Champagne, cocaine, nicotine stains (with the Anubian Lights)

Κάποτε ήταν προϋπόθεση. Για να μπορούσε να θεωρηθεί μια κυρία μεγάλη, θα έπρεπε να καταθέσει ικανές αποδείξεις στην φωνητική jazz. Και μιλάμε για εποχές όπου η υπόληψη είχε άλλη βαρύτητα στους μουσικούς κύκλους. Η Lydia Lunch το δοκίμασε μικρή και μέσα από έναν παρορμητικό τρόπο έδωσε το "Queen Of Siam", νομίζοντας ότι αυτό ήταν, οι ενορχηστρώσεις του Billy Ver Planck θα ήταν αρκετές για να τελειώσει με το θέμα μια και έξω. Και ήταν μόλις 1980. Δεν λογάριαζε όμως τον εθισμό και τις δικές της εμμονές. Δεν είναι να απορεί κανείς δηλαδή που έκτοτε αυτή η ενασχόληση επανήλθε έμμεσα στις διάφορες spoken word εμφανίσεις της - ειδικά αυτές με τον Terry Edwards - αλλά ελλειπούσης πάντα της ευθύτητας κατά ουσία έμενε μόνον ένα υπονοούμενο.

Οι Tommy Grenas και Len Del Rio των Anubian Lights από αυτήν την άποψη φρόντισαν εξαρχής να δώσουν σε αυτό το cd ep έναν χαρακτήρα σύγχρονο και αν μη τι άλλο όχι παρωχημένο ή παρακμιακό - τις γνωστές δηλαδή παρεκτροπές που το πιθανότερο είναι ότι η Lydia Lunch θα πάρει, αν την αφήσεις μόνη στις αποφάσεις. Και αυτό ταιριάζοντας όμορφα στις συνθέσεις ηλεκτρονικά και χορευτικούς ρυθμούς από παρακλάδια της acid jazz. Ουσιαστικά βέβαια μιλάμε για τα πρώτα τρία τραγούδια. Εκεί θα μπορούσε και επισήμως να τελειώσει την προσφορά του το παρόν χωρίς τα περαιτέρω. Και θα το έκανε επιτυχημένα, χωρίς την σημαντική ιδιαιτερότητα που εδώ δεν υπάρχει.

Ιστορίες διαφθοράς απ' τα κρυφά σοκάκια των μεγαλουπόλεων, ερωτικά ρομάντζα διαλυμένα στην πλήξη, γλώσσα κοφτή - η πικρή πλευρά της αθυροστομίας είναι κάτι συνηθισμένο για την Lydia Lunch εξάλλου - ένας ύποπτος και ένοχος σαρκασμός και καθετί εκτροχιασμένο στο ανίατο της ειρωνείας και των αστείων μιας ντίβας. Γνωστά ήδη, αλλά αρκούντως πολλά για την χρονική διάρκεια των μόλις δεκαοκτώ λεπτών. Χωράει σε τόσο λίγο ο χλευασμός;