Hurry up, we΄re dreaming

"Λαμβάνοντας δε υπόψη και το φόβο της τυποποίησης που διακατέχει τον Gonzalez, είμαι (όσο και αν ακούγεται "κλισεδούρα" οκνηρού μουσικογραφιά) πραγματικά περίεργος για τη συνέχεια. Μέχρι τότε, έχει κανείς αμφιβολία ότι οι Μ83 εκφράζουν απόλυτα την εποχή τους; Ότι είναι 100% ...2008;". Πιάνω το νήμα της αφήγησης από τον επίλογο της κριτικής μου για το "Saturdays=Youth", επιμένοντας στο καταληκτικό συμπέρασμα: "100% 2008". Ήτοι; Ας αφήσουμε το υπονοούμενο να αιωρείται προς το παρόν...

Πέρασαν 3 χρόνια από τότε, πολλά άλλαξαν και για τον κόσμο αλλά και για τον ίδιο τον Αντώνιο Γκονζάλεθ, τον πραγματικό κινητήριο μοχλό των M83. Μεταξύ άλλων, ο χρόνος έφερε και μια μετακόμιση από το Παρίσι και το φορτικό βάρος της ιστορίας αιώνων στο ...ανάλαφρο ιστορικά αλλά εξίσου καταπιεστικά γιγάντιο L.A. Αλλαγή κλίμακας, αλλαγή σελίδας; Ίσως ναι, αλλά οι σελίδες δεν γυρίζουν μόνο με φορά προς το μέλλον. Υπονοούμενο-κρατούμενο Νο. 2.

Η αμερικάνικη εμπειρία λοιπόν και οι ονειροπόλες βόλτες στο πάρκο του Joshua Tree αποτέλεσαν την πηγή μουσικής έμπνευσης (όπως και για κάποιο άλλο παλιό συγκρότημα, του οποίου αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομα) για το "Hurry up, we're dreaming", το οποίο (ας δώσουμε το λόγο στο δημιουργό) θα ήθελε πολύ να μοιάσει στο "Mellon collie" (της ...γενιάς των hipster θα συμπλήρωνα εγώ). Θεμιτή όσο κι αν ακούγεται ...αυθάδης η φιλοδοξία, και ο πήχης τίθεται εξαρχής τολμηρά ψηλά. Το αποτέλεσμα (για να αφήσω και τα υπονοούμενα); Μου θυμίζει τους άλτες του επί κοντώ, οι οποίοι αφού πρώτα έχουν εξασφαλίσει την πρώτη θέση, μετά βάζουν τον πήχη στο παγκόσμιο ρεκόρ και 9/10 φορές τον ρίχνουν παταγωδώς.

3 χρόνια δουλειάς ενσωματώνει τούτος ο δίσκος, όμως φευ, στην τέχνη το "Αριστούργημα", ο μεγάλος δίσκος, δεν γεννάται κατά κανόνα ακολουθώντας (μόνο) την προτεσταντική προτροπή "δουλειά-δουλειά-δουλειά". Όσα πάντως αγαπήσαμε και όσα βαρεθήκαμε στους Μ83 βρίσκονται εδώ μέσα σε ισχυρότερη δόση και μεγαλύτερη διάρκεια. Οι ιμπρεσιονιστικού τύπου δομές των κομματιών, οι βαθιές ρίζες στα 80s, οι αιθεροβατούσες εσωστρεφείς συνθέσεις, οι πυκνές κιθάρες-σύνθια που ακόμη υποχρεώνουν τον μουσικό "τοπογράφο" να τους εντάσσει στις ευρύτερες δυνάμεις του shoegaze (ένας όρος ο οποίος προφανώς κι έχει διευρυνθεί σε περιεχόμενο από τότε που πρωτοχρησιμοποιήθηκε). Δεν θα πω "dream pop", θεωρώ εγγενώς γελοίους τέτοιους (περι)ορισμούς, δυνητικά οποιαδήποτε μουσική μπορεί να σε κάνει να ονειρευτείς...

Με απόηχους από κάθε LP των M83, ο δίσκος μοιάζει περισσότερο σαν μια σύνοψη ζωής και όχι σαν ένα νέο ξεκίνημα (αν θεωρείτε ότι επαρκεί για κάτι τέτοιο η διάσπαρτη ένταξη ενός σαξόφωνου ή μιας ακουστικής κιθάρας, θα σας παραπέμψω σε ένα καλό λεξικό στο λήμμα "επιτήδευση"). Είναι σαφές πάντως ότι ο Gonzalez το παιδεύει το πράγμα, περνάει άλλωστε και τον οριακό (μέχρι τον επόμενο!) κάβο των 30, αλλά προς το παρόν μοιάζει μάλλον μπερδεμένος (σε μεταβατικό στάδιο θα έλεγε ένας πολιτικός). Επιστρατεύει και την Zola Jesus για να κομίσει μερικές ψιθυριστές οιμωγές στο άγευστα τιτλοδοτημένο "Intro", μπας και ποτιστεί λιγάκι σαν γλάστρα δίπλα στο ...βασιλικό hype, αλλά έχει περάσει ο καιρός όπου τέτοια "featuring" εντυπωσίαζαν τον ακροατή. Η οποία Zola, ειρήσθω εν παρόδω προσπαθεί φιλότιμα (και με τον φετινό τραγικά αστείο της δίσκο) να εξαντλήσει το όποιο καλλιτεχνικό κεφάλαιο έχει μαζέψει (την ανοχή του Καραμπεάζη πάντως την έχει ακόμη).

Το "Hurry up, we're dreaming" ασφαλώς και δεν είναι ένας κακός δίσκος, έχει τις στιγμές του, αλλά το μέτρο του κάθε δίσκου είναι η προσέγγιση του στόχου τον οποίο θέτει. Και κατά βάση ο δίσκος αυτός αποτυγχάνει να εκτελέσει το διαλεκτικό άλμα από την ποσότητα προς την ποιότητα, πολλά κομμάτια μοιάζουν σαν δίδυμα αδελφάκια (όπως ομολογεί και ο ίδιος!), η φλυαρία και η πληθωρικότητα του κουράζει, όπως και η φωνή του ίδιου του Gonzalez, η οποία όταν βρίσκεται κάτω από στρώματα στουντιακής επεξεργασίας συμβάλει θετικά στη δημιουργία ατμόσφαιρας, όταν όμως αναλαμβάνει να κουβαλήσει ένα τραγούδι συνήθως το αδικεί (για παράδειγμα το πολύ όμορφα κλιμακούμενο "Wait"). Άλλωστε ας σημειώσουμε ότι ο Gonzalez υπήρξε πάντοτε καλύτερος ηχοτοπιο-ποιός παρά τραγουδο-ποιός. Και είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι οι συνθετικές του ικανότητες δεν φτάνουν για να υποστηρίξουν το όλο τούτο εγχείρημα.

H εξέλιξη στη μουσική είναι έτσι κι αλλιώς μια έννοια νεφελώδης και δυνητικά ύποπτη. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η μουσική (με το μ κεφαλαίο) πηγαίνει προς κάποιο ασαφές "μπροστά", προς κάποιον ιδανικό ιδεατό στόχο. Τούτο είναι ριψοκίνδυνο να το ισχυριστείς για ολόκληρες κοινωνίες, πόσο μάλλον για την τέχνη, το χαοτικό αυτό όχημα προσωπικής έκφρασης. Προτιμώ λοιπόν την αντίληψη της εξέλιξης ως μια διάθεση για αλλαγή και αναζήτηση, ως τον φόβο της πέτρας μπροστά στο ...χορτάριασμα, του νερού μπροστά στη στασιμότητα. Οι M83 δείχνουν να έχουν αυτή τη διάθεση, παρόλο που (ακόμη) το αποτέλεσμα δεν τους δικαιώνει...