The Texas-Jerusalem crossroads
Γιατί να μας ενδιαφέρει η πρώτη δισκογραφική δουλειά μακράς διάρκειας τριών παπαδοπαίδων από το Denton του Texas που αφού γαλουχήθηκαν με πεντηκοστιανούς ύμνους, αποφάσισαν κάποια στιγμή (την εποχή που άρχισε να τους επιτρέπεται η είσοδος στα bar) ν'αρπάξουν τις κιθάρες και να ροκάρουν με θέματα όπως το νόημα της δημιουργίας, η αναζήτηση της γης της επαγγελίας και τα θαυμαστά μελούμενα που μας δίδαξε να περιμένουμε (προ ή μετά θάνατον) ο Εβραϊκός πολιτισμός;
Εκ πρώτης όψεως η περίπτωση δεν φαίνεται να παρουσιάζει ενδιαφέρον. Αρκετές φορές κολυμπήσαμε στον Ιορδάνη, πάθαμε πλάκα με τα θαύματά Του, προβληματιστήκαμε με τις παραβολές Του, χύσαμε κουβάδες ιδρώτα σκαρφαλώνοντας στο Γολγοθά μαζί Του, τρομάξαμε με τα σημεία και τέρατα της Αποκάλυψης.... Κι απ'τη στιγμή που το πήραμε απόφαση πως ο κώδικας που κρατάει τα μάτια του μυαλού μας μισόκλειστα δεν πρόκειται να σπάσει, στρέψαμε την προσοχή μας σε πιο κοντινά, καθημερινά, ταπεινά θέματα. Όπως η τέχνη των συνανθρώπων μας...
Η ομορφιά της μουσικής τους είναι που δεν μας επιτρέπει να τους ταξινομήσουμε στα αζήτητα ή γραφικά (μαζί με τους 'Ελεύθερους' ή τους 'Stryper'), η περίεργη γοητεία που αυτή εκπέμπει, χωρίς οργή, χωρίς μιζέρια, με μια πραότητα λες κι ο Josh 'Buck' Pearson που τραγουδάει (σαν τον Jeff Buckley μερικές φορές), παίζει κιθάρα και είναι ο συνθέτης των τραγουδιών, έχει βρει τη nirvana του. Το... παθαίνουν συχνά οι άνθρωποι που καταφέρνουν να πιστέψουν ολόψυχα σε κάτι.
Μια κιθάρα, μπάσο και ντραμς κάνουν αρκετή φασαρία, οι ρυθμοί είναι σαν Birthday Party στις 28 στροφές, ο τραγουδιστής τραγουδαπαγγέλει, έντεκα τραγούδια σε ογδόντα λεπτά, οι εκρήξεις πριν τους ψιθύρους, το fuzz που φτιάχνει προπετάσματα κι άλλα παραδοσιακά και σίγουρα χαρτιά που σε άλλες περιπτώσεις θα μας έφερναν χασμουρητά... Όμως, όμως, όμως... είναι αυτή η αδιευκρίνιστη ποιότητα που δε γίνεται λέξεις, που μας κάνει να κλείνουμε το στόμα και ν'ανοίγουμε τ'αυτιά ή να παραμιλάμε χάνοντας την ουσία... Ακόμα και αν δε μας νοιάζει που η USA βρίσκεται στο κέντρο της JerUSAlem. Ακόμα κι αν το άκουσμα του ονόματος Ισραήλ μας φέρνει πια στο νου τους Infected Mushroom ή τον Doron Jamchy και όχι προφήτες κι αποστόλους.
Τα τραγούδια των Lift to Experience δεν τσακίζονται να σε εθίσουν απ'την πρώτη αυτιά. Δεν είναι ποπ χιτάκια και δεν έχουν άλλωστε καμιά τύχη στα ραδιόφωνα. Θέλουν μερικές ακροάσεις μέχρι να σε συντονίσουν στο μήκος κύματός τους. Τους τις χάρισα και δεν έχασα.
