Youth novels

Η Lykke Li Timotej Zachrisson ήταν μέχρι πρότινος ένα απ' τα καταχωνιασμένα σουηδικά μυστικά των γεννηθέντων κει πάνω το 1986. Κι επειδή αυτό το ονοματεπώνυμο δεν υπήρχε περίπτωση να το "πουλήσει" πέρα απ' τους τελωνιακούς της χώρας της, όπως και για τον ίδιο λόγο δεν τέθηκε πιστεύω καν θέμα να το δούμε και σε εξώφυλλο cd όταν το κορίτσι πήρε το δρόμο που την έφερε ως εδώ -μην ψάχνετε για τρελά ταλέντα μνήμης στο σινάφι μας-, το 'κοψε στις δύο λέξεις: Lykke Li είναι το short της κι έτσι συστήνεται στο μουσικό κόσμο, από φέτος και μ' αυτό το ντεμπούτο φουλ άλμπουμ της.

Αν είχα δυνατότητα, και διάθεση, να παρακολουθώ τα δορυφορικά, κι αν είχα πέσει στην εκπομπή της 22/04 του "Later... with Jools Holland" στο BBC Two, πράγμα απίθανο, θα σας έφερνα αυτήν τη σελίδα νωρίτερα. Όμως περίμενα να έχω στα χέρια μου με σάρκα κι οστά το "Youth Novels" στην LL (νέα κι ιδιοκτήτρια εταιρείας, φονικά προσόντα) για να το κάνω με τον πατροπαράδοτο, ενθουσιώδη τρόπο που λαθεύει ελάχιστα με τους εξαιρετικούς δίσκους.

Αυτό που λέτε είναι ένα ποπ άλμπουμ με εμπνευσμένη ιδιαιτερότητα. Ιδιαιτερότητα ειδικού βάρους τέτοιου που σε παίρνει και σε σέρνει. Είναι απ' αυτά που όποτε τα βρίσκεις θες δε θες μπαίνεις κι εσύ παραδομένος σε φάση να ενισχύσεις εμπράκτως το επερχόμενο hype τους. Ο Bjorn Yttling των Peter, Bjorn & John αρπάζει τη μοναδική ευκαιρία που του 'κατσε να 'ναι στους δύο παραγωγούς που έκαναν τη δουλειά κι αναμόρφωσαν την ηχητική κίνηση της Li, την έτσι κι αλλιώς ποιητική της διάθεση και το ηλεκτρονικό της ρομάντζο, ισορροπώντας στο νήμα πρόζα, απαγγελίες και τραγούδι. Αυτά ήταν τα καθήκοντά του κι ως συν-συνθέτης των περισσότερων τίτλων κι εκεί τα πήγε επίσης περίφημα.

Στον άλλον τίτλο, τον μεγάλο του δίσκου, εννοεί ακριβώς ό,τι λέει, αληθινές νουβέλες για τη νιότη της, κάπου τη διάβασα να ξεστομίζει συνεντευξιαζόμενη την Li. Μα ποιος κάνει τα νιάτα του νουβέλες σήμερα και να 'ναι κιόλας κι αληθινές. Καίγεται κανείς με τις αλήθειες που πέρασαν; Απ' άκρη σ' άκρη το παρελθόν μονάχα με τέτοιες έχει να κάνει. Δεν ξέρω αν είχαμε τους ίδιους συλλογισμούς, όμως η Lykke Li γράφει αντιθετικά μια ταραγμένη ποπ του παρόντος. Κι είναι πολύ δύσκολο να συνθέτεις για το σήμερα και να το κάνεις από μέσα, με ταύτιση, με αφοσίωση. Χωρίς αναστολές, υποβρύχια, ανιχνεύοντάς το, περιγράφοντάς το, βάζοντάς του κηροζίνη αν χρειαστεί και σκαλίζοντάς το μέχρι να ξύσεις κόκαλο. Η Kate Bush έκανε τέτοιο κουμάντο παλιά, η Laurie Anderson επίσης, η Anne Clark στα πρώτα της βουτούσε στη σκοτεινότητά μας και το εννοούσε. Και η Li το εννοεί, με τη σοβαρότητα ενός κοριτσιού που δεν είναι εντυπωσιασμένο, αλλά είναι πεισματωμένο με τα πιστεύω του κι ας είναι αυτά τίποτα παιδικές κούκλες, λευκώματα μ' αφιερώσεις, άλμπουμ με φωτογραφίες που δεν τις ανοίγει ποτέ διότι στα μάτια της η ίδια φαίνεται σαν ασχημόπαπο...

Εξομολογητικά τραγούδια και τα δεκατέσσερα, με αρκετές διαφορές ύφους μεταξύ τους, όσο επιτρέπει ο εφηβικός, αλλά αισθαντικός τρόπος που ερμηνεύει η Σουηδέζα, συχνά αφοπλιστικά άγουρος αλλά ολοκληρωμένος συναισθηματικά. Κι όπου όλο αυτό δικαιώνεται, κι ο δίσκος κορυφώνεται σχεδόν ξεδιάντροπα, τα λόγια βγαίνουν απ' τα δικά σου χείλη, είναι οι σκέψεις σου, τα χθεσινοβραδινά σου όνειρα, ό,τι ήθελες να πεις φωναχτά αλλά ποτέ δε βρήκες το θάρρος που χρειάζεται. Δε θα διαλέξω κομμάτι. Θα φέρω ένα παράδειγμα με το "Hanging High", ένα τρακ που η Lykke Li αποδίδει ως την Julee Cruise των γυμνασιακών χρόνων και που τρέμεις μπρος στη συνειδητοποίηση ότι η μουσική του είναι τρομερά απλή, τόσο που κινδυνεύει να μην υπάρχει. Όπως τότε που ο Angelo Badalamenti με δυο-τρία χτυπήματα στις μπάσες χορδές της κιθάρας και μια καλοστρωμένη ατμόσφαιρα από πλήκτρα μας έκανε άνω κάτω στο "Floating Into The Night" της Cruise.

Το "Youth Novels" είναι ένα ντεμπούτο απίστευτης δύναμης, κι ως τέτοιο αντιμετωπίστε το... Είναι κάτι σαν το "Public Recordings" του 2008 στο ακόμη πιο βελτιωμένο, είναι απ' τους δίσκους που σημαδεύουν τη χρονιά κι εμείς αναλογιζόμαστε τη βολικότητα κι ευκολία του σαν σαλεμένοι...