Above

Κάπου στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και αφού ο Κος Combain μας είχε αφήσει πλέον χρόνους, αφήνοντας δυστυχώς πίσω του άπειρα νιρβανοειδή κλωνίδια να μας κυνηγάνε στον αιώνα τον άπαντα, κυκλοφόρησε αυτό το άλμπουμ...

«Ο επιτάφιος του grunge!» θα πούνε κάποιοι, «Μα το grunge είχε ήδη πεθάνει!» θα πουν κάποιοι άλλοι και για μερικούς απλά το grunge δεν θα πεθάνει ποτέ... για μας; Απλά ένας δίσκος για ρομαντικούς.

Ο δίσκος πονάει και είναι κάτι που στο δηλώνει απ'την αρχή "Wake up young man, it's time to wake up" σου φωνάζουν οι στίχοι του Layne Staley. Σου φωνάζουν; Μα τι λεει ο τυπάς θ'απορήσει κάποιος αφού ο τραγουδιστής τα λεει όλα σε εξαιρετικά χαμηλούς τόνους... σχεδόν ψιθυριστά... και όμως αυτή είναι η δύναμη της φωνής του.

Σαν καλός φίλος που σου λέει τα προβλήματά του μέσα από αλληγορίες θέτοντας τον εαυτό του ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Σε περνάει μέσα από δέκα διαφορετικές ιστορίες όλες όμως με κοινό παρανομαστή.

Μια ελαφριά αυτοκτονική διάθεση περιβάλει την μουσική του άλμπουμ δίνοντας σου διάφορα σκαμπανεβάσματα του στυλ σώσε με-άσε με. Όλα αυτά βέβαια πηγάζουν απ'τις 'κακές' συνήθειες του τραγουδιστή... όλοι καταλαβαίνετε για τι μιλάμε.

Το άλμπουμ πάει περίπου ένα, ένα, τα κομμάτια (ένα ήπιων τόνων και ένα δυνατών αντίστοιχα) ως το 'Lifeless Dead' και μετά έχουμε στο καπάκι δυο 'γρήγορα' στο 'Long gone Day' επιστροφή της γαλήνης (με τη βοήθεια των φωνητικών του Mark Lanegan). Στο 'November Hotel' η ψυχεδέλεια δίνει τα ρέστα της με την μορφή ενός εφτάλεπτου ινστρουμένταλ. Το 'All alone' είναι ένα καλό outro απ'το 'πηγάδι' που μας αφήνει όπως μας βρήκε ο δίσκος ολομόναχους.

Ή τον ακούς και σ'αρέσει ή τον πουλάς και ξενοιάζεις. Πολύ καλές στιγμές επίσης το 'I'm above' (πάλι ο Lanegan βάζει το χεράκι του) καθώς και τα 'X-ray Mind' και 'River of Deceit' (το κομμάτι που πήγε στα τσαρτς).

Με λίγα λόγια, γιατί πρέπει να σεβόμαστε και τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, οι Mad Season ήταν side project του τραγουδιστή των Alice in Chains, Layne Staley, παρέα με τον κιθαρίστα των Pearl Jam, Mike Mc Creedy. Στο μπάσο ο (αποθανών και αυτός) John Baker Saunders και στα drums ο Barret Martin.

O Mark Lanegan είναι ο (πρώην, νυν, ούτε ο ίδιος ξέρει πλέον) τραγουδιστής των Screaming Trees.

Αν θέλετε ν'ακούσετε κάτι αντίστοιχο αγοράστε το Temple of the Dog του 1991(συνεργασία μελών από Pearl Jam και Soundgarden κυρίως).