The Arockalypse
Αν μου έλεγε ποτέ κανείς ότι θα έγραφα review για μπάντα που πάει στην Eurovision, μάλλον θα τον έβριζα. Τελικά υπάρχει πάντα η πρώτη φορά για όλα.
Κάπου εκεί στα μέσα του 90 εμφανιστήκαν οι GWAR (ακόμη υπάρχουν νομίζω) μια μπάντα που τα μέλη της ήταν ντυμένοι σαν τέρατα. Κάτι σαν τους Kiss στο πιο brutal. Είχαν σημειώσει και σχετική επιτυχία με το "Three little pigs" που το έπαιζε το MTV αρκετά συχνά. Μετά περάσαμε στους Slipknot και διάφορες άλλες μπάντες που βγαίνουν μεταμφιεσμένες στην σκηνή. Οι Lordi είναι το σχετικά πιο πρόσφατο σχήμα που εμφανίζεται έτσι. Μάλιστα ένας φίλος που τους είδε μου είπε ότι τα live τους κρατάνε μετά βίας μια ώρα μιας και οι άνθρωποι (συγνώμη τέρατα) δεν αντέχουν παραπάνω με full body make up. Δεν θα ασχοληθούμε άλλο όμως με τις στολές μιας και τα ξέρετε όλα ήδη από τα τηλεοπτικά κανάλια.
Μουσικά ο δίσκος είναι ένα best of 80s metal, αυτό που λέμε ...σαν να μην πέρασε μια μέρα. Συναντιούνται πολλά μεγαθήρια εκεί μέσα ..ας πούμε ότι σε πολλές φάσεις τα φωνητικά είναι αρκετά επηρεασμένα από Ronnie James Dio (πάντα όμως σε πιο ποπ νότες). Στο "Bringing Back the Balls To Rock" έχουμε μια εισαγωγή αλλά Venom μετά όμως το κομμάτι περνάει ένα progressive στάδιο για να καταλήξει σε τελείως heavy metal ύμνο αλλά Twisted Sister. Το "It Snows in Hell" είναι γνήσιος Alice Cooper και το σούπερ-χιτ "Hard Rock Hallelujah" είναι ένα κομμάτι που θα έπαιζαν οι Βρετανοί Darkness αν δεν ήταν gay. AC/DC επιρροές στο "They only come out at night" καθώς και ένα καθαρό κομμάτι W.A.S.P. με το "The Chainsaw Buffet". Το "Good to Be Bad" μας πάει κανονικά είκοσι χρόνια πίσω, με φοβερά σύνθια α λα Europe...μόνο ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και τα άλλα παιδιά λείπουν (λέτε να προτείνουμε να τους βάλουν στο βιντεοκλίπ). Νομίζω ότι μέχρι τώρα θα 'χετε αποφασίσει αν θέλετε να πάρετε τον δίσκο η όχι οπότε ας περάσουμε στη τελική ανάλυση.
Παρά τις προαναφερόμενες επιρροές οι Lordi κρατάνε δικό τους χαρακτήρα κάνοντας τον δίσκο ευχάριστο και ευκολοάκουστο. Αυτό είναι κάτι που θα ευχαριστήσει τους οπαδούς του poser rock αλλά όχι όμως και αυτούς του καθαρού heavy metal. Η μπάντα δυστυχώς δεν είναι επική αρκετά με αποτέλεσμα να χάνει την δυνατότητα να χαρακτηριστεί κλασική από κάποιους (και γραφική από κάποιους άλλους). Πολύ καλό στοιχείο επίσης είναι η καθαρή προφορά στα αγγλικά τους κάτι που οφείλεται στο ότι δεν είναι native speakers. Γεμίζοντας ένα δίσκο με χιτς όμως δεν σημαίνει ότι θα είναι και χιτ ο ίδιος σαν σύνολο. Πάντως σίγουρα κατάφεραν να βγάλουν καλύτερο δίσκο από τον τελευταίο του Rob Zombie.
12 points για τον διαγωνισμό.
6,5 κανονική βαθμολογία.
