Falling off the Lavender bridge

"Εύρηκα, εύρηκα...", αναφώνησα, όταν βυθισμένος στην μπανιέρα μου κατάλαβα επιτέλους ποιους ακούω στο τραγούδι που ανοίγει το δίσκο, το εντυπωσιακό Galaxy of the Lost. Μα φυσικά είναι οι Doves! Κόντεψα να παρασύρω κάποιον αθώο ανυποψίαστο περαστικό, όταν συνειδητοποίησα ότι στα ηχεία του αυτοκινήτου μου δεν παίζει το Devil Tricks for a Bitch αλλά το Because I Got High του Afroman με έγχορδα. Ξύπνησα ιδρωμένος στον ύπνο μου, όταν πίστεψα ότι στο ρεφρέν του Dry Lips θα έμπαινε αιφνιδιαστικά ο Kele Okereke (Bloc Party) να τραγουδήσει : 'this modern love breaks me...' Για να μη σχολιάσω τους Magic Numbers στο Let the Bitches Die, νόμιζα ότι τους είχα διαγράψει τελείως από τη μνήμη μου! Πολλά είναι τα παρόμοια περιστατικά που μου συνέβησαν. Κάτι σαν μουσικό κουίζ με βαθμό δυσκολίας επιπέδου "Μάντεψε ποιος", ερωτήσεων τύπου έχει μουστάκι δε φοράει γυαλιά.

Ο δίσκος που ακούμε είναι δίσκος brit pop-rock, με αρκετά διαφορετικές ενορχηστρώσεις από ό,τι μας έχει συνηθίσει το είδος. Έχει και μερικές μελωδίες που παραπέμπουν σε americana, παραμένει όμως βρετανικό ροκ. Σε περίπτωση που ξεχαστείς τώρα, υπάρχουν πιθανότητες να πιστέψεις ότι βρίσκεσαι σε live των Calexico, αφού ο τύπος με την pedal steel έχει πάρει άδεια να παίζει ασταμάτητα σε ορισμένα τραγούδια. Ό,τι και να κάνει ο δόλιος ο Dev Hynes (η μάνα του προφανώς δεν τον φωνάζει Lightspeed Champion) δεν μπορεί να κρυφτεί. Πρόσθεσε και κλαρινέτο, και φλαμένκο κιθαριστικό πέρασμα έκανε, και περίεργα ρούχα φοράει, λίγο ξέφυγε μόνο από το είδος του.

Οι καταβολές του Dev Hynes είναι προφανώς σύγχρονες, κυρίως της τρέχουσας δεκαετίας, αν εξαιρέσεις την ομοιότητα με τη φωνή του Damon Albarn που θυμίζει 90s, ίσως όμως να είναι ομοιότητα με τη φωνή του Murray Lightburn των Dears, το ίδιο κάνει. Ο δίσκος είναι γεμάτος από έξυπνες μουσικές ιδέες, στίχους που προσπαθούν να δείξουν πόσο cool είναι ο δημιουργός τους και φωνητικά πότε υπεράνω-ειρωνικά και πότε σπαρακτικά μέχρι δακρύων.

Το Falling Off the Lavender Bridge είναι κάπως μπερδεμένο μουσικά. Αναμενόμενο. Πρών indie (;) kid, αφού ξεμένει από συγκρότημα, ξεκινάει από την αρχή και ηχογραφεί το ντεμπούτο του στην Ομάχα με παραγωγό τον Mike Mogis (από τη Saddle Creek). Σα να μην έφταναν όλα αυτά, κάνει και κολλητή παρεά με τον Conor Oberst (ούτε αυτόν τον φωνάζει η μάνα του Bright Eyes), μουσικά πάντα.

Άντε τώρα να καταλάβεις ποια ανώτερη δύναμη τον φώτισε για να κάνει αυτές τις κινήσεις. Μήπως πιστεύει και ο ίδιος ότι ανήκει στο χώρο της country, όπως τον κατέταξαν αρκετά έντυπα που μόλις ακούσουν μπάντζο βγάζουν ετυμηγορία; Μήπως ζήλεψε τα Νο1 του φίλου του στην Αμερική; Το πιο πιθανό είναι να σιχάθηκε το θορυβώδες και λιγάκι ανούσιο πρώην γκρουπάκι του, τους Test Icicles, και θέλησε να χαλαρώσει λιγάκι ο άνθρωπος.

Έχει την επιθυμία, όπως δήλωσε στο περιοδικό-μέσο προώθησής του, ΝΜΕ, οι στίχοι του να ταράξουν τους ακροατές του και να μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη τους, όπως έκανε ο Eminem. Αλλά όταν το πιο συνταρακτικό που αναφέρει είναι ότι κόντεψε να πνιγεί τρώγοντας τα δημητριακά του, είναι λίγο δύσκολο να έχουν οι στίχοι του το αντίκτυπο που περιμένει. Πού είναι η ναρκομανής μάνα, οι απόπειρες δολοφονίας της συζύγου του και η ακατάσχετη αθυροστομία;

Κατα τ' άλλα, ο δίσκος έχει αρκετά φρέσκο ήχο, προσεγμένη παραγωγή και μπορεί να αποδειχτεί αρκετά διασκεδαστικός, αν δεν ενοχληθείς από το μουσικό αχταρμά που συντελείται σε διάφορα σημεία. Στα θετικά βάλτε και τα ωραία φωνητικά της Emmy the Great (;), που ομορφαίνει ακόμα περισσότερο τις μελωδίες του Dev. Μπορεί να δώσει πολύ περισσότερα στο μέλλον, αν δεν τον κάψει το NME. Αλλά μαλλον θα τον κάψει, εσείς τι πιστεύετε;