Josephine
Κεντημένο είναι το όνομα της "Josephine" στο εξώφυλλο του ολοκαίνουργιου δίσκου των Magnolia Electric Co., καθώς δεκατέσσερα τον αριθμό είναι τα tracks που έχει "κεντήσει" πάνω του, με τη χρυσή του πένα, ο Jason Molina. Μη ρωτήσει κανείς τώρα, τι να περιμένουμε. Η εμπιστοσύνη μας στην ποιότητα της συγκεκριμένης one man band παραμένει ακλόνητη. Την ίδια άποψη συμμερίζεται και η Secretly Canadian (Antony and the Johnsons, Jens Lekman), η οποία χωρίς δεύτερη σκέψη αναλαμβάνει την κυκλοφορία και της νέας τους ετούτης δουλειάς.
Είναι μια από αυτές τις περιόδους διαβολεμένης έμπνευσης του Molina, ο οποίος δύο χρόνια μετά το τελευταίο box set "Sojourner" έχει γράψει τόνους μουσικής για main projects, side projects, σόλο δημιουργίες και λοιπές συνεργασίες. Στο Josephine, το πιο ερωτικό άλμπουμ της καριέρας του, μπερδεύει ονόματα γυναικών με ονόματα τοποθεσιών και γεωγραφικών ορίων, συγχέει επίτηδες κυριολεξία με αλληγορία. Αχανείς πεδιάδες, ατελείωτοι δρόμοι στη μέση του πουθενά, αμερικάνικα μοτέλ, καταπράσινες κοιλάδες και ρομαντικά μπλουζ με τη Josephine, στο καλοκαιρινό σούρουπο της εξοχής των μεσοδυτικών Πολιτειών ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια σου. Όλα, σαν ζωγραφισμένα με τα πιο ζωντανά χρώματα της ακουαρέλας του Molina, ο οποίος με απαλές, ακουστικές μελωδίες και με τη ζεστή του χροιά, ξυπνά στον ακροατή τα ανάλογα συναισθήματα.
Ίσως να είναι η απουσία του αδικοχαμένου (σε πυρκαγιά στο Oakland, το 2007) βιρτουόζου μπασίστα Even Farell, ίσως είναι η προσπάθεια του Molina να ξεφύγει από τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με τον Neil Young, ίσως τελικά να είναι η καθοδήγηση του κορυφαίου Steve Albini (Nirvana, Pixies, Pj Harvey) εκείνη που απέφερε τον πιο minimal ως τώρα δίσκο του συγκροτήματος. Ναι μεν, πολλά είναι τα όργανα που χρησιμοποιούνται, πάντοτε δε στη λιτή τους εκδοχή. Low-fi κι απέριττη είναι η μουσική του δομή, με ελαχιστοποιημένα τα γνωστά αργόσυρτα slides και τα επιπλέον "στολίσματα", στα οποία είχαμε συνηθίσει κατά το παρελθόν. Το delay της κιθάρας θα θυμίσει σε αρκετούς τους Mazzy Star. Το old-fashioned αρμόνιο θα φέρει στο νου πολλών τον Nick Cave και οι τρομπέτες τους Calexico, ενώ οι πιο παλιοί θα κάνουν σίγουρα κάποιους Hank Williams και Willie Nelson συνειρμούς. Τελικά όμως, σαν κάποια "προ-θανάτια" μετενσάρκωση, το πνεύμα των Crazy Horse καταλαμβάνει και πάλι τη μπάντα από το Bloomington της Indiana, διαλύοντας κάθε ανωτέρω σύγκριση.
Αν ο Jason Molina είχε γεννηθεί πριν από 70 χρόνια, ίσως σήμερα να ήταν κλασσικός. Αν ο Neil Young είχε γεννηθεί 30 χρόνια μετά τον Jason Molina, ίσως να ήταν εκείνος alternative folk. Όπως και να έχει, για όλες τις "παλιο-ψυχές" του κόσμου, το ρομαντικό φεγγάρι πάνω από την κοιλάδα Shenandoah αρχίζει να ανατέλλει και η ώρα για ένα ακόμη νυχτερινό ραντεβού με το κορίτσι από το Knoxville φτάνει. Όσοι πιστοί προσέλθετε.
