5:14 Fluoxytine seagull alcohol John nicotine
Ο Malcolm Middleton, ήμισυ των Arab Strap, αιφνιδίασε πρoβάλλοντας πέρισυ από την σκιά του frontman Aidan Moffat με την προσωπική αυτή δουλειά με τον περίεργο τίτλο όπου αρκετοί φίλοι έδωσαν το παρόν, ανάμεσά τους ο Barry Burns (Mogwai) αλλά και ο ίδιος ο Aidan Moffat, ενώ τυχόν ανησυχίες για την τύχη του συγκροτήματος διαλύθηκαν με την πρόσφατη νέα τους κυκλοφορία.
Όπως είναι αναμενόμενο, οι περιπλανήσεις του Middleton δεν τον απομακρύνουν από τα γνώριμα χωρικά ύδατα, το ύφος που χάρισε στο συγκρότημά του τον τίτλο sadcore ή slowcore. Εγκαταλείπει όμως τις μελαγχολικές ατμόσφαιρες για χάρη της αμεσότητας, παρουσιάζοντας ήχο λιτό και διακριτικό αλλά όμορφο και με αρκετές ιδέες. Αυτό φαίνεται από την αρχή, με τον αργό ρυθμό του 'Crappo Τhe Clown', την λιτή αλλά μεταδοτική παρουσία του πιάνου και την μελαγχολική αλλά αφοπλιστική φωνή του Middleton στο προσωπείο του θλιμμένου 'Crappo the Clown' του εξώφυλλου, ένα τραγούδι που κλιμακώνεται σε ένα διακριτικό χορωδιακό και αιχμαλωτίζει με την απλότητα και την ειλικρίνειά του, προοιωνίζει όμως και τις διαθέσεις του ίδιου.
Αλήθεια τι μπορεί να υποθέσει κανείς για την ψυχολογική κατάσταση και την αυτοεκτίμηση του Middleton με στίχους όπως "my life is dead and I can't see a future" (Cold Winter), "I can't look after myself at all, forget to eat, forget to drink, I'm not lazy I just don't think" (Speed On The M9), που αποκορυφώνονται στο Devil And The Angel: "I'll never amount to anything, I'll never achieve anything, I'll never be good at anything, and my songs are pish".
Διαψεύδεται από τα ίδια τα τραγούδια του, τα περισσότερα απ' αυτά όμορφες συνθέσεις που ακουμπούν στην ατμοσφαιρικότητα των Arab Strap αλλά και στην folk, έξυπνη όσο και διακριτική επένδυση με αρκετή φαντασία και την ακουστική κιθάρα ή το πιάνο συνήθως σε πρώτο πλάνο, ποτισμένα από λεπτή μελαγχολία αλλά και κάποια uptempo διάθεση σε αντίθεση με το φορτίο των στίχων, με πρωταγωνιστή φυσικά την αφοπλιστικά ειλικρινή και άμεση φωνή του Middleton. Υπάρχουν βέβαια βασανιστικοί μονόλογοι-εξομολογήσεις, μερικές φορές με την ακουστική κιθάρα μοναδική συνοδεία, υπάρχουν όμως και τραγούδια που ξεχωρίζουν όπως η μεθυσμένη μπαλάντα του 'Wake Up', το 'Crappo The Clown', το 'Rotten Heart' με το παιχνίδισμα της γυναικείας φωνής ή το 'Birdwatcher' με το διακριτικό disco beat.
Ασκήσεις αυτοταπείνωσης λοιπόν, περιβλημένες όμως από λεπτές και ελκυστικές ατμόσφαιρες που γοητεύουν με την μελαγχολία τους, ιδιαίτερα αν δεν δοθεί προσοχή στους στίχους, συνολικά όμως η ωριαία περίπου διάρκεια παραπέμπει στον τίτλο του δίσκου: τσιγάρο, αλκοόλ και fluoxytine, η επιστημονική ονομασία του Prozac.
