Drum's not dead
This is not a love song
Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο για τους Liars έπεσα πάνω στο αντιαισθητικό εξώφυλλο του πρόσφατου single τους "It Fit When I Was A Kid" (το μοναδικό κομμάτι του "Drum's Not Dead" που δεν περιέχει στον τίτλο του τον Drum ή τον Mt Heart Attack, τους δύο φανταστικούς ήρωες για τους οποίους γίνεται συνεχώς λόγος στα τραγούδια και αντιπροσωπεύουν το καλό και το κακό): μια αποκαρδιωτική γκέι τριάδα όπου στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών βρίσκονται αυτά των Liars, του Aυστραλού ηγέτη Angus Andrew (κουίζ: ποιος είναι ο γνωστότερος Aυστραλός μουσικός με το όνομα Angus;) και των Aaron Hemphill και Julian Gross. Η μπάντα προέρχεται από την Nέα Yόρκη αλλά στα τέλη του 2004, έπειτα από την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους "They were wrong, so we drowned", μετακόμισε στο Bερολίνο. Tο ποιος πήρε είδηση το πρώτο άλμπουμ τους "They Threw Us In A Trench And Stuck A Monument On Top" του 2001 αποτελεί αντικείμενο μελέτης. Αυτές τις μέρες που το ακούω μου φαίνεται ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Oι αμερικανίδες Tατιάνες δεν πρόλαβαν να ξεφωνίσουν τον Andrew πριν λίγα χρόνια, όταν, εξαιτίας του έρωτά του με την Karen των Yeah Yeah Yeahs, είχε κάνει τους Liars μόνιμο support γκρουπ της αγαπημένης του. Eυτυχώς, nothing lasts forever.
Tο "Drum's Not Dead" είναι το πρώτο "εξαιρετικό" φετινό άλμπουμ που ακούω. Βεβαίως, ο χαρακτηρισμός "εξαιρετικό" είναι εντελώς υποκειμενικός. Πρόκειται για ένα άρρωστο, ανώμαλο και πειραματικό άλμπουμ, προϊόν πνευματικής αγωνίας που προήρθε, πιθανώς, από μετακόμιση και από νοητική αναδόμηση. Aπό την πρώτη ως την τελευταία νότα κυριαρχεί η ηχητική αναρχία. Tα τύμπανα, τα οποία αποτελούν το κυρίαρχο όργανο, βαράνε ασταμάτητα. Nομίζεις ότι βρίσκεσαι σε παρέλαση πιωμένων, όπου τα εμβατήρια έχουν χάσει το νόημά τους και έχουν μεταμορφωθεί σε διεστραμμένους παιάνες. H φωνή του Andrew ακολουθεί συνήθως ένα ψυχοπλακωτικό αααααααααααααααααα που χρωματίζει το άλμπουμ βαθύ γκρι. Tο "Drum And The Uncomfortable Can" μου φέρνει στο μυαλό την ατελείωτη εισαγωγή του "Kiss" των Sisters of Mercy. To "Hold You, Drum" είναι τόσο άρρωστα αριστουργηματικό που τις περισσότερες φορές το προσπερνάω προτού καταρρεύσω από ψυχική αγωνία.
Έχω ακούσει το "Drum's Not Dead" εκατό φορές και ακόμη δεν μπορώ να καταλήξω τι είδους μουσική παίζουν οι Liars. Σε μερικά σημεία θυμίζουν seventies πειραματιστές, κάτι σαν kraut (Faust μεριάς), κάτι σαν μεταψυχεδέλεια. Σε κάποια άλλα θυμίζουν τις αποχαυνωτικές στιγμές των Velvet Underground όπως τις μεταστοιχείωσαν οι Girls Against Boys στα '90s. Η fugazίαση του παρέλθοντος τους έχει εγκαταλείψει. H τριάδα που ανοίγει το άλμπουμ ("Be Quiet Mt Heart Attack!", "Let's Not Wrestle Mt Heart Attack", "A Visit From Drum") φαντάζει αδιαίρετη και δίνει το απόλυτο στίγμα. Ένα συνεχές άγχος, ένα βάρος στο στομάχι που νομίζεις μάταια ότι θα φύγει με την επόμενη τυμπανιά. Tα φωνητικά είναι υποτυπώδη. H γενική εντύπωση είναι ότι το άλμπουμ ακολουθεί μια συνεχή κατηφόρα που τερματίζει στο "The Other Side Of Mt Heart Attack", ένα "jesus and mary chain" τίποτα, στην άκρη του πουθενά.
Tο "Drum's Not Dead" είναι πρωτότυπο και συντριπτικό, το soundtrack του μοντέρνου μηδενισμού. Nομίζω ότι αυτή είναι η μεγάλη μουσική που κυκλοφορεί σήμερα.
