοι υπάρχουν ακόμη. Οι δεύτεροι διαλύθηκαν εξαιτίας της «ασυμβίβαστης φύσης» του αρχηγού τους, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση. Χμμμ... Εμένα μου φαίνεται πιο πιθανό να διαλύθηκαν επειδή δεν χωρούσαν το εγώ του μεγαλόστομου Manu, που παραμένει ωραίος μουσικός αλλά έχει εξελιχτεί σε έναν αερολόγο πολιτικάντη που πουλάει ανέξοδη αμφισβήτηση της «παγκοσμιοποίησης» μέσω της Virgin, και με δηλώσεις όπως «βρίσκομαι σε πολυεθνική γιατί δεν είμαι ακόμη έτοιμος να κυκλοφορήσω ανεξάρτητα τη μουσική μου» δείχνει ότι είτε είναι εξαιρετικά αφελής είτε μας περνάει για ηλίθιους. Τέλος πάντων... Τέλος και της παρένθεσης!
Ήτανε και οι δύο καταπληκτικοί. Διαφορετικοί από αυτά που ακούγαμε, αλλά με τρόπο που μας αφορούσε. Άνοιξαν τα αυτιά μας σε μουσικές έξω από το rock και το new wave και προηγήθηκαν της μόδας του ethnic συμβάλλοντας ένα λιθαράκι με την επιτυχία τους στην εξάπλωσή της. Στους Mano Negra ήταν πιο έντονο το punk rock και το funky στοιχείο ενώ στους Negresses Vertes το μεσογειακό και το εξωτικό. Με αναφορές στην αραβικής προέλευσης βορειοαφρικάνικη μουσική και στο flamenco, πρότειναν ένα εξωστρεφές μουσικό ιδίωμα κατάλληλο, κατά περίπτωση, για βακχικό ξεφάντωμα ("Zobi La Mouche", που σοφά απουσιάζει από εδώ) αλλά και για μεσογειακή ραστώνη ("Face A La Mer").
Το "Acoustic Clubbing" δεν περιέχει καινούργιο υλικό, αλλά παλιά τραγούδια τους πειραγμένα. Οι προθέσεις τους φαίνονται ήδη από το εξώφυλλο. Αισθητική 60s, και στη φωτογραφία και στη γραμματοσειρά, με ευθείες παραπομπές σε εξώφυλλα των West Coast Pop Art Experimental Band και σε αυτό του "Super Session", μεταξύ άλλων. Οι συνειρμοί που δημιουργούνται, επαληθεύονται από το υλικό. Οι ηλεκτρικές κιθάρες και οι R&B και funky ρυθμοί παντρεύονται με τα τραγούδια που περιγράφηκαν πιο 'πάνω, σε μια ατμόσφαιρα χαλαρού πειραματισμού και με σκοπό πάντα την αισθητική απόλαυση (και όχι τον εκβιασμό ενός πρωτοποριακού ηχητικού υβριδίου με ασαφείς καλλιτεχνικούς στόχους, που θα μπορούσε να είναι).
Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει απόλυτα. Με μια λέξη: Cool! Οι αβίαστες μελωδίες που ξυπνάνε μέσα μας ακαθόριστα οικείες εικόνες καλοκαιριού, άσκοπης περιπλάνησης και ευδαιμονικής χαλάρωσης ντύνονται με ηχοχρώματα που δεν είχαν γνωρίσει μέχρι σήμερα, και γίνονται ακόμη πιο γοητευτικές και διαβρωτικές. Και ύπουλα διεγερτικές, στα τελευταία κομμάτια, που τα κρουστά παίρνουν το 'πάνω χέρι. To "Acoustic Clubbing" έχει το γνώρισμα που ξεχωρίζει κάθε εμπνευσμένη δουλειά: Διαπερνάει τα είδη και το χρόνο, και δημιουργεί συναισθηματική εξάρτηση. Σκλάβος του!
